ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (464-470)

ՈՅԺ

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը գտնեմ ես զիս Սպիտակ Տան մէջ, եւ ահա Տոնալտ Թրամփին կը բերեն երկու կատու՝ մեծ ու փոքր, եւ ան առանց այլեւայլի մեծը կը նետէ պատուհանէն դուրս: Պատճառը կը հարցնեմ ու կը պատասխանէ, որ մայրն է ան եւ մինչ վերադարձը՝ պետութեան հարցերը պիտի կարգադրէ ինք:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Նստած եմ մօրս հետ փայտեայ հին տիւանին վրայ եւ անշուշտ դարձեալ պիտի դժգոհի որ անհանգիստ է իր նիստը: Բայց նախ բարձեր կը դնէ մէջքիս ու կռնակիս ետեւ: Կ’ըսէ, ու շատ լսած եմ. «Անէ՜ծք է այս տիւանը»: Ծիւրեցաւ մայրս եւ կ’ուզէ որ զուարթացնեմ զինք ծաղրական ակնարկներովս, զորս ինք կը մերժէ: Օրինակ՝ «Այո, իրաւունք ունիս, այս տիւանը քեզմէ երկար պիտի ապրի»: Կամ՝ «Անէծքին վաթսուն տարի տոկացիր, քիչ մըն ալ համբերէ»: Եւս՝ «Գաղտնիք մը կայ քու եւ տիւանին միջեւ, եթէ ազատիս իրմէ, աւելի մեծ անէծք մը պիտի պլլուի քեզի»: Բայց այս անգամ, զի աւարտը մօ՜տ կը թուի այնքան, կ’ուզեմ գիտնալ թէ ի՞նչն էր որ կը մղէր զինք անիծելու զիս պատանեկութեանս, այս տանը մէջ, որովհետեւ, որքան ալ տարօրինակ թուի, ես չեմ կրնար յիշել: Կ’ըսեմ․ «Խոստովանէ՛ դուն ալ, որ խնայող չէիր ինծի՛ ուղղած անէծքներուդ մէջ: Ընտիր նմոյշներ են՝ «Կորպէ կորպ գաս», «Կերածդ քիթէդ-բերնէդ գայ», բայց իմ կարծիքով ընտրելագոյնն է՝ «Ճէհենտեմին յատակը երթաս», եւ, ո՞վ գիտէ, թերեւս այդ մէկը իրականանայ: Ես հիմա իսկապէս անկարող եմ յիշելու, թէ ի՞նչ կ’ընէի արժանանալու համար այդ գեղեցիկ խօսքերուն: Ի՞նչ կ’ընէի, ըսէ՛»: Պատմական պահ է: Բայց մայրս չ’ըմբռներ այդ ու յուսախաբ կ’ընէ զիս․ «Բան մըն ալ չէր»:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը քալեմ, ու որքան քալած եմ, Հունտերու փողոցին մէջ, դէպի շէնքը ձայնասփիւռի, եւ զօրաւոր զգացում մը կը բռնէ զիս: Գիտեմ այս զգացումը, փորձած եմ, սակայն ի՞նչ է: Անկարելի է մեկնել: Մանր ապրանքներ ծախողներ դարձեալ սկսեր են վերադառնալ ու գրաւել մայթերը, հատու որոշմամբ մը վռնտուելէ ետք…: Բայց զգացումը առընչուած չէ այս իրողութեան: Զգացում մը, որ ո՛չ կը տխրեցնէ, ո՛չ կ’ուրախացնէ, չի նետեր գետին, չի բարձրացներ երկինք, չի՛ վհատեցներ, չ’ա՛զնուացներ…: Դարձեալ պիտի պարպեն փողոցն ու դարձեալ պիտի վերադառնան: Բայց զգացումը չպիտի պարզուի: Ու պիտի չբռնէ զիս երբ մտնեմ Հունտերու փողոցը գալ անգամ, ո՛րեւէ անգամ:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Եգիպտական Թանգարանին մէջ նստելու տեղ կը փնտռեմ՝ յոգնեցուցի՜ն զիս արձաններն… ոտքերս կը քաշկռտեն զիս Հարստութենէ Հարստութիւն՝ փլուզի՜մ պիտի անողորմ աստուածներու եւ արքաներու մէջտեղ:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը տեսնեմ ես զիս խտիւական Գահիրէի մէջ պտոյտի…: Գիշեր է եւ երկինքը ցօղանձրեւով կը զուարթացնէ տղաք ու աղջիկներ: Ա՜հ, Նոր Տարի՜ է: Խնդուք, ուրախութիւն, աշխարհն ազատեր է հոգերէն: Կ’անցնինք գինետունէ մը, ուր մարդիկ կը խմեն ըստ սովորականի, թուականի փոփոխումն անտեսելով: Մարդ մըն ալ կծկուեր է պատին տակ ու կը նայի մեզի: Մինակ է, անապաստան: Կինս հինգ ոսկինոց մը կը հանէ ու կու տայ եւ կ’ըսէ քանի մը քայլ անդին․ «Խե՜ղճ մարդ մըն է եւ անշուշտ կը նախանձի»: Եւ չեմ ըսեր իրեն․ «Թերեւս ես ալ օր մը նախանձիմ իրմէ»:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՎԱԹՍՈՒՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հի՜ն բարեկամ մը, որուն չեմ այցելած երկար, շա՜տ երկար ժամանակէ ի վեր: Բայց ան կ’ընդունի զիս սովորականին նման, կարծես մեր վերջին հանդիպումն ըլլար մէկ-երկու շաբաթ առաջ եւ ոչ՝ քսան տարիներ…: Չ’ըսեր նոյնիսկ․ «Ո՞ր հովը փչեց», եւ անակնկալ է ինծի որ երիկամունքը դադրեր է բանելէ…: Զգացումս յանցանքի ըլլալու է, լքեցի զինք եւ ա՛յս պատահեցաւ իրեն: Իսկ ան նոյն հիւրամեծարն է ու կը բերէ շիշ մը պաղ գարեջուր…: Կ’ըսեմ․ «Գիտես որ հետաքրքրասէր չեմ, բայց ուրեմն չե՞ս միզեր բնաւ»: Խնդալով կը պատասխանէ․ «Ոչ իսկ կաթիլ մը, ծորակը լաւ գոցուած է»: Խօսակցութիւնն իր հետ շահեկան է միշտ, զի ան ալ նուազ խաբուածներէն է ու շատ անգամ կը զարմացնէ զիս միտքէս չանցած գաղափարներով: Արտասովոր է սակայն գարեջուրի երկրորդ շիշը, ու երրորդը, եւ չեմ ուզեր զինք մերժումովս նեղել, թերեւս իր կերպն է գալուստս տօնելու: Եւ անխուսափելի հետեւանքը միզելու անյետաձգելի պահանջքն է: Ինչպէ՞ս խնդրեմ երթալ բաղնիք ընելու համար բան մը, որմէ զրկուած է ինք: Բայց ինծի կը թուի նաեւ որ ասիկա իր կերպն է վրիժառման:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Մե՜ծ դրամարկղ մը, խոտականաչ, տիրապետող, անկասկածելիօրէն անառիկ: Ղօղած գանձերն ունենալ չուզէի՞: Բայց հօրեղբօրս կինը կ’ըսէ․ «Սխալ ես, դրամարկղը դատարկ է, բայց գողերը չեն գիտեր, պիտի գան գողնալու ու առաջ սպաննեն զիս: Ազատէ զիս անիծեալէն, գնէ՜»: Եւ որովհետեւ կը սիրեմ ես հին, ապարդիւն առարկաներ, ինչո՞ւ չէ: Բայց եւ ահա առանձին՝ արկղին հետ, կը շփեմ ձեռքերս, թո՛ղ ըլլայ դատարկ, պիտի բանամ ու դատա՛րկն ըմբոշխնեմ: Բայց բանալին չի դառնար կղպանքին մէջ: Որքան ալ փորձեմ: Այսպէս է որ չեն իրականանար ամենայն իմաստէ զուրկ իղձերն իսկ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s