ԱԿԱԹԱՅԻՆ ԲԱՆԱԼԻՆ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ճամբուն մէջտեղը կեցած մարդը եկող անցորդներուն ձախէն քալելու նշան կ’ընէ, իսկ փողոցին վերէն վար իջնողներուն ալ՝ աջէն: Այս խառնիճաղանճին դիմանալ կարելի չէ եւ մանաւանդ անծանօթի մը կողմէ ուղղուիլ… աջէն Բերայի նեղ փողոցներէն մէկը կ’ուղղուի: Հսկայ շէնքեր շարուած են դէմ առ դէմ: Շէնքերուն վրայ քանդակներ կան, հրեշտակի, ծաղիկի եւ կամարաւոր ցցուն կերպարներ, որոնք ժամանակի ընթացքին կոտրած են կամ աղտոտած: Այնքա՜ն նեղ է փողոցը եւ շէնքերը իրարու այնքա՜ն մօտիկ են, որ պահ մը կը զգայ, թէ գոցուող-բացուող դռներու մէջտեղ կանգնած է: Եթէ հսկայ քարերը շարժման անցնին, պիտի սեղմուի եւ փողոցին ոչ լայնքին, ոչ երկայնքին փախչելու առիթ պիտի ունենայ: Մաս մը նորոգուած, մաս մըն ալ խարխլած տուներով, խաներով, գործատեղիներով շրջապատուած փողոցէն ժամ առաջ դուրս ելլել կ’աճապարէ: Եւ այնպէս կը թուի, որ հոն, հեռուն, մէկը կանգնած՝ ձեռքով նշան կ’ընէ իրեն: Ի վերջոյ կը հասնի փողոցին միւս ծայրը, աջ ու ձախ կը նայի, մէկը չկայ եւ շո՛ւնչ… շո՜ւնչ կը քաշէ:

Դէմը կանգնած է Բերա Փալաս պանդոկը: Օ՜, քարակերտ, կամարաւոր քանդակներով զարդարուած, հսկայ շինութիւնը զայն ներս կը հրաւիրէ: Քայլերը ինքնաբերաբար կ’ուղղուին դէպի դուռ: Ներս կը մտնէ․ դէպի ձախ ճամբան ծաղարան կ’առաջնորդէ: Ժամացոյցին կը նայի, սակայն չկայ, այսօր մոռցեր է դնել: Ուրեմն գործ չունի վայրկեաններու հետ, որքան որ ուզէ պիտի նստի եւ վայելէ անդորրութիւնը: Սուրճ մը ըմպել լաւ պիտի ըլլայ: Պիտի յիշէ, որ ովքե՜ր եկան ու անցան այս պանդոկին սենեակներէն եւ ինչ-ինչ դէպքերու վկայ եղան: Ցուցափեղկին մէջ շարուած գոյնզգոյն, շոքոլայով, ելակով, վանիլով պատուած ծաղերը, կարկանդակի շերտերը ախորժակ կը գրգռեն: Նախընտրութիւնը կ’ըլլայ քաքաոյով պատրաստուած շերտ մը կարկանդակը: Շոքոլային՝ քիմքին վրայ ձգած համը ոչ մէկ ուտելիքի համով կրնայ փոխարինել, եթէ մէկ մըն ալ բալի ու շոքոլայի կտորուանքներ կան… պահ մը ձերբազատուիլ կը նշանակէ քաղաքին մուխէն-ծուխէն, բազմութենէն, օրուան իրարանցումէն հեռանալ եւ իյնալ անուշեղէնի աւազանին մէջ: Սպասեակը, որմէ խնդրած է պատուհանին մօտ անկիւն մը ապահովել, քաղաքավարութեամբ կ’առաջնորդէ սեղան մը: Աթոռը կը քաշէ ու կը նստի: 

Սպասեակը սուրճը եւ կարկանդակը կը բերէ, քաղաքավարօրէն մաղթելով՝ բարի ախորժակ: Հոտերը կը ներշնչեն ու ներսիդին կը խայտայ: Սուրճին եւ քաքաոյին բոյրը իրարու կը խառնուին եւ արդէն կը յագենայ անուշեղէնի ախորժակը։

Հազիւ ումպ մը կ’առնէ սուրճէն, փառաւոր ինքնաշարժ մը կը կանգնի պանդոկին դրան առջեւ: Վարորդը անմիջապէս կ’իջնէ եւ ետեւի դուռը կը բանայ: Փայլուն գուլպայ եւ կարմիր կօշիկ հագած ոտքեր կը կոխեն գետին: Նուրբ կին մը կ’իջնէ. սեւ զգեստաւորուած է եւ կարմիր գլխարկ կը կրէ, որուն սեւ շղարշը դէմքին մէկ մասը կը ծածկէ: Տեսք մը, որ նորաձեւութեան պարբերաթերթէ դուրս եկած ըլլար. ալ աւելի կը զննէ կինը՝ աչքերը առանց շեղելու, կարծես պէտք է ճանչնայ այս կինը… այո՛, այո՛, այս կինը ան է. վստահ է, որ ան է. Ակաթա՛ն, Ակաթա Քրիսթին է: Մէկ  կարկանդակին կը նայի, մէկ փողոցին. անուշեղէնին համն ու հո՞տն է, որ զինք կը խաբէ՞: Սակայն չէ, խաբկանք չէ, ահա Ակաթան է, որ պանդոկի դռնէն կը մտնէ եւ կ’ուղղուի պաշտօնեային: Ան 411 թիւ սենեակին բանալին կ’երկարէ անոր: Բոլոր պաշտօնեաները կարգի կեցած են՝ յարգանքի եւ բարի գալուստի: Ակաթան գլխու թեթեւ շարժումով կը յառաջանայ անոնց մէջէն եւ դէպի վերելակ կ’ուղղուի: Օ՜, վերելակը, դուռը ի՜նչ գեղեցիկ նախշեր ունի: Վարպետ երկաթագործին ճաշակն է, որ ցոլացած է դարաւոր պանդոկին երկաթէ զանազան կազմածներուն վրայ: 

Ակաթան կը սեղմէ վերելակին կոճակը: Երբ վերելակը կը բարձրանայ, պաշտօնեան ալ ճամպրուկները շալկած կը բարձրանայ սանդուխներէն: 

Աչքերը կը շփշփէ, կ’երեւակայէ՞ թէ ոչ. չէ՛, հո՛ս նստած է, ծաղարանը, եւ սուրճը կը խմէ ու շոքոլայապատ կարկանդակը կը համտեսէ:

Ակաթան անկողնին կ’երկննայ. քիչ վերջ պիտի ելլէ ու պիտի նստի սեղանին գլուխը եւ պիտի սկսի գրել: Գրել… իր կիսաւարտ վէպը պիտի լրացնէ ու պիտի բացայայտէ, որ ո՛վ է ոճրագործը եւ ինչպէ՛ս մեռցուց իր հակառակորդը: 

Կը նայի դէպի փողոց, ինքնաշարժը չկայ, մեկնե՞ր է, չէ տեսեր: Բաժակէն ումպ մըն ալ կ’առնէ:

Ակաթան նստած է սեղանին գլուխը, վառած մոմի լոյսին ներքեւ: Ան չի նախընտրեր զօրաւոր լոյսը, յոգնած են աչքերը: Սիկարէթը կը վառէ եւ ծուխը կը փչէ: Մոմի լոյսէն վեր կը բարձրանայ ծուխը եւ սենեակին մթութեան մէջ կը կորսուի: Վարագոյրները գոց են: Բանալի մը կը փայլի սեղանին վրայ: Ի՞նչ բանալի է, մարդ պիտի չգիտնայ: Բայց ան գիտէ: Ակաթան տեղէն կ’ելլէ ու կը յառաջանայ դէպի հանդերձի պահարան: Պահարանին մէջ գաղտնի գզրոց մը կը բանայ, որ միայն ինք գիտէ, մէյ մըն ալ ան…: Բանալին կը տեղաւորէ գզրոցին մէջ եւ կը գոցէ պահարանին դուռը: Անկարելի է, որ մէկը կարենայ նշմարել այդ բաժինը: Այդ բանալին քանի՞ տարի հոն պիտի մնայ: Օր մը ո՞վ պիտի գտնէ զայն եւ ի՞նչ բանալի է. միայն Ակաթան գիտէ եւ… ա՛ն…:

Կը վերջացնէ սուրճը եւ կարկանդակը: Կ’ուղղուի պաշտօնեային եւ 411 թիւ սենեակին բանալին կը խնդրէ: Դարաւոր վերելակին նախշուած դռները շռինդով կը բացուին ու կը գոցուին: 

411 թիւ բանալին կը տեղաւորէ կղպանքին մէջ եւ ահա կը բացուի դուռը. սենեակին մէջն է, ուր Ակաթան կը մնար: Վարագոյրները կը բանայ, Ոսկեղջիւրի արեւով կը լուսաւորուի սենեակը: Յետոյ կը նստի սեղանին գլուխը: Կը սկսի գրել. պիտի լրացնէ կիսաւարտ վէպը: Պիտի բացայայտէ, թէ հակառակորդը ինչպէ՞ս մեռաւ, ո՞վ թունաւորեց զայն: Գաղտնօրէն գզրոցէն բանալին, որ Ակաթան դրեր էր եւ երկար ատեն գաղտնի մնացած էր, կը հանէ ու կը դնէ սեղանին վրայ: Ահաւասիկ կը լուծուի տարիներու թնճուկը, քիչ վերջ բոլոր լրագրողները պիտի հաւաքուին պանդոկին առջեւ եւ տպիչները պիտի սկսին աշխատիլ, թէ գաղտնիքը լուծուած է, գտնուած է Ակաթային բանալին եւ վէպը: 

Վէպին ծրարը դուրս կը հանէ գզրոցէն եւ բանալին կը դնէ վրան: 

Կ’երկննայ անկողնին, ուր Ակաթան երկնցեր էր: Շոքոլային սրսկուած թոյնը կամաց-կամաց կը սկսի շրջիլ երակներուն մէջ եւ աչքերը կը փակուին: Օրուան թերթերը կը գրեն՝ Ակաթային անտիպ վէպը լոյս պիտի տեսնէ մօտ օրէն: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s