ԶՈՒԱՐՃԱԼԻ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ (Զ․)

Հնձեց՝ ՏԻՐԱՅՐ ԱՐՔԵՊՍ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ

***
Հայ հաւատացեալ կին մը կ’ուզէ անգամ մըն ալ փոխանակ հայ առաքելական եկեղեցի երթալու, բողոքականներու ժողովարան երթալ, տեսնել, պատուելիներու եւ վերապատուելիներու քարոզները լսել։ Վերապատուելի մը կը սկսի այսպէս քարոզել. «Պետրոս առաքեալի զոքանջ մայրիկը հիւանդ պառկած էր․․․»: Երկրորդ շաբաթը այս հաւատացեալ ծեր կինը, լուսաւորչական, կ’ուզէ ուրիշ ժողովարան մը երթալ եւ կը տեսնէ, որ նոյն վերապատուելին այդ ժողովարանն է եւ նոյն քարոզը կը սկսի, որ Պետրոս առաքեալի զոքանջ մաման ծանր հիւանդ պառկած է եւ այլն։ Երրորդ Կիրակին ուրիշ թաղի ժողովարան մը երբ կ’երթայ, նոյն վերապատուելին կ’ըսէ․ «Պետրոս առաքեալի զոքանջ մայրիկը ծանր, հիւանդ պառկած էր․․․»:
Կը յոգնի այս կինը, կ’ըսէ՝ աւելի լաւ է երթամ մեր հայու ժամը եւ մեր քահանային, եպիսկոպոսին քարոզը մտիկ ընեմ:
Եւ երբ հանրակառքով կը ճամբորդէ, կողքը նստելու կու գայ նոյն վերապատուելին. հաւատացեալը կը ճանչնայ զայն, բայց վերապատուելին չի ճանչնար կողքինը: Այդ պահուն ալ յուղարկաւորութիւն կայ, դագաղ մը, մեռել մը կը տանին փողոցէն։ Վերապատուելին կը դառնայ կողքինին կը հարցնէ. «Քոյրիկ ջան, այս որո՞ւ դագաղն է, ո՞վ մեռած է, կրնա՞ս ըսել»։ «Այո,- կ’ըսէ կինը,- ասիկա Պետրոս առաքեալին զոքանջ մայրիկն է»:

***
Կենդանաբանական պարտէզ կը բերեն կորիւն մը եւ առիւծին կողքին, վանդակին մէջ կը դնեն: Առիւծին առջեւ կը նետեն միսի լաւ կտոր մը եւ ապա կորիւնին առջեւ՝ մի քանի պանան: «Աս ի՞նչ բան է, քեզի միս տուին, ինծի՝ պանան․ ես առիւծ չե՞մ», կ’ըսէ կորիւնը։ «Գիտե՞ս ի՛նչ,- կ’ըսէ առիւծը,- մի քանի օր առաջ միսի պաշարները կրճատեցին եւ հիմա քեզ կապիկների հասոյթով կը պահեն»:

***
Էշը օր մը Եզովբոսին կ’ըսէ. «Եթէ դուն այնպիսի առակ գրես, ուր ես էշ պիտի ըլլամ, աշխատի՛ր խելացի միտք դնել խօսքերուս մէջ»: «Այդպէս չ’ըլլար,- կը պատասխանէ Եզովբոս,- այդ պարագային բոլորը կ’ըսեն՝ ի՛նչ խելացի է էշը եւ ի՛նչ էշ՝ Եզովբոսը»:

***
Վարդանիկ կ’ըսէ․ «Օրդ. Մարգօ, նոյն սխալները ունիս շարադրութեան մէջ, որոնք ունի Գէորգը»: «Այո,- կ’ըսէ ան,- Վարդանիկ, որովհետեւ անոր մատիտով գրեցի»:

***
Սկովտիացին նուէր կը ստանայ շիշ մը ուիսքի. շատ ուրախ է. յանկարծ փողոցէն քալած ժամանակ արկած կ’ունենայ եւ կ’իյնայ: Ոտքի ելած պահուն կը զգայ որ տաքուկ հեղուկ մը կը վազէ սրունքէն վար եւ կը սկսի աղօթել. «Տէր Աստուած, այնպէս ըրէ, որ վազողը արիւն ըլլայ»:

***
Մարդակերը առաջին անգամ կը ճամբորդէ գնացքով: Կ’երթայ ռեսթորան-վակոնը, ճաշացուցակին երկար կը նայի, կը վերադարձնէ սպասեակին ու կ’ըսէ.«Այստեղ զիս հետաքրքրող բան չկայ, աւելի լաւ է՝ բերէ՛ք ինծի ճամբորդներուն ցուցակը»:

***
Առիւծը եւ ճագարը կը մտնեն ճաշարան: «Ես անօթի եմ, ինծի սալատ տուէ՛ք», կ’ըսէ ճագարը: «Իսկ ձեր ընկերո՞ջ», կը հարցնեն ճագարին։ «Յիմար-յիմար հարցումներ կ’ընէք,- կ’ըսէ ճագարը,- եթէ ան անօթի ըլլար, ես այստեղ չէի ըլլար արդէն»:

***
Տնօրէնը ժողովի կ’ուզէ կանչել պաշտօնէութիւնը Երեքշաբթի օրը, եւ կը կանչէ քարտուղարուհին: Քարտուղարուհին կու գայ, կ’ըսէ տնօրէնին. «Երեքշաբթին գ-ո՞վ գրեմ կամ ք-ով»: Տնօրէնը անմիջապէս կը փոխէ օրը եւ կ’ըսէ․ «Եկուր, Հինգշաբթի օրը ընենք»։ Քարտուղարուհին կը հարցնէ կրկին. «Հինգշաբթի գ-ո՞վ կը գրուի կամ ք-ով»։ «Լաւ, յիշեցի,- կ’ըսէ տնօրէնը,- Հինգշաբթի ուրիշ կարեւոր գործ ունիմ, թող մնայ Ուրբաթ օրուան»: Այս անգամ կրկին քարտուղարուհին կը հարցնէ. «Պրն. Տնօրէն, Ուրբաթ օրը թ-ո՞վ գրեմ թէ դ-ով»: Տնօրէնը բան մը չի գիտեր. «Բան մըն էլ մի՛ գրեր,- կ’ըսէ տնօրէնը,- այս շաբաթ ժողով չկայ»:

***
Վարդանիկը կ’երթայ ծաղկավաճառին եւ կը հարցնէ․ «Ի՞նչ կ’արժէ մէկ մեխակը»։ Աղջիկը կ’ըսէ. «Երկու ռուբլի»: «Երկու հատը ի՞նչ կ’արժէ»՝ «Չորս ռուբլի», կ’ըսէ աղջիկը: Եւ այսպէս կը շարունակուին հարցումները .«Երեք հատը ի՞նչ կ’արժէ», աղջիկը կ’ըսէ՝ «Վեց» ու կը բարկանայ եւ կ’ըսէ. «Դուն առնելու միտք չունիս»: Վարդանիկը կը պատասխանէ. «Քոյրիկ ջան, լաւ ալ կը զրուցենք»:

***
Մէկը հրեայի մը երեսին «էշ» կը պոռայ։ Հրեան սպառնական դիրք բռնելով կ’ըսէ. «Մէյ մըն ալ ըսէ՛», եւ մարդը կը կրկնէ․ «Էշ»։ «Ասա՛նկ ըսէ, ես էլ ուրիշ բան կարծեցի»:

***
Լենինական նոր աղբիւր կը կառուցեն Սայաթ Նովայի փողոցին վրայ։ Աղբիւրին վրայ կը գրեն. «Ամէն մարդ չի կարայ խմի, իմ ջուրը ուրիշ ջրէն է»: Խողովակերը մաքրելու համար, մէկ օր առաջ, քլոր, դեղ կը թափեն, որպէսզի մաքրուի, որպէսզի յաջորդ օրը աղբիւրի բացումը կատարուի: Կին մը կէս գիշերին, աղբիւրին բացումէն առաջ, կ’երթայ գաղտնի եւ աղբիւրէն կը խմէ, հոտը առնելով կ’ըսէ. «Հիմա կը հասկնամ իսկապէս, ամէն մարդ չի կրնար խմել քու ջուրէդ»:

***
Կարապետը՝ վրան-գլուխը ներկ, գլուխը ներս կը կոխէ տնօրէնին սենեակէն ու կը քաշուի: Տնօրէնը կ’ըսէ. «Կենդանի մը եթէ լիզէ քեզ՝ կը կշտանայ»: «Ճիշդ անոր համար ներս չմտայ», կ’ըսէ Կարապետ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s