ԲԵՄ

ԼԻԱՆԱ ՊԷՆԼԻ

Ո՞վ եմ ես հիմա։ Ո՞վ պէտք է ըլլամ։ Ինչպէ՞ս խօսիմ։ Ինչպէ՞ս խնդամ։ Եթէ այսպէս քալեմ՝ ես ե՞ս կ’ըլլամ թէ՞ ան։ Ան պէտք է ըլլամ։ Ան, որ կը ճանչնամ, կամ չեմ ճանչնար։ Տեսած եմ կամ չեմ տեսած։ Դերս այդ կը հրամայէ։ 

Տասը տարիէ ի վեր կը հարցնեմ այս հարցումները. մի՛ կարծէք, որ փիլիսոփայութիւն է ըրածս. ընկերներուս հետ Սահակեան Սանուց Միութեան մէջ թատրոն խաղալ կը ջանանք միայն։ Մէկտեղուիլ ուրիշ համ մը ունի, միութեան համար որեւէ բան ընել՝ ուրիշ, իսկ թատրոնը՝ նոր դուռ մըն է անծանօթ կեանքերու վրայ բացուող…

Կ’ըսեն՝ «Մարդը մարդուն մարդկօրէն պատմելու արուեստն է թատրոնը»:

Չեմ գիտեր՝ արդեօ՞ք ստանձնած ենք այս պատասխանատուութիւնը։ Ոչ մէկս դերասան կամ դերասանուհի է։ Ուսուցիչներ, խանութպաններ, աշակերտներ, ոսկերիչներ մէկտեղուած, շաբաթը մի քանի օր փորձ ընելով, ամիսներ աշխատելով թատերախաղ կը բեմադրենք։ Բոլորս արուեստասէր ենք, իսկ մեր վարիչը՝ արուեստագէտ։ Մենք կը սիրէինք թատրոնը, դեռ բան չգիտցած:

Տարիներ առաջ, երբ մաս կազմեցի այս խումբին, նպատակս միայն այն էր, որ միութեան ձեւով մը օգտակար ըլլամ: Արուեստի տեսակէտով ոչ մէկ սպասում ունէի: Առաջին տարի մեծ դեր մը չէի ունեցած: Կիթառ նուագող, անգլերէն խօսող դեղնորակ աղջիկ մը…: Առաջին փորձառութիւնս ըլլալուն պատճառաւ դպրոցական հանդէսի մը ընթացքին ըրածիս պէս կը թուէր ինծի ըրածս: Չէի ըմբռնած լրջութիւնը եւ չէի նշմարած մէջիս լռութիւնը: Իսկ յետոյ, երբ վառեցաւ մէջս թատրոնի կրակը, տարբեր իմաստ մը ունեցան մեր փորձերը, մեր թատրոնը: Ալ մէջս ինծի հետ խօսող նկարագրին ձայնը կը լսէի, երբ ես չէ, այլ «ան» կ’ըլլայի: Տարիներ անցան եւ մենք ամէն տարի նոր խաղ մը բեմադրեցինք իբր Սահակեան թատերախումբ: Բեմը նորոգուեցաւ, անուն մըն ալ նոյնիսկ ունեցաւ՝ Սմբատ Պըչաքչը: Սմբատ Պըչաքչըն, որ տարիներ թատերգութիւններ բեմադրած էր իր Սահակեանցի ընկերներով, հիմա իր անունով մեզի հետ էր եւ կարծես մեզ կը գրկէր ջերմօրէն:  

Խաղերը ընդհանրապէս կատակերգութիւն էին: Բեմադրութեան օրերը այդ կրակը աւելի կը մեծնար, երբ ունկնդիրներուն կը միանայինք: Անոնք ծափահարութեամբ կը մեծարէին մեր գործը եւ մենք միշտ կ’ուզէինք աւելին ընել: 

Այսքան ապահով, հանգիստ միջավայրի մը մէջ, ալ մտերիմ դարձած ազգակիցներով, ազգիդ համար որեւէ բան ընելն ու ընելէն մեծ, շատ մեծ հաճոյք առնելը ինչ մեծ բախտաւորութեան զգացում կու տային:

Եւ օր մը եկաւ, երբ Պոլսոյ ամենամեծ բեմերէն մէկուն վրայ մեր խաղը բեմադրելու առիթը ունեցանք. Պէշիկթաշ Մշակութային Կեդրոնը հասանք: Եօթը հարիւր հոգիի առջեւ անմոռանալի գիշեր մը ապրեցանք: 

Հիմա բոլորս մեր տուները բանտարկուած, անձկանօք կը սպասենք ժահրէն ազատման եւ բեմ վերադարձի՝ իրարու վերամիանալու յոյսով:  

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s