ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃԻԲ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ՌՄԺԱ․
Ես Սփիւռքի գրասենեակի կամակատարն եմ։ Գործս է օդակայան երթալ եւ հայրենադարձներուն առջեւ «բարի եկաք»ի պաստառ բռնել, անոնց չօճուխներուն հետ վազվզել օդակայանը, «տեսէ՛ք, ինչ մարդամօտ պետական այրեր ենք մենք, այդ միւսներուն պէս ծուռերես, սեւերես չենք», ըսելու համար, իսկ ատկէ յետոյ պաշտօնս աւարտին հասած կ’ըլլայ։ Ոչ անոնց առօրեայով կը հետաքրքրուիմ, ոչ ալ կեցութեամբ։

ՌՄԺԲ․
Քաղաքին մէջ տասնհինգ հայ մահացաւ երկու շաբթուայ մէջ, բայց հաղորդում մը ցոյց կու տայ, որ հայ դեղագործը դեղարանին մէջ սանձ չէ դրած բերնին, աւելին՝ հաղորդավարուհին անսանձ կը պտտի, կը խօսի, կը բացատրէ, կը մեկնէ, կը մտնէ խանութներ ու դեղարան անսանձ։

ՌՄԺԳ․
Մարդը իր երկրի բոլոր եկեղեցիները մզկիթի պիտի վերածէ։ Դուք ձեր եկեղեցիները կրցա՞ք եկեղեցիի վերածել։ Ձեզի պէս բան մըն ալ ինքն է։ Կրցածը ասքան է։

ՌՄԺԴ․
Հայ Փարայագործական Ընչազուրկ Միութիւնը, որ տարեկան միլիոններ կը կտրէ, դեռ նուիրատուութիւն կը հաւաքէ, որ իր շէֆերը քազինօներու մէջ աւելի հանգիստ խաղան։

ՌՄԺԵ․
Սանձակիր մեր ասպետ-ասպետուհիներուն ողջո՜յն։

ՌՄԺԶ․
Աս «համահայկական» ըսածնիդ հայկական համին հետ կապ մը ունի՞։ Ինչո՞ւ կը հարցնեմ։ Որովհետեւ ինչ որ համահայկական անունով կը կատարուի, հայկական ու հայութեան համը կը յիշեցնէ ինծի։

ՌՄԺԷ․
Համահայկական Համամայմունութեան խորհրդաժողովը տեղի ունեցաւ եւ աւարտեցաւ անշուշտ, որուն ղեկավարուհին իւրաքանչիւր զեկոյցի աւարտին ամէն աշխատանք «ՀՍԿԱՅԱԿԱՆ» որակեց․ «Հսկայական աշխատանք կը տանիք դո՛ւք, հսկայական աշխատանք կը տանինք մե՛նք»։ Ուրիշ բան մը չլսեցինք։

ՌՄԺԸ․
Այս տարուան մեր հանդիպումը Զառանցանք պիտի կոչենք, որովհետեւ մեր ըրածին բուն իմաստը ի վերջոյ հասկցանք։

ՌՄԺԹ․
Մենք կը փակենք մեր կազմակերպութեան հովանաւորած բոլոր դպրոցները մէկ առ մէկ, որպէսզի համացանցի վրայ հայ լեզուն, հայ ինքնութիւնը, հայ մշակոյթը գովենք ու շեփորենք․ ասոնք հայ դպրոցին հետ կապ չունեցող բաներ են, գիտէք արդէն։

ՌՄԻ․
Գանատայի մէջ լիբանանահայութեան օգնութեան հասնելու համար տասէ աւելի միութիւններ «կեանքի կոչեցինք», կ’ըսէ պատասխանատու մը (փոխանակ ըսելու այդ կազմակերպութիւններուն «կոչ ուղղեցինք»)։ Այսինքն այդ միութիւնները գոյութիւն չունէին ու այս առթիւ «կեանքի կոչուեցան»։ Օն, դէպի կեա՛նք, պէտք է ըսենք միասին։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԳՆԱՑՔԸ

ՎԱԶՐԻԿ ԲԱԶԻԼ

Ճեպընթաց գնացքն է,
որ երեկոյեան ամփոփում է 
ճամբորդների ներշնչումները՝ 
երբեմն մոռացուած, երբեմն համեմուած,
լուսաւոր գովազդների մէջ։

Բայց ոչ մէկի չի հետաքրքրում,
թէ որ յաճախորդի
բարդոյթն է 
գնացքի ճարտարարուեստը
ուսողութիւնից բանաստեղծութեան
վսեմացրել։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՐԳԵԼԱՓԱԿՄԱՆ ՕՐԱԳՐՈՒԹԻՒՆ (Ե․)

ՆԱԹԱԼԻ ՔԷՆՏԻՐՃԵԱՆ

Մի քանի օրեր առաջ էր, երբ շարքի կանգնած անուշեղէն պիտի գնէի: Բաւական խճողուած էր փուռը եւ մենք զգոյշ ու յարգելով հեռաւորութիւնները, մեր դիմակներով՝ լրջoրէն կը սպասէինք մեր կարգին, երբ փռապանը հարցուց առջեւս գտնուող յաճախորդուհիին, թէ գնած խմորեղէնը պանիրո՞վ էր թէ ծոթրինով․ իսկ յաճախորդուհին հարցումը սխալ հասկնալով պատասխանեց․

– Ինչո՞ւ նեղուած պիտի ըլլամ որ․ ի՞նչ կայ նեղուելիք այս երկրին մէջ․․․:

Ու յանկարծ ժպիտ մը փոխանակուեցաւ ներկաներուն միջեւ, որ վերածուեցաւ ծիծաղի ու ապա խնդուք մը ողողեց զիս ցնծութեամբ, որ վարակիչ էր: Եւ այս խնդուքը այդ վայրկեանին ուրախութիւն շնորհեց: Ուրախութիւնը՝ անծանօթներու հետ խնդալու:

Բոլորս նոյն վիճակները կ’ապրինք, բոլորս ալ 2020 տարին թօթափելու պէտքը ունինք, ինչպէս նաեւ հաղորդակցելու եւ նոյնանալու մեր շրջապատին հետ, որ նոյն վիճակները կ’ապրի։

Խորքին մէջ այս վայրկեաններն են, որոնք օրը տանելի կը դարձնեն: Իւրաքանչիւր առաւօտ ունի խոստում մը, թէ այս օրը կրնայ յատկանշական ըլլալ: Այո․ եթէ նոյնիսկ բոլոր օրերը իրարու նմանին, բնաւ չենք գիտեր, թէ ի՞նչ կրնայ պատահիլ այսօր:

Սուրճին բուրմունքը, առաջին «բարի լոյս»ը եւ լաւատես վերաբերմունքը կը պատրաստեն մեզ գեղեցիկ oր մը դիմաւորելու: Անկախ անկէ, թէ տունը վնասուած եւ կողոպտուած է, մայրս վիրաւոր է, հարազատ մը կորսնցուցած եմ եւ վաղը անորոշ է ու մտահոգիչ:

Այս վիճակները բոլորս ապրեցանք ու կ’ապրինք 1975էն ի վեր:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՃԱԲՈՆԱԿԱՆ ՀԱՅՔՈՒՆԵՐ (ԼԷ․)

Ծ Թ ՊԱԼԵԱՆ

ՃԽԴ․
Պզտիկ ուրախութիւններ
Կը տեղաւորուին օրուան մէջ
Ժպիտները բազմապատկելով։

ՃԽԵ․
Արժէքաւոր զգացումներ,
Պաշտպանուած, պահպանուած․
Սնուցանել որ յարատեւեն։

ՃԽԶ․
Ինչո՞ւ է այդ հեգնական նայուածքդ․
Այ․․․ իմ միտք – զի՞ս կը փորձես։
Կրնամ գրել այդ բանաստեղծութիւնը։

ՃԽԷ․
Երեք տող է ձեւով սա հայքուն․
Չափազանց բծախնդրութիւնդ մոռցի՛ր,
Գրէ ալ գրելիքդ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԲԱՐՁՐԱՆԱԼ

ՍԱԿԱՐ ԵԱՏԱՒ

Պիտի բարձրանամ
Ամէն անկումէ ետք,
Պիտի բարձրանամ
Եւ պիտի կանգնիմ։

Պիտի բարձրանամ
Պատէն վեր,
Պիտի բարձրանամ
Բոլորէն վեր։

Արեւուն նման,
Որ երբեք չի մահանար.
Թէպէտ մար կը մտնէ ամէն գիշեր,
Բայց կը ծագի ամէն օր։

Ովկիանոսի նման,
Որուն հոսանքախաղերը
Շատ անգամ վարն են,
Բայց անայլայլ կը բարձրանան:

Ծառերու նման․
Հունտերէն անոնք կը բարձրանան,
Եւ վսեմ հասակով
Կը բարձրանան ու կը բարձրանան:

Առաջին անկումէն ետք,
Երկրորդ ու երրորդէն ետք
Դարձեալ եւ վերստին
Պիտի բարձրանամ ու բարձրանամ:

Պիտի բարձրանամ
Ամէն անկումէ ետք,
Ամէն անկումէ ետք
Պիտի բարձրանամ։ 

Անգլերէնէ թարգմանեց՝
ԼԱՐԱ ԱՐԹԻՆ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԻՇՏ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒԱԾ ԵՆՔ…

ՌԻԹԱ ԽԱՉՈՅԵԱՆ

Թերեւս քիչ մը ծիծաղելի երեւոյթի մը մասին գրեմ այսօր, բայց ամէն անգամ, նման բան մը պատահելուն, խնդուքս դժուարաւ կը զսպեմ։ Հիւսիսային Ամերիկայի մէջ պզտիկ խանութի մը պաշտօնեայ եմ։ Ծնած եմ Միջին Արեւելք, այսինքն՝ կը հասկնամ երկու մտայնութիւններն ու հոգեբանութիւնները։ 

Օր մը միջին տարիքի տիկին մը մօտեցաւ եւ սկսաւ հարցումներ հարցնել ծախու առարկաներուն մասին․ անշուշտ գիտէր որ հայ եմ։ Ես ալ միշտ հպարտանքով հայ յաճախորդներուն հետ հայերէն կը խօսիմ։ Հարց մը չկայ․ յաճախորդ է․ պիտի բացատրես եւ համոզես,  չէ՞։ Յանկարծ տիկնոջ հեռաձայնը հնչեց եւ ան ըսաւ․

– Այո, տղաս, եկուր ձախ կողմը։

Քանի մը երկվարկեանէն հասաւ տղան։

– Տղաս, օրիորդը հայ է։ 

Եւ սկսաւ իմ մասիս խօսիլ տղուն, սակայն ես միայն իրենց հայ ըլլալը գիտէի, ուրիշ՝ ոչ մէկ բան։ Միտքիս մէջ ըսի, թէ որքան մարդիկ կը հետապնդեն զիրար։ Յանկարծ նիւթը սկսաւ շեղիլ․․․ ես անմիջապես կեդրոնանալով ըսի․

– Կարծեմ այս մէկը մատչելի է եւ գեղեցիկ ձեր առիթին, ինչպէ՞ս կը վճարէք։

Տիկինը շշմած ըսաւ․

– Այո, credit cardով պիտի վճարեմ։

Հաւաքեց ապրանքը եւ դարձաւ տղուն.

– Մայրերու օրը ինծի այս խանութէն նուէր բե՛ր։

Տղան կարմրած ըսաւ․

– Մամա՛, ուշացանք։

Ապա ինծի դարձաւ․

– Ուրախ եմ ծանօթանալուս, Ռիթա։

Եւ երկուքը անհետացան, անգամ մըն ալ չտեսայ զիրենք։

Մեծ մօրս խօսքը ականջիս եկաւ, որ կ’ըսէր.

– Աղջի՛կս, ժողովուրդը միշտ հեռուէն քեզ կը դիտէ, երբ դուն չես զգար, միշտ պարկեշտ մնա՛։ 

Չէի հաւատար, սակայն երբ քանի մը օտար անձեր կենսագրականս ինծի ըսին, ես ինծի փաստեցի, թէ մեծ մօրս խօսքը շիտակ էր։ 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

ԱԿՈՒՍԹԻՆ ԱՆԱԼԵԱՆ

Այն վայրը, ուր միշտ կը վերադառնաս, ուր կը զգաս որ ընտանիք կայ, ուր ապաստան մը ունիս մնալու երկար ճանապարհէն ետք հանգստանալու համար:

Այն տեղը, ուր մեծցած ենք, ուր մեր զաւակները պիտի մեծնան: Հողը, ուր ինքնութեան արմատը կ’աճի, ուր առաջին քայլեր կ’առնենք եղբայրներով, քոյրերով, կեանքի ընկերներով, որուն մեր հոգիները կը պատկանին, ուր մեր ժողովուրդը ծնաւ, զարգացաւ, կռուեցաւ, ապրեցաւ ու պիտի շարունակէ ապրիլ արժանապատուութեամբ:

Այն վայրը, ուր ժամանակը կ’անցնի եւ կեանքը կը մնայ, տառապանքն ու պայքարը կու գան ու կ’երթան, յոյսը եւ երազանքը կը վերայառնեն մոխիրներէն, կը վերականգնին ու կը վերստանձնեն իրենց բուժիչ դերակատարութիւնը: Հողը, ուր անցեալը, ներկան ու ապագան իրարու կը հանդիպին:

Այն լեռները, այն լիճերը, այն ջուրը, օդը, հովը, որոնք մեզ կ’ողջունեն գէշ զգացումներէն հեռացնելով, վէրքերը բուժելով, հոն ուր մեր սիրած երգերն ու պարերը կը վայլելենք։

Այն հողին վրայ մեր լեզուով կը մտածենք, կը խօսինք, կը գործենք ու կը հասկցուինք: Տեղը որ կը կոչե՛նք «գերդաստան», «տուն» կամ «օճախ»:

Այս բոլորը կ’ամփոփուին մէկ բառով՝ «հայրենիք»:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՏՈՒՆԷՆ ՆԵՐՍ

ԱՆՆԱ ՄԱՐԻԱ ՄՈՒՊԱՅԵՏ

– Տուն երթանք, կը բաւէ ալ…:

Հիւր ըլլալէ յոգնած եւ տառապած, ուժ մը կը մղէր զիս, որ կամացուկ մը փսփսայի այս աղաչանքի խօսքը մօրս կամ հօրս։ Կը զղջամ հիմա․․․ մեղայ Աստուծոյ․․․ հիմա հիւր տեսնելու ու հիւր ըլլալու կարօտ եմ, կարօ՜տ․․․

Պատմական տարի մը պիտի ըլլար այս տարի։ Նոր տասնամեակը նոր յաջողութիւններ պիտի բերէր իրեն հետ։ Կամքէ անկախ, սակայն, պատմութիւնը ձեւափոխուեցաւ ու ծրագրուածէն շա՜տ հեռացաւ։ Այնքան հեռացաւ, որ նոյնիսկ բախտագուշակ մը հեռադիտակով դիտելով պիտի զարմանար։ 

Այս փոփոխութիւններուն հետ միասին փոխուեցաւ նաեւ տան իմաստը։ Ընտանիքի ու հանգիստի խորհրդանիշը անցաւ կարգ մը փոփոխութիւններու մէջէն։ Նախ վերածուեցաւ բանտի, յետոյ, մինչեւ ժահրի նոր օրէնքներու ընդունումը, որոշ ժամանակով՝ խենթանոցի, որուն բնակիչները անընդհատ «աս չորս պատերուն մէջ մնացինք», կը մրմնջէին։ Իսկ օրէնքներու ընդունումէն ետք կամաց-կամաց հիմա արդէն տունը կը վերածուի ճաշարանի, փուռի, դպրոցի, համալսարանի, երաժշտանոցի, մարզարանի․․․

Ուզող-չուզողը ի վերջոյ ընտելացաւ։ Կեանքը տան «չորս պատերուն» վարժուեցաւ, դարձաւ յարաբերական։ Իւրաքանչիւր սենեակ սկսաւ ունենալ նոր պաշտօն մը։ Ննջարանէն նստասենեակ ճանապարհորդութեան համար պէտք է այլեւս պատրաստուիլ՝ երեսը լուալ, մազերը սանտրել, հագնիլ ամենագեղեցիկ հագուստը տնեցինրուն հաւանութեան համար։ Պատշգամը դարձաւ շրջագայութեան ու մաքուր օդի աշխոյժ գօտի։ Իսկ ամենէն գործունեայ ճամբան դէպի խոհանոց տանողն է։ Հոն է որ անդադար ու կենսունակ երթեւեկի մէջ կը գտնուի ոչ միայն եփող-թափող տանտիկինը, այլ նաեւ՝ սկսնակ խոհարարներ, որոնք ուղղակի ժամանակը լեցնելու սիրոյն կ’եփեն, եւ տանտիկնոջ համբերութիւնը հատցնելու սիրոյն ալ կը թափեն։ Հոն նաեւ կը գտնուին շուարած անօթիները, որ անհամբեր կը սպասեն սառնարանէն «համով բան»ի մը։ Թէ ի՞նչ է այդ «համով բան»ը՝ ո՛չ անօթին գիտէ, ո՛չ ալ սառնարանը։ Երկուքն ալ զիրար կը տանջեն։ Սառնարանին դուռը բանալ-գոցելէն սառնարանն ինք այլեւս կ’ուզէ ապտակի մը պէս իր դուռը բանալ անօթիի երեսին։ Լաւ է, որ պաղարիւն է․․․

Ամենավտանգաւորները սակայն ձանձրացածներն են։ Տնեցիներու այս տեսակը կրնայ գտնուիլ տան որեւէ մէկ սենեակին մէջ։ Կը պտտին, բայց գանգատելով։ Տասնեակ անգամ պէտք է յայտարարեն որ ձանձրացած են։ Իրենց բնոյթը այդպէս է։ Անոնց հանդիպելու պարագային՝ կ’առաջարկեմ փախուստի դիմել եւ խուսափիլ, որ չընդմիջեն ձեր ծրագիրները։ Իսկ եթէ ձանձրացողը ձեր զաւակն է եւ փախուստի կարելիութիւն չունիք, ձեզի կը մաղթեմ խո՜ր համբերութիւն։ 

«Չորս պատ»երուն մէջ մնալն ալ իր առաւելութիւնները ունեցաւ։ Գնահատանքի ու արժէքներու նոր մակարդակ մը ստեղծեց, որ առիթ տուաւ մարդուն վայրկեան մը սթափելու եւ շնորհակալ ըլլալու նախ իր առողջութեան, եւ յետոյ ընտանիքին ու կեանքին համար։ Չմոռնանք, որ տան ֆիզիքական պատերը երբեք պիտի չկրնան բանտարկել մտքի սլացքը կամ երեւակայութեան հնարողական կարողութիւնները։ Եկէ՛ք, մեր մտքերը «չորս պատ»երէն ազատ պահենք։ Բայց միմիայն՝ մեր մտքերը։ Շատ չպտտի՛ք։ 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՐԿՈՒ ՔԵՐԹՈՒԱԾ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԱՆՁՐԵՒ

անձրեւ կը կաթի քաղաքին մէջ
մայթեր սալայատակուած կը թրջին
փայլ
քարին վրայ լացող աչքի նման
կը ճզմուին ներբաններու տակ
աղբերն ու փոշին
անլուռ կը ցաւի ընդերքս գալարուն
յանկարծ դուն մտքիս 
կը շրջիս անկիւնները յուշիկ
սենեակիս մութ դռնէն ներս սպրդած
սիրելի՜ անխօս 
անձրեւէն չթրջելու համար
անճար մանուկ
ես հոս նստած կը դիտեմ
քաղաքին փողոցները թաց
եթէ չկարենամ զսպել
պոռթկումը աչքերէս վար
հեծկլտախառն բայց լռիկ
վերադարձիր
առանց սպասելու կանչիս
պիտի կրկնեմ բառերս անվերջ
օ սիրելի՜
մինչեւ որ դադրի
տեղատարափն աչքերուս 

ԱՂՄՈՒԿ

զանգակներ կը ղօղանջեն
մետաղներու շռինդը
կը կոփէ սիրտս
մրճահար անդադար
սալի վրայ պառկած
նման երկաթի
ապակիներու շրխոցը
փշրահատիկ կը ծակեն
սիրտս անարիւն 
ցաւը մզմզուք
փսփսուքի նման կը դեգերի
անսահման իղձերու ենթակայ
կը տողանցէ անխուճապ 
բզէզներու բզզիւնը
լոյսին մութին
անհոգ անկաշկանդ
ականջներուս մէջ կը պայթի 
պահ մը միայն կ’որոնեմ
փախուստ խոռոչներէն սրտիս լուռ
մինչեւ որ իջնէ բեհեզը գիշերուան
լրթագոյն կամարին տակ
կը սպասեմ պարուրուիլ
թեւերովը անկիւնէն սպրդած
լռութեան

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԲԺԻՇԿՆԵՐԸ ՅԱՆՁՆՈՒԵՑԱՆ

ՏԻՐՈՒԿ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Որպէս վիրաբոյժ ուսման հինգերորդ տարին ամբողջացնող նախկին աշակերտներէս Մհերը ինծի ուղղած գրութեան մը մէջ կը յիշէր հալէպցիներուն՝ համավարակին դէմ տարած ծանր պայքարը ու կ’ըսէր, թէ անզգուշութեան, անհոգութեան, դեղորայքի չգոյութեան ու սղաճի պատճառով շատեր կը յանձնուին անոր ու խեղդամահ կը դառնան։ 

Պատերազմի տասը տարիներու մրոտած հատորը փակած ու նոր գիրք մը բացած՝ արտաքնապէս առողջ, սակայն ներքնապէս տկարացած մարմինները շատ արագ կը վարակուին։ Սահմռկեցուցիչ է դարմանը գիտնալով հանդերձ մեռնիլը կամ առատ թթուածին շնչելու մարմաջ ունենալը, բայց եւ այնպէս վիզդ սեղմողին եւ շունչդ խեղդողին դէմ ծունկի գալն ու կեանքիդ թելը կտրելը։

«Օրիո՛րդ, դիմակապ կրելուս պատճառով շատերու համար ծիծաղի առարկայ դարձած ու «դիմակաւոր տղայ» անուանուած էի, սակայն զգոյշ մնացի, մանաւանդ որ հիւանդանոցին մէջ յաճախ վարակակիրներ կ’ունենայինք։ Քանի մը օր առաջ ալ տեղեկացանք, որ մասնագէտ բժիշկներէն շատեր վարակուած են ու այսօր անոնցմէ շատերը հողին յանձնեցինք», կը գրէր աշակերտս ու կ’աւելցնէր. «Մայրս շատ մտահոգ է ու կ’ըսէ. «Ա՜խ, տղա՛ս, եթէ գիտնայի, որ այսքան վտանգաւոր պիտի ըլլար բժիշկ դառնալը, մանկութենէդ չէի քաջալերեր քեզ այս մասնագիտութիւնը ընտրելու։ Այլեւս մէկը չհամարձակի հալէպցի մայրերուն՝ «Զաւակդ ի՞նչ թող դառնայ ապագային», հարցնել։ Չէ՛, բժիշկ թող չըլլա՛ն անոնք, ո՛չ ատամնաբոյժ, ո՛չ երկրաչափ եւ ո՛չ ալ ուրիշ բան. ապրելու համար միա՛յն շնչելու կարողութիւն թող ունենան»։ Ա՜խ, օրիո՛րդ, որպէս բժիշկ ապրիլը այսքան դժուար չէր եղած»։ 

Մհերին գրած տողերուն պատասխան՝ «Այս ի՜նչ օրերու մնացիք, աղուո՛րս, տարիներով ուսանէ՛, հաստափոր գիրքեր մաշեցո՛ւր, զուգահեռ՝ կեանքիդ քաղցր տարիներուն էջերը այրէ, «կեանք փրկող» անուանուէ՛ եւ օր մըն ալ քորոնա կոչուող անճարակ-համաճարակ մը հսկայ ծառդ կացինահարելով տապալէ եւ ճիւղերուդ բոյն հիւսած թռչունները անապաւէն մնան։ Տղա՛ս, զգոյշ եղիր, չըլլա՛յ թէ քորոնային անարդար կացինին յանձնես բունդ, չըլլա՛յ…», գրել կամեցայ, սակայն բառերս խեղդուեցան արցունքիս ծովուն մէջ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: