ԵՐԿՄՏՈՒԹԻՒՆ

ՃԵՍԻ ԱՐԼԷՆ

Անանկ խաչմերուկի մը մօտ կ՚ապրինք, ուր արկածներ յաճախ կը պատահին՝ շաբաթը գոնէ մէկ անգամ պիտի ըսէի (որոնք անշուշտ տուն եղած ատեններս միայն կրնամ հաշուել)։ Նաեւ շատ անգամ խճողուած կ՚ըլլայ։ Երկու այս իրողութիւնները քշողներուն զայրոյթ կը պատճառեն, ինչ որ ինքնաշարժներու շչակի ձայներով  յաճախ կը յայտնուի։

Ուրեմն, երբ Կիրակի առտու մը, այս թաղամասը տեղափոխուելնէս քանի մը ամիս ետք, ինքնաշարժներու շչակի ձայները լսեցինք, կը կարծէինք թէ Լոս Անճելըսի քշողներու սովորական զայրոյթն էր անոր պատճառը, ի պատասխան խճողումի կամ արկածի։

Անկողինը երկնցած գիրքս կարդալէն ոչ իսկ երկվայրկեան մը կեցայ, մինչ կինս տան իրերը հանդարտօրէն շտկելու եւ հեռախօսին նայելու արարքներուն միջեւ կը տարուբերէր։ Անցեալ գիշեր դուրսը ուշ մնալէ ետք, սուրճերնիս ումպ-ումպ խմելով կը վարժուէինք կամաց-կամաց արթուն ըլլալուն այդ առտու, որ արագօրէն տեղի կու տար յետմիջօրէին։

Առաջին ձայներուն լսուելէն քանի մը վայրկեան ետք նորէն կը սկսէին

ուրիշներ՝ այս անգամ աւելի երկար։

– Ի՞նչ կ՚ընեն կոր սըւոնք,- ըսաւ կինս։

– Խենթուկներ են,- ըսի ու վերադարձայ կարդալուս։

Վայրկեան մը ետք՝ նորէն ձայներ։ 

– Կիրակի առտու է։ Աս ի՞նչ կրնայ ըլլալ։

Գիրքս մէկ կողմը դրի։ Կինս բազմոցէն ելաւ պատուհանը բանալու, ուրկէ շչակի ձայներուն կողքին լսելի էր ինքնաշարժներու կողմէ եկող բարձր երաժշտութիւն, գոչումներ ու պոռացող ձայներ։

– Ի՞նչ կը պատահի կոր։

– Աստուած գիտէ։

Խոհանոց գացի նախաճաշի ամանները լուալու համար։ 

Կինս կը սկսէր բարկանալ։ 

– Չե՞ն գիտեր սըւոնք, որ մարդիկ կրնան քնացած ըլլալ։

Դուրսի աղմուկն ու ձայները կը բարձրանային, կարծես ինքնաշարժներու անվերջ կարգ մը կար՝ ամէնը խելագար շչակի ձայներ կը հանէին։

– Մայրերնին քունե՛մ,- ըսի ձեռքերս չորցնելով,- երթանք դուրսը, նայինք ո՞վ են սա սրիկաները։

Հողաթափնիս հագած դուրս գացինք ու դէպի խաչմերուկ քալեցինք, ուր քանի մը մարդիկ հաւաքուած տեսարանը կը դիտէին։ Մօտենալով անդրադարձանք, որ  երաժշտութիւնը միջին արեւելքի էր, եւ ինքնաշարժները՝ մեծ մասամբ սպիտակ մերսէտէզներ, BMWներ եւ հսկայ SUVներ էին, որոնցմէ հայկական եռագոյն դրօշակներ կախուեցան։

Oh my God, հայ են,- ապշած ըսաւ կինս։

– Գիտե՞ս ինչ․ Ապրիլ քսանչորս է,- անդրադառնալով ըսի,- ցոյցի կ՚երթան կոր եղեր․ թրքական հիւպատոսարանը մօտիկ ըլլալու է։

Խաչմերուկը կեցած մարդոց միացանք եկող ինքնաշարժներուն նայելով։ Մէկը ոչ ոքի մասնաւոր հարցուց. «Այդ դրօշակը որո՞ւ երկրին է»։

Կնոջս ձեռքը սեղմեցի որ բան չըսէ։ Մէկը սկսաւ հեռախօսին նայիլ դրօշակը փնտռելու համար։

– Արաբական չեմ-գիտեր-ինչ երկրի ըլլալու է,- ըսի։ 

Ինծի նայեցան։ 

– Այսինքն՝ երաժշտութիւնը այդպէս կ՚երեւի։

– Կարծեմ թէ կա՛մ գոլոմպիացի են կա՛մ հայ,- ըսաւ հեռախօսով դրօշակ փնտռողը։

– Ինչի՞ օր է,- ուրիշ մէկը հարցուց։

– Ապրիլ քսանչորս,- դրօշակ փնտռողը պատասխանեց։ 

Յայտնի էր որ այս թուականը բան մը չէր ըսեր մէկու մը։

– Անկախութեան օր պէտք է ըլլայ՝ սինքո տէ մայոյի պէս տօն մը,- ըսի, փորձելով վարկածը մղել դէպի Գոլոմպիա։ 

Շուն քալեցնող կին մը խումբին կը մօտենար։ Նշմարելով երեսնին վրայ շուարումը, ըսաւ. «Չէ՞ք գիտեր ինչ կ՚ըլլայ կոր. հայ ճենոսայտ է։ Այսօր կը յիշատակեն»։

– Գիտցա՞ր՝ հայ են եղեր,- ըսաւ դրօշակ փնտռողը։

Ճենոսա՞յտ, ըսիր,- հարցուց մէկը.- կարծես բան մը կը տօնեն կոր։

Կնոջս ձեռքը բռնեցի ու հեռացանք խումբէն։ Հեռանալու ատեն լսեցինք կնոջ պատասխանը․

– Ամէն տարի այսպէս է։ Թրքական հիւպատոսարանը Ֆէյրֆէքսէն անդին է։ Հոն կը հաւաքուին բողոքելու համար։

Երբ տուն մտանք, կինս հարցուց. «Կ՚ուզե՞ս երթանք ցոյցին»։ 

Վարանեցայ։ Ներսէն չես-գիտեր-ինչ գուշակող զգացում ունէի։

– Վստահ չեմ…։

– Մեղք է չերթալը։ Այսքան մօտ ենք, ուրիշ բան ընելիք չունինք։ Երթանք, տեսնենք. եթէ չուզես մնալ, կը վերադառնանք։

– Հա օքէյ, իրաւունք ունիս։ Երթանք,- ըսի։

Միրըգըլ Մայլ թաղամաս, Լոս Անճելըս

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s