ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (476-480)

ՈՅԺ

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Այս հատանուագը առաջին անգամն է որ կը լսեմ, բայց եւ ծանօթ կը թուի ինծի: Եւ դռներ կը բացուին ու կը տեսնեմ Սքարլաթին, որ կը նուագէ Սպանիոյ թագուհիին: Անկարելի սիրոյ առթած թախիծն ու խորհուրդն է միանգամայն եւ թագուհին կը սրդողի խոստովանութենէն, որ անշուշտ ուրիշներու ալ պիտի ըլլայ հասկնալի: Բայց երաժիշտը կը հանգստացնէ զայն․ «Նայէ՛, նոթագրութեան վրայ կը գրեմ Allegro assai եւ ոչ Andante cantabile՝ սրտէս բխած ու սրտիդ մատուցած»: Ու դարձեալ կը նուագէ, այս անգամ խելացնոր արագութեամբ: Թիւ քառասուներե՜քն է: Թագուհին մտահոգ է դեռ․ «Չի՞ կրնար մէկը կռահել…»: «Երազի՜ն մէջ», կը կատակէ Սքարլաթին:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Որոշեր եմ ուրեմն…

Որքան այպանած եմ ինքզինքս, ապարդիւն մինչեւ հիմա, բրտօրէն արհամարհելով տգեղն, ու գեղանիին հաճոյանալով: Նոյնիսկ երբ դիպուածը բերած է զանոնք իրարո՛ւ հետ իմ առջեւ:

…Ֆրանսերէնի ուսուցչուհին է անհրապոյր ու վանող, որուն կը մօտենամ ու անվարան կը բարբառիմ․ “Vous êtes belle, madame!” Բերանաբաց կը մնայ զարմանքէն ու թերեւս յաջողէր “Merci” մը արտասանել, սակայն ճանճ մը կը մտնէ բերնէն ներս, ու կը կլլէ՛ ան: Նողկանք է դէմքին, զայրոյթ ալ կարծես, մինչ կը ժպտիմ ես՝ չէ՞ որ «արժանի է», բայց եւ միտքէս կ’անցնի, որ ճանճը ե՛ս էի:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը տեսնեմ ես զիս Անգլիա…: Անգլիա եմ անկասկած՝ Խորհրդարանը, Դարձող Աչքը, Բրիտանական Թանգարանը… սակայն ո՞ւր են անգլիացիները, ամէն ազգութենէ մարդ կայ հոս, բացի, կը թուի ինծի, անգլիացիներէ…: Ո՞ւր փնտռեմ…: Գտա՜յ, ստորերկրեայ հանրակառքին մէջ անշփոթելի անգլիացի մը կայ, սեւազգեստ, գլխուն սեւ գլխարկ եւ ոտքերուն մէջտեղ սեւ անձրեւանոց: Տխրամած է դէմքը, չի բարձրացներ աչքերը յատակէն, կը մնայ տեղը նստած, պիտի երբեւէ չբարձրանա՞յ երկրի երես…

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹԱՆԱՍՈՒՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Տարինե՜ր առաջ մտադրած էի հիւրասիրել զինք ու հիմա նստած ենք ճոխ ճաշկերոյթի, որ կ’աւարտի եւ հսկայ սկուտեղի մը վրայ կը բերեն պտուղներու կոյտ մը, որմէ ուտելու չենք հրաւիրուած սակայն, այլ տեսակները որոշելու: Կ’առնենք մէկիկ-մէկիկ՝ թուզ, տանձ, դեղձ, խնձոր…: Երբեմն կը տատամսիմ ու կը դիմեմ հիւրիս օգնութեան, որ կը հաստատէ, թէ այո, տանձ չէ, այլ՝ դեղձ: Բայց ինչո՞ւ պիտի որեւէ պտուղ չկարողանամ հրամցնել հիւրիս, որ ահա կ’ելլէ ու կ’ուղղուի բաղնիք: Արդեօք վե՞րջ դնելու համար շփոթանքիս, թէ իբրեւ լուռ կշտամբանք:

ՉՈՐՍՀԱՐԻՒՐԵՒՈՒԹՍՈՒՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Ի՞նչ, ի՞նչ, ճիշդ լսեցի՞՝ «Կիները բարձրացնենք»: Ա՛ս է բառացի իմաստը, բայց փոխաբերական մըն ալ ըլլալու է, քանի Պղատոն Աղեքսանդրիացին, ինձմէ միայն սպասողական նայուածք մը ստանալով, ճարահատ կարծես, այլ վճռական, կը կրկնէ՝ نرفع الستات! Հելլենական գրգիռն անշուշտ կը խլրտայ դեռ եգիպտայոյն դասախօսին մէջ, թէեւ ձեռքերուն թեթեւ դողը վերագրուի տարիքին… կը խլրտայ եւ երբեմն սեռային բնոյթի սրախօսութիւններով կ’արտաբերուի… բայց ո՞ւր են կիներն ու որտեղնէ՞ն բռնելով պիտի բարձրացնենք, թէ թերեւս… անո՛նք է որ պիտի հեծնեն…: Իբրեւ թէ ուղեղէս անցած-դարձածին անտեղեակ, կը սկսի բացատրել եւ արդէն հասկցած եմ: Ձախողողներու թիւը մեծ եղած է անգլերէն լեզուի մէջ եւ փորձ մը պէտք է կատարենք արդիւնքը բարելաւելու: Վեցերը պիտի բարձրացնենք եօթի, առիթ տալու համար «գութի երեք նիշեր»էն օգտուելու եւ նուազագոյնով յաջողելու: Բառախաղն հիմա չծնա՜ւ: Բայց նշաւակն այս անգամ եղայ ե՛ս: Կ’աւարտէ բացատրականն ու կը հրահանգէ․ «Առեւանգէ՛»: Կատակը կը շարունակուի, ուրիշ ի՞նչ կը նշանակէ إخطف! Ձեռքերս կը բանամ հարցական: Կ’ամբողջացնէ․ «Ոտքդ»: Կը կրկնէ՝ إخطف رجلك! «Առեւանգէ՛ ոտքդ, եւ կեանքիդ սիրոյն բե՛ր ցաւալի տրցակը որ ազատի՜նք»:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s