ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (716-719)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը հարցնեմ հօրս․ «Ճի՞շդ է որ ձեր տան պարտէզին մէջ խնձորենիին տակ թիթեղ մը լեցուն ոսկեդրամներ թաղած էիք»: Կը դիմադարձէ․ «Հարցումդ մահուան քառասնամեակիս առիթո՞վ է»: Իրա՜ւ, եւ ինչ որ իր ողջութեան չէի հարցուցած, մահէն այսքան ալ ժամանակ ե՞տք: Կ’ըսեմ․ «Ասիկա եկաւ միտքս»: Կ’ըսէ․ «Այո, երբեմն մայրս կը պատմէր: Բայց դուն ոսկիի սէր չունէիր, ի՞նչ պատահեցաւ»: «Ոսկիի սէրս չէ, այլ՝ պատմութեան»: «Պատմութիւն մը պակաս ըլլայ»:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հո՞ն հանդիպած էինք, թէ եկած այլ տեղէ՝ մոռցած էի ի սպառ, աղջիկ մըն էր չքնաղ, գեղեցկութեան տիպար, պարտէզն այդ հանրային, բազմութեամբ ալ բզզուն, վախ մտաւ սրտիս մէջ, լուրերն էին ստոյգ, ախտն էր համաճարակ, ըսի՝ մեկնինք շտապ, բայց անվրդով էր ան, դիցուհիի նման, վեհապանծ արձանի, չպարծեցաւ նոյնիսկ, կռահեցի իսկոյն, կը կարծէր անկասկած՝ որեւէ ախտի դէմ գեղեցկութիւնն էր բաւ, բայց յայտնեցի իրեն՝ վտանգը կը սպառնար իր գեղի՛ն մանաւանդ, ինչպէ՞ս պիտի կրնար կեանքն իր շարունակել, իսկ ինք ըսաւ՝ նայէ՛, անիւը կը դառնայ, ըսի՝ ջրանիւ է, հրճուեցաւ, ծափեց՝ ուրեմն առո՜ւ կայ, քաշեց ձեռքէս՝ եկո՜ւր, եւ արդէն չէր հեռու, ու բազմութեան մէջէն ճամբայ բացինք մեզի…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Շահեցա՜յ սի՛րտն աղջկան եւ յոյզն երանութեան կը շրջի երակներուս մէջ: Եւ ահա կը զգուշացնեն որ բոզութեան ասպարէզին մէջ ունեցած էր անհերքելի հռչակ: Չեմ հաւատար չարամիտ նախանձորդներու: Իրարու հետ ենք միշտ, կը պտտինք ու կը զրուցենք ու կը ճաշենք ու կը խմենք, փափաքելով կարծես որ մարմիններու մարմաջն յանգի վերջիմաստային խորհուրդի: Կ’անդրադառնամ որ սինեմա չենք գացած բնաւ, ու կ’առաջարկեմ, եւ երբ պայման կը դնէ որ պոռնկագրական չըլլայ ֆիլմը, ինչպէ՞ս չկասկածիմ որ բոզ եղած է իսկապէս:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Նստած եմ ու կը նայիմ ճերմակ թուղթին ու կը գրեմ… պտլիկ մրջիւն մը յայտնուեր է ու կը պտտի… ուրկէ՞ ու այսպէս յանկարծ… ցուցամատս կը խծբծէ զայն… կորսուեցաւ գրիչիս հետքերուն մէջ…: Գրեր եմ քանի մը տող, երբ ուրիշ մը կը տեսնեմ ու կը ճզմեմ ու չեմ շեղիր մտքերէս…: Երրորդն է… կ’ոչնչացնեմ ու կը դադրիմ գրելէ: Մրջիւններ հետաքրքրող ոչինչ կայ շուրջս ու մրջիւններ չկան: Կը վերցնեմ թուղթը եւ անշուշտ տակն ալ դատարկ է: Կը վերագրեմ խաղակատակ գրուածին: Չէ՞ որ՝ «Ի սկզբանէ էր Բանն եւ Բանն էր առ Աստուած եւ Աստուած էր Բանն»: Ուստի ձեռքերս կը ծալեմ կուրծքիս: Չորրորդ մը կ’երեւնայ բայցեւայնպէս: Ասիկա Բանին գործը չէ: Ուրե՞մն: Պատկե՞րն էր ի սկզբանէ: Այսպէ՞ս կը գոյառնեն տիեզերքներ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s