ԼՌՈՒԹԻՒՆ

ՆԻԳՈԼ ՊՈԼՍԱՃԵԱՆ

Կը կարօտնամ այն օրերը, երբ բառերը իմաստ չունէին.
Երբ կատակները թեթեւի կ՚առնուէին
Եւ երբ ընկերութիւնը չէր վերջանար։
Բայց այսօր խոտին վրայ կը նստիմ բերանս փակ,
Եթէ այդպիսով քեզ կրնամ խնայել։

Կը խնայեմ քեզ այսօր, որովհետեւ կը նեղուիս իմ բառերէս,
Որոնք ականջիդ մէջ կը խրին։
Զիս լսել չես ուզեր,
Իսկ ես մեծ աչքերով կը նստիմ եւ լուռ կը մնամ,
Եթէ այդ մէկը քու փորիդ ցաւը կ՚անցընէ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s