ԽԱՂԱՂՈՒԹԵԱՆ ԱՐԲԵՑՈՒՄ

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Յարափոփոխ ալիքներու վրայ եմ: Եթէ կայուն ըլլամ՝ կը խեղդուիմ: Անոր համար ամէն մէկ ալիքին հետ դէպի ծովեզերք կը մղուիմ։  

Շնչասպառ ըլլալ չեմ ուզեր: Կը վախնամ: Օդը կը ցրտէ, տեսարանը կը փոխուի, ամպերը կը շրջին, ծիլը ծաղիկի կը վերածուի, ես ինչպէ՞ս նոյնը մնամ: Զգացումներս, մտածումներս ինչպէ՞ս նոյնը մնան: Անոնք ալ հոսանքին մէջ կ’իյնան: Միտքերն ալ կը մարմնանան եւ ապրումներու միջոցով կը կենդանանան: Ահաւասիկ նոր բանի մը վերածուիլ որքա՜ն դիւրին է: Պարզ մարդիկ ենք ի վերջոյ, հեշտութիւնը կը սիրենք: Ընդունիլն ալ ինձմէ յատուկ ուժ մը չի պահանջեր: Ընելիք գործ չունիմ: Միայն պիտի ընդունիմ ամէն ինչ, ինչպէս որ են: Ոչ մէկ անձի եւ կացութեան դէմ պիտի պայքարիմ:

Յամառութիւն պիտի չընեմ: Անոնց հակառակելով ուժաթափ պիտի չմնամ: Քամիին դէմ քալել պէտք չէ, քամիին ուժը ետեւս առնելով պէտք է քալեմ: Այն ատեն հոգիիս մէջ խաղաղութեան արբեցումը պիտի սկսի: Զանազան փողոցներու մէջ պիտի քալեմ եւ մեղմիկ երգեր պիտի ունկնդրեմ։ Ո՛չ արեւուն ճառագայթները կիզիչ պիտի ըլլան, ոչ ալ ձիւնամրրիկը մարմինս պիտի սառեցնէ: Ամենալայն հողերուն վրայ ժպիտս պիտի փռեմ եւ ուր որ երթամ, ոտքերս այդ ժպիտին վրան պիտի կոխեն: Հէգ մարդիկ ցնծութեան նշոյլ մը պիտի տեսնեն եւ իրենց յոյսը այս ժպիտին վրայ պիտի հիմնեն, որովհետեւ ժպիտս ալ ամէն բան ընդունելու վրայ հիմնուած է, ինչպէս Յիսուս Քրիստոս ալ ընդունեց աշխարհի ամենէն դաժան ու խաւար պահը: Ան ոչ մէկ հակադարձում ցոյց տուաւ, նոյնիսկ հարցուց, թէ ինչո՞ւ աւելի առաջ իրենց չար ծրագիրը չէին գործադրած: 

Իրա՛ւ, ի՛նչ որ ծրագրենք, պէտք չէ յետաձգենք, ըլլայ բարիք կամ չարիք: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s