ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (ԻԱ.)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԿԱ.
Նամակներ դիզուած են գրասեղանիս վրայ: Անոնք փոշոտած եւ դեղնած են: Որքա՞ն ատենէ ի վեր հոն կը սպասեն. ձեռք չէ դպած: Պահարաններ չեն բացուած: Ինչո՞ւ չեմ բացած, չեմ համարձակած բանալ, գիտնալ, թէ ինչե՛ր կան հոն գրուած: Պիտի չկարենայի պատասխանել. տողերը շարուած են օդին մէջ, թելերու վրայ: Պատասխաններ տեղ չեն հասած, բայց որոշ են: Քար մը ծանրացած է սրտիս վրայ եւ օր մըն ալ փշրուած ու աւազ դարձած է: Պահարաններ կը սպասեն բացուելու…։ Պատասխաններ երբեք չեն տրուիր եւ անկարելին կարելի չի դառնար:

ԿԲ. 
Ալիքներ կը ծեծեն ծովափը: Ժայռերուն վրայ կը մնան փրփրներու հետքեր. աղ: Ճայեր վայնասուններ կ’արձակեն ու կը սաւառնին նաւերու ուղղահայեաց: Արեւը չի ժպտիր, բայց ճայեր վտառները կը նշմարեն ու կը ջանան կուլ տալ: Ձուկեր կը փախին եւ որքա՛ն արագ շարժին, այնքան ծուղակը կ’իյնան իրենց փայլուն թեփերուն պատճառով: Եւ վերջ… նման կեանքի պահերուն, որոնք սաւառնելու եւ լողալու չափ արագ կը հոսին:

ԿԳ.
Թառամած ծաղիկ մըն էր, որ ինկաւ գիրքին մէջէն: Թերթիկներէն մաս մը պակաս էր: Այն թերթիկները հեռացող սիրելիին համար գլորած արցունքներ ըլլային…

ԿԴ.
Իւրաքանչիւր էջ նոր ուղի մըն է, նոր սկիզբ մը, ուր կը կորսուի ընթերցողը եւ գտնելու համար իր ճամբան կը հասնի գիրքին վերջաւորութեան:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s