ԱՆԿՈՉ ՄՈՂԷԶԸ

ԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Հիւրանոցի սենեակս մտնելուս՝ բաճկոնս հանեցի, եւ անշարժ, մննիկ մողէզ մը նկատեցի, շշմեցայ։ Մողէզը սենեակիս մէջ ի՞նչ գործ ունէր։ Դուրսը երկու ընկերներս կը զրուցէին։

– Սենեակս մողէզ եկեր է,- ըսի՛,- շատոնց մողէզ չէի տեսած։

Երկուքէն քաջը սենեակս մտաւ, տեսաւ մողէզը ու կախիչով մը հարուածեց ի զուր։ Սարսափահար մողէզը արագ սպրդեցաւ ու կորաւ։ Հարուածողը զարմացաւ։

– Մողէզը անկողնին տակ մտաւ,- ընկերս ըսաւ։

Մողէզը չկար ու չկար, բայց պառկելէս ետք կրնար ելլել ու թափառիլ անկողնիս ու դէմքիս վրայ։ Չէի կրնար գիշերել հոն…։ Գիշերապահին հեռաձայնեցի։

– Հինգ վայրկեանէն մէկը կու գայ,- ըսաւ կին մը։ Սպասեցի։ Եկողը չեկաւ, այսինքն՝ ուշացաւ։ Անհամբեր էի. եկողը ի՞նչ պիտի ընէր, ճղճիմ մողէզը պիտի գտնէ՞ր. եթէ չգտնէր՝ ի՞նչ, եւ ի՞նչ՝ եթէ գտնէր։ Ուստի՞։ Խորհեցայ գիշերապահին ըսել, թէ չեմ ուզեր սենեակս մնալ։ Յետոյ, եթէ՞ ըսէր, որ ուրիշ ազատ սենեակ չունին։ Վրա՞ս պիտի խնդար. խնդալի՞ք էր։ Խնդալիք չէ՛ր։ Գիշերս ինչպէ՞ս պիտի անցընեմ։

Մարդ մը եկաւ անճրկած, հարցուց, թէ ո՞ւր է մողէզը։ Պատմեցի ընկերոջս կախիչով ի զուր հարուած տալը, ատոր իսկոյն սպրդիլն ու անկողնիս տակ մտնելը։ Մարդը ասդին-անդին նայեցաւ, բան չկար։

– Ուրիշ սենեակ կ’ուզէ՞ք։

– Այո, անշուշտ կ’ուզեմ, ինչպէ՞ս չուզեմ։

– Լաւ, երթամ բանալին բերեմ,- ըսաւ, խնդրեց որ ներողամիտ ըլլամ, հարկաւ եղայ, բայց եղածը չըլլալիք էր։ Մարդը ամօթով եզրակացուց, թէ սենեակս մաքրող սպասուհին օդը փոխելու համար պատուհանը բացած ըլլալու է եւ թափառական մողէզ մը առիթէն օգտուեր, մտեր է ներս։

Բանալիս նոր սենեակիս դուռը չբացաւ։ Վերելակը ճամպրուկս ու զիս ընդունարան իջեցուց, որ ըսեմ, թէ բանալին չի բանիր։ Առաւ ձեռքէս, գործիքէն անցուց, տուաւ, ըսաւ․

– Եղաւ, հիմա կը բանայ։

Դուրսը զրուցող ընկերներս մողէզին վիճակը հարցուցին։ Ժպտեցայ ու մտայ սենեակ։ Չար սատանան միտքս տարաւ առնէտներու, որոնք ժամանակին ինծի ծանօթ քաղաքի մը մէջ աւերներ գործեր էին, բարեկամ մը պատմեր էր․ ատիկա յիշեցի, որ աւելորդ ենթադրութիւննե՞ր ընեմ, քո՞ւնս փախցնեմ։ Ինչպէ՞ս պիտի քնանամ։ Լաւ որ ըմպած գինիս գրաւեց զիս, քունս բերաւ։

Առաւօտուն կախիչով հարուածած ընկերս հարցուց, թէ ո՞ւր գացած էի ճամպրուկովս։

– Միւս սենեակս։

Ժողովէն ետք ընկերոջ մը հետ պանդոկ երթալուս պատմեցի իրեն անկոչ մողէզին սենեակս մուտքին դէպքը։

– Ես ալ մողէզէն շատ կը զզուիմ,- ըսաւ,- մողէզը կոկորդիլոսին մանրանկարն է, մանկութեանս զիս շատ հետաքրքրած էր, կ’երեւէր յանկարծ եւ իսկոյն կ’անյայտանար պատին մէջ։

Շատոնց մողէզ չէի տեսած։ Այդ գիշերուանը ճերմակամորթ մողէզ էր, չէի տեսած։ Հրաշալի ու զզուելի արարածներ շատ կան։ Մողէզի մը կենաց նպատակը լափել, թափառիլ անյայտանա՞լ է։ Համակարգիչիս մէջ կը տեսնեմ՝ ազգի-ազգի մողէզներու մորթով մարդիկ թանկարժէք գօտիներ, կօշիկներ, իրեր շիներ են։

Նիս, 5 Ապրիլ 2021

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s