ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (Ա․)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ա.
Տան մը դռնէն կը մտնեմ եւ դուռը կը փակեմ: Դիմացս սանդուխներ, որոնք մէջտեղի տարածքը շրջապատած են, կը բարձրանան զոյգ կողմէ: Հոն լայն, տարածուն պարապութիւն մը կայ: Աջ սանդուխներէն կը բարձրանամ առաջին յարկ եւ սենեակի մը դուռը կը բանամ ու կը մտնեմ ներս: Օտար չէ: Ես հոն յաճախ եղած եմ: Կը կարծէի, որ պարապ էր սենեակը, սակայն ոչ բոլորովին, որովհետեւ կը լսեմ, թէ շշուկ եւ խնդուք կը բարձրանան, կ’ելեւէջեն, կը զարնուին առաստաղին, կը բեկանին ու կը թափին գետին, զարնուելով տախտակամածին եւ կը չէզոքանան հոն: Նկարներ կան պատին վրայ: Ձեռքեր դուրս կ’երկարին շրջանակներուն մէջէն: Կ’ուզեն հպիլ ինծի, շօշափել, շոյել զիս եւ քաշել ներս այն աշխարհէն, ուր գունագեղ խնճոյքներ կը կազմակերպուին: Երբ կը փորձեմ ետքայլ նետել, յանկարծ սեւ ու ճերմակ կ’ըլլայ շուրջս եւ շլացուցիչ լոյսը աչքերս կը կուրցնէ: Ճառագայթներ կը տողանցեն պատերուն վրայ: Ստուերներ վեր-վար կ’աճապարեն: Մէկը միւսը կը հետապնդէ: Սպիտակ սաւաններ շունչ առած կը քալեն: Ես ալ կը փափաքիմ երկար շունչ մը քաշել ու շնչատ կը մնամ: Փորձ մը եւս, ճիգ կը թափեմ, սակայն անկարելի է ու վայրկեանին կը խեղդուիմ: Սակայն ինչո՞ւ անճար կը մնամ: Շուրջս ամէն բան կենդանի է, բացի ինձմէ: Անհաւատալի է, սակայն ես շատո՜նց մեռեր եմ:

Բ.
Հսկայ են կամարները: Շարականներու ձայնը կը հասնի երկինք: Ջահերէն ճառագայթներ կը շողան: Այս խորանը խորհրդաւոր է. ծնրադիր կ’աղօթեմ: Ան կը ժպտի մէկ աչքը յառած իմ վրայ: Մօր տաքուկ գրկին մէջ գոհունակ կը ժպտի նաեւ մօրը: Տասներկու հոգի ե՞նք, թէ չենք: Ոչ ոք մնացեր է շուրջը: Թռչուններ կը մտնեն ու կ’ելլեն նեղ բացուածքներէ եւ կամարէն անդին կը ճախրեն: Ա՜հ, գմբէթը քանդուեր է. խոտեր բուսներ են եւ առաքեալներ իրենց ձեռքը գիրք բռնած կ’որոնեն հաւատացեալները: Չըլլա՞յ, թէ անոնք ետեւէն գացին Անոր՝ փնտռելու ու եկան, տեղաւորուեցան այս հսկայակերտ կոթողին մէջ: Խօսքը կը բարձրանայ երկինք, եւ, աւա՜ղ, հողը անջրդի կը մնայ:

Գ.
Ժխորը կը բարձրանայ եւ աղմկալից պահեր զիրար կը հետապնդեն: Տագնապները չեն դադրիր, մինչեւ որ հասնին գագաթ: Բարձրացած արեան ճնշումին ազդեցութեամբ կը զնգան ականջներ, խորհուրդներ դուրս կը թափին: Ալիքները կը զարնուին ժայռին, ուրկէ կտորներ կը փրթին ու կ’ըլլան խճաքար, կ’ըլլան աւազ, քիչ մըն ալ լեցնելու համար յատակը անդունդին: Հոսող ջուրի եւ լափլիզող բոցի նման արագ կը շարժին ալիքները: Ումպը կը կառչի կոկորդիս ծայրը եւ շնչափողս կը խցկուի: Կը պաղատիմ՝ քիչ մը շունչ… շունչ… հետզհետէ կ’ընկղմիմ ու կը քշուիմ ալիքներէն եւ… խաւար լռութիւն:

Դ.
Պիտի գաս գիշեր մը, գիտեմ այն անսպասելի ժամանակը: Խաւարը շրջապատած պիտի ըլլայ չորսդին: Մինչդեռ կառքերու լոյսերը անտեսանելի պիտի դարձնեն հայեացքը հեռուն. պիտի շլանան աչքերդ, մի՛ նայիր, մի՛ փնտռեր, թէ ո՛ր կողմ քշուեր եմ: Ո՛չ հովուն, ո՛չ քամիին, այլ փակ խորհուրդներու մէջ տարտղներ եմ: Մի՛ նայիր, մի՛ փնտռեր, մի՛ կանգնիր, գնա՛, ճամբան է, որ ուղղութիւն կու տայ: Այս կողմը ես չկամ, մի՛ տխրիր: Գիտե՞ս, թէ որքա՛ն ժամանակ է անցեր: Ուշ է անդրադարձը. գաւաթները կոտրեր են եւ ապակիի փշուրները տարտղներ են ասդին-անդին: Հատ մը ցցուն փշուր կը ծակէ մատս, սակայն չ’արիւներ: Արիւնը աչքերուս մէջ կուտակուած է: Գնա՛, սաւառնէ դէպի լոյս, այդ ճամբուն գիծը միշտ սպիտակ է:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s