ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (710-715)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հետաքրքրուեր եմ կ’երեւի որ ճիշդ ի՞նչ է նոճին, եւ նոճաստան մըն է, ու կռնակը տուած նստած է, եւ երբ վերջապէս կը հարցնեմ՝ ի՞նչ կ’ընէ այստեղ, կը պատասխանէ․ «Կը մահամբերեմ», ու կը տեղեկացնեմ որ այս ծառերը կ’ապրին հազար, երկու հազար ու աւելի տարիներ:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը գտնեմ ես զիս դարաւանդը բուրգերուն, կը քալեմ աւազն ի վեր եւ Սփինքսն է ողջունողը զիս: Ըսուած է որ կը նմանիմ Իրեն: Որքա՞ն պիտի նայինք իրարու: Դժուար է հաստատել, քիթն եթէ գոյ ըլլար թերեւս… եւ արդէն կարծիքս պիտի համարուի ենթակայական…: Բայց կ’ուզեմ անպայման գիտնալ, թէ ոչ՝ պիտի մինչեւ հոս չգայի…: Ուրիշներու հարցնեմ, բայց որո՞ւն…: Շուրջս կը նայիմ…: Շրջող մակաբոյծներէն մէկուն եթէ՝ իսկոյն պիտի համաձայնի եւ անկասկած առաջարկէ մասնաւորաբար ինծի համար բանալ այցելուներու առջեւ գոց դամբարան մը, որուն պատերուն վրայ ալ դէմքս տեսնելով պիտի զարմանամ…: Իսկ եթէ քիչ անդին ճռուողող աղջիկներուն՝ թերեւս խենթուկ համարեն ու քրքջան եւ երբ յամառիմ՝ խրտչին ու ոստիկանը կանչեն…: Ճաբոնցի տարեց զոյգի՞ն… պիտի կարողանա՞մ ինքզինքս բացատրել… անգլերէն գիտեն եւ ակներեւ լրջութեամբ ու մեծ հետաքրքրութեամբ կը բաղդատեն զիս ու Ան… եւ գլուխնին կը շարժեն… կը թուի ինծի խոհականօրէն… բացի եթէ իրենց կերպն է ծաղրելու…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Մինչ կ’իջնեմ աստիճաններէն, յետադարձ ակնարկով մը կը ստուգեմ որ, այո, փաստաբանուհիին ցուցատախտակը փոքր է սովորականէն: Փողոցը պահ մը կը մտածեմ միւս կողմն անցնիլ եւ վարձակառքով ուղղուիլ տուն, բայց կ’որոշեմ քալել եւ արդէն միայն հեռուներէն շէնքերով շրջապատուած, նախապէս անգոյ տարածութիւն մը կը հասնիմ, ու կ’անցնիմ մօտէն ոտքերն իրարու անցած, կթոտ ծունկերով, ակներեւօրէն ցաւատանջ իշու մը, ու կը մտածեմ որ անասուններն ալ մեզի պէս կը հիւանդանան, սակայն անբառ պէտք է տոկան տառապանքին եւ ետ նայելով կը համոզուիմ որ պնդութենէ է եւ թէ կը մաքառի իր կղկղանքն արտանետել:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հասարակ սրճարան մըն է՝ հասարակ մարդոցմով, եւ պիտի անցնէի-երթայի, բայց նոյնպէս ժողովրդական մզկիթի մը ամբողջ ճակատը գրաւեր է…: Աթոռ մը կը քաշկռտեմ ու կը նստիմ, ու շատեր չէ որ աչք մը կը նետեն վրաս…: «Խնձո՞ր թէ ոչ՝ նարինջ», կը հարցնէ պատանին ու պատասխան չստանալով կը շարունակէ՝ «Ելա՞կ, ձմերո՞ւկ», ու կ’անդրադառնամ որ կլկլակի առաջարկ է եւ ծխախոտին «համ» ու «հոտ»ին կ’ակնարկէ: Կը մերժեմ ու թէյ մը կ’ապսպրեմ որ իսկոյն կու գայ, պատրաստ էր կ’երեւի, ծառայութիւնն արագ է այստեղ…: Մարդիկ կը ծխեն ու կը խմեն ու կը խաղան նարտ ու տօմինօ, թռցնելով բացագանչութիններ ու մտերմիկ հայհոյանքներ…: Խուլցա՜յ խռպոտած բարձրախօսէ արձակուած աղօթքի հրաւէրէն…: Զարմանալու բան չկայ՝ կէսօր է…: Բայց յաճախորդները խաղ ու խում ու ծուխ կէս ձգելով կը կանգնին ու կօշիկներ ու սանդալներ հանելով կը մտնեն մզկիթ: Բոլո՛րն ալ… մարդ չի մնար… ինձմէ զատ… ու պատանիէն, որ հիմա կասկածանքով կը նայի ինծի ու հաշիւը կը պահանջէ, հակառակ որ բերած թէյը կը մնայ ինչպէս որ է…: Կը վճարեմ ու կ’երթայ…: Եւ կը սկսին դուրս գալ արդէն եւ շատերու աչքերը վրաս են, «անցանկալի անձ» կը նկատեն զիս, եւ նոյնիսկ երբ – իսկո՛յն – կը վերսկսին խաղն ու ծուխն ու խումը, ոլորտն ատելական է ստուգիւ: Բայց կը յամառիմ նստիլ, առանց թէյէն նոյնիսկ ումպ մ’առնելու:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Բայց ուխտաւոր եմ ուրախ ու ոստոստ ու կը զարմանամ՝ ի՞նչ հաւատքի զօրութեամբ եւ դէպի ո՞ւր՝ խտիւական Գահիրէի փողոցներուն մէջ…

Հո՛ս, այստե՛ղ ըլլալու էր սկիզբը՝ Անթիքխանա փողոց, թիւ տասնեւվեց: Չէ՞ որ հօրեղբօրս կինը որոշեր էր ուտիճներու ջարդ մը կազմակերպել խոհանոցին մէջ, օժանդակութիւնս համարելով անհրաժեշտ: Եւ, Աստուա՛ծ իմ, ինչ անողորմ կոտորած, զինուած էր ան բաղնիքի փայտեայ հաստաբեստ մուճակով եւ անխնայ կը ջախջախէր սարսափահար միջատներն… իսկ ե՞ս, համհա՛րզն էի, թէ՛ կը փախցնէի թաքստոցներէ, թէ՛ կը փողէի վայր ու ուղի: Եւ երբեմն, յաջող հարուածի դրուատական իբրեւ, կը պոռայի՝ «Ոճրագո՜րծ», որ իր հակադարձն ըլլար՝ «Մատնի՜չ»:

Եւ ուրեմն, մեղքս քաւելու համար է, որ փնտռեր եմ ու գտեր՝ Մայրաքաղաքի Դեղարանը, զի հոս ու միայն հոս կարելի է գտնել այն զարմանազօր լուծակոյտը, որ կը դատարկէ վայրն ուտիճներէ, առանց սակայն զանոնք սպաննելու…: Հրա՜շք: Զի ի՞նչ է ուխտատեղն, եթէ ոչ միակ տեղն ուր վստահ պիտի գտնես այն ինչ որ ուրիշ տեղ կարելի չէ երբեք:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Անկողնիս վրայ եմ ամրափակ սենեակիս մէջ ու կը քնանամ… մթութիւնն ամբողջական չէ սակայն, նշոյլ մը կայ կարմիր, գետինն է, ոտքերէս անդին… միտքս կ’երթայ անմար կրակին, խորանին աջ կողմէն ալ տակաւին պլպլացող… ինկեր է հո՞ս, արձակուեր է թերեւս ձախ ոտքէ՞ս… պիտի մնա՞յ երբ արթննամ, հետեւի՞ թերեւս ո՛ւր որ երթամ… արծարծ է թէ միայն հիմա… երկար ու անդորր…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s