ԽԵՑԻՆԵՐԸ

ՍԻՐԱՆ ԱՒԸՆԵԱՆ ԱՄՊԱՐՃԵԱՆ

Երեքով կը մեկնին դէպի ծով։ Քորոնա ժահրին պատճառաւ դարձեալ հաստատած են օրէնք մը․ առաւօտեան ժամը 7։00էն մինչեւ երեկոյեան 6։00 արտօնուած է ազատ-անկախ դուրս ելլել, որմէ ետք բանտարկութեան պահը կու գայ, եւ, գիտէք, ըստ առածին՝ «Արգիլուած պտուղը աւելի ցանկալի կ’ըլլայ»։

Պատանի բնութիւնը միշտ ազատ է, ուրախ եւ հանգիստ կը շնչէ,  կ’երգէ ու ինչո՞ւ չէ՝ կը պարէ։ Ազնիւ ու համեստ թռչունները այս ազատութենէն գոռոզացած վեր-վար, նոյնիսկ ամայի ճամբաներու վրայ հոս-հոն չնայելով կը ցատկռտեն, կարծես ամբողջ աշխարհի թագաւորութիւնն ու իշխանութիւնը իրենց ըլլար։ Անտէր կատուները, չեմ գիտեր՝ արշաւի՞ ելած են․ այլապէս՝ սովորաբար ինքնաշարժներու տակ մտած կ’ըլլային կամ՝ հանգիստ երկնցած անոնց վրայ․ բայց հիմա երեսիդ նայելով, աչքերուդ մէջ սուր նայելով եւ հեգնանքով մը գլուխնին դէպի երկինք բարձրացուցած, գրաւած են թաղի բոլոր ինքնաշարժները, տան պարիսպներն ու պոչաւոր զգեստներու նման փռուած ծաղիկները։

Առաւօտեան ժամը 9։00ն է։ Ծովեզերաբնակ ժողովուրդի սովորութիւնն է ուշ քնանալ եւ ուշ արթննալ։

Ինքնաշարժը աշխատցնելով, ամայի ճամբաներէն անցնելով, աւելի՝ սուրալով կը հասնինք ծովեզերք, հոն, ուր աւազը փոխարինուած է մանր, միջակ ու կտրտուած եւ կիրով պատուած խեցիներով։ Ամէն մէկ քայլիդ հաճելի ձայն մը յառաջ կու գայ ոտքերուդ եւ խեցիներուն հպումով։

Միւս կողմէն ալիքներու շառաչը, շեղակի եւ իրարու յաջորդող գիծեր յառաջացնելով  զուգահեռ կ’անհետանան, երբ միանան ցամաքին։

Շարան մը բամպակահիւս ամպիկներ քօղարկած են փոքրիկ արեւը եւ աչքխփուք կը խաղան։ Հակառակ առաւօտեան ժամը 10։00 ըլլալուն, տակաւին արեւիկը ծոյլիկ- ծոյլիկ եւ համբերատար ամպերու ըրած չարաճճիութեան կէս-քուն, կէս-արթուն կը հետեւի, փափուկ անկողինին մէջ կը դիտէ լուռ ու խաղաղ աշխարհը, այո, ամէն ինչ տարբեր է եւ անսովոր։

Կամուրջի նման դէպի ծովուն խորը ցցուած ժայռին վրայէն քալելով կը հասնինք ծայրը եւ կը նստինք քով քովի, ձեռքերնիս դէպի երկինք, բարձրաձայն կանչ կու տանք, պոռալով կ’երգենք եւ կը խանգարենք բնութեան յառաջացուցած չափաւոր երաժշտութիւնը։

Հիանալի են ալիքներուն ուրախութիւն ու հեզաճկուն զարկերը։ Յստակ ջուրերուն խորը խեցգետին մը կը նշմարենք, որ աջ ու ձախ կ’երթայ ու կու գայ, ազատ համարձակ կը պտտի վտանգաւոր կոչուած մասերուն մէջ։

Կը նայինք ուշի ուշով եւ յանկարծ պզտլիկ, ճարպիկ ձուկ մը ճեղքէն դուրս կ’ելլէ, ետեւէն՝ մի քանի աւելի փոքր ձուկեր։ Հացի պատառիկներ կը նետենք։ Անոնք փոխանակ գալով հացին շուրջը դառնալու, մեզ արհամարհելով նոյնիսկ անտեղացի չեն ըլլար։ Ո՜վ զարմանք․ այս ձկնիկներն ալ շփացեր են եւ ինքզինքնին կը տեսնեն։ Այս անգամ մեր նայուածքը կ’ուղղենք դէպի արեւմուտք, երկար շունչ մը կ’առնենք։ Կ’որոշենք հինգ վայրկեան գոց աչքով ունկնդրել գոռոզացած բնութիւնը․ ինչո՞ւ առիթ մը չտալ անոր․ միշտ մենք ենք, որ իշխած եւ օգտագործած ենք իր գեղեցկութիւնն ու բարիքները, այս անգամ առիթ տանք շատ լաւ գիտնալով, որ անցողական բան մըն է այս առիթը։ Յանկարծ զօրաւոր ալիք մը դէպի ժայռ բարձրանալով վրանիս-գլուխնիս կը թրջէ եւ մենք բարձրաձայն կը սկսինք խնդալ, կուշտուկուռ կը խնդանք, վրայ-գլուխ՝ ջուր, առանց փոխնորդի ենք, ասոր հաշիւը չէինք ըրած։ Մեր վրայէն ջուրերը կը կաթկթին, կը վազենք դէպի ծովեզերք եւ մանրիկ խեցիները մեր ոտնամաններուն մէջ չարաճճի կը մտնեն, կը ստիպուինք հանել մեր ոտնամաններն ու վազել, ցատկել եւ այդ շատ համով ազատութիւնը լափել։

«Դըխխխխ»․ վա՜յ․ կրկին կոճակը կը նետէ պարապ պաթարիային․ ելեկտրականութեան գալով պարպուած պաթարիան չի դիմանար օրական մէկ կամ երկու ժամ ամբարելու այդքան մեծ քանակութեամբ ելեկտրական ոյժ, եւ ես քունէս եւ անկողինէս լեղապատառ կը ցատկեմ, բոպիկ կը վազեմ, աստիճանին վրայ կը բարձրանամ դէպի թթխիտ, որպէսզի ամէն մէկ կոճակը իջնելուն ետ բարձրացնեմ, պարզապէս օգտուելու համար այդ մէկ ժամ տրուած ելեկտրականութենէն,  կուտակուած եւ մի քանի օր բանտարկուած լուացքը կրկին լուալով ազատ կ’արձակեմ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s