ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (471-475)

ՈՅԺ

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Կը տեսնեմ ես զիս «Պրազիլիական Սուրճի Ամբարները» պատմական վաճառատունը: Ինչպէ՞ս եկեր եմ հոս: Տէրը բարի գալուստ կը մաղթէ ու կը յանդիմանէ․ «Ո՞ւր էիր, կը սպասեմ քեզի… քառասո՛ւն տարի»: Կը զարմանամ․ «Կը յիշե՞ս զիս»: «Ինչպէ՞ս չյիշեմ, դո՛ւն էիր, ճիշդ հոս կեցար, վերացած նե՜րշնչեցիր խարկուող սուրճի գոլորշին եւ թատերական շեշտով մը գոչեցիր․ «Ա՜հ, հաճոյքի բարձրակէտն է այս, երանութի՜ւն, Եդեմն առանց ասոր թերի է», եւ սկսար հարցնել սուրճի տեսակներուն, խարկումի աստիճաններուն մասին, պարկերէն ալ բուռ-բուռ առնելով ու հոտուըտալով: Ո՞ւր էիր»: Կ’ըսեմ․ «Հաւատա՛, ամէն անգամ Աղեքսանդրիա այցիս միշտ ալ կը փնտռէի, ու միշտ ալ կը կորսուէի անծանօթ փողոցներու ու թաղերու մէջ: Ու հիմա անսպասելիօրէն հոս կը գտնեմ ես զիս»: Կ’ըսէ․ «Բարով, բարով», ու կը լռէ, սպասելով կ’երեւի որ ներշնչման տեսարանը կրկնեմ: Կը բացատրեմ․ «Կոկորդիս վիրահատման հետեւանքներէն մին հոտառութեանս կորուստն էր, քիթէս չեմ շնչեր այլեւս»: Թոյլ կու տամ որ ցաւակցի, ու ես ալ զինք կը հանգստացնեմ․ «Կարծիքս նոյնն է՝ Դրախտը չ’ամբողջանար առանց Պրազիլիական Սուրճի Ամբարներուն»:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Այնքան սիրով ենք հիմա իրարու հետ: Եկած է հակառակ որ չեմ կանչած զինք: Եւ հակառակ կարօտի ալ բացարձակ բացակայութեան: Կարծես միշտ այսպէս եղած ենք իրարու հետ: Բայց թերեւս ոչ: Քանի կը պատուիրէ չորս խնձոր ստկել ու բերել իրեն: Հրամայական շեշտով չէ, բայց դարձեալ տարօրինակ կը գտնեմ: Բայց ստկուած խնձորներ չեն, այլ լոլիկներ, ամբողջ խումբ մը՝ սակառի մը մէջ: Որ կը կորսուի: Ու չեմ կրնար գտնել: Եւ ինք է սակայն որ ցոյց կու տայ ինչպէս վրիպած էր ուշադրութենէս: Շատ են լոլիկները, այո, կաս-կարմիր, սակայն կը մտածեմ որ պիտի կռնծին հետզհետէ: Եւ կը պահանջեմ համբոյր մը, զոր ան կու տայ, ժպտելով, եւ միայն մէկ համբոյր է, եւ կ’ըսէ որ պահանջածս մէկ հատ էր, իսկ ես կը կարծէի որ այդ մէկը պիտի շարունակուէր բնականաբար: Եւ համբուրուող ուրիշ զոյգ մը կայ, ու պահ մը կը կարծեմ, կամ կ’ուզեմ գիտնալ, թէ կը զուգաւորուի՞ն անոնք: Ոչ, չեն հանուած մէջքէ վար: Մենք ալ նոյնն ենք հաւանաբար: Բայց առանց անցեալի երանութիւն մըն է: Ի՞նչ եղաւ յետոյ, կա՞ր յետոյ, տեսարանը կը լուծուի:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Ցայգերգ մը Շոփէնի ցայգերգներէն խտիւական Օփերայի Տան մէջ: Առաջին հնչիւններուն հետ անօրինակ դող մը կ’անցնի մարմնէս, ու կ’անդորրիմ: Ընդառաջեր է փափաքիս ու եկեր՝ երգեցիկ անունով դաշնակահարը, լսելէս ետք ձայնագրութիւնը յիսուն տարի առաջ հոս իսկ կատարած նուագահանդէսին: Ծիւրեր է մարդը, ծռեր է կռնակը, ոսկրուտ են ստեղներուն վրայ սահող մատները: Կատարումն հիմա աւելի սրսփուն է ու թրթռուն: Մօտ է մահուան, աջ դաստակին ոսկի ապարանջան ու ձախ մատնեմատին՝ ոսկի մատանի: Եւ ըսել, որ Օփերայի Տունը բոցակիզուած էր շատոնց, դաշնակահարն ալ մեռած տարիներ առաջ:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Բայց այլեւս ու շատո՜նց ինծի վերաբերող բաներէ չեմ պարծենա՜ր: Աշխոյժ ու զուարթ բժիշկը ուսանողներուն կամ նորընծայ բժիշկներուն ցոյց կու տայ արհեստագիտական վերջին նորութեան միջոցաւ նկարուած գեղասպիտակ ալիքը աջ ձայնալարերուս վրայ ու կ’ըսէ թէ քաղցկեղի ուռի ուսանելի օրինակ մըն է…

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը քալեմ Աղեքսանդրիոյ փողոցներէն, այնքան անհոգ, թեթեւ, անկարելի է որ յոգնիմ, դեդեւիմ, առաւօտ է, առաւօտ պէտք է ըլլայ, չկայ ամբոխ, չկայ աղմուկ, չկայ… անվերջ պիտի քալեմ, որքան գեղեցիկ է մարդկութենէ պարպուած քաղաքը…: Կը քալեմ ու շրջապատը կը դիտեմ եւ անկարեւոր մանրամասներով կը զուարթանամ… եւ աչքիս կը զարնէ զարմանազան, գոյնզգոյն, գեղաճաշակ ընտրանի մը ակնոցի շրջանակներու, գիներն ալ այնքան մատչելի… կանգնի՞մ ու անստգիւտ այս գանձէն բաժին հանեմ կնոջս ու աղջկաս, թէ, որոշմանս համաձայն, շարունակեմ ճամբաս, յուսալով նմանները գտնել այլ փողոցի մէջ կամ այս նոյն տեղէն վերադարձիս, եթէ վերադառնամ…:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s