ԻՄ ԱՆՆՄԱՆ ԵՐԿԻՐ՝ ԻՄ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ

ԺՊՏՈՒՆ ՉԻԼԻՆԿԻՐԵԱՆ ԶՈՒՌՆԱՃԸ

Հինգ տարիներ առաջ, երբ առաջին անգամ ընտանիքիս հետ Հայաստան այցելութիւն տուի, կարծես ես զիս զգացի հարազատ տանս մէջ, իսկ տեղացիները կարծես իմ ծանօթներս եւ բարեկամներս ըլլային։ Այժմ, երբ կը ջանամ նկարագրել զգացումներս, բառերը անբաւարար կը մնան բացատրելու իմ խանդն ու եռանդը: Աստուա՛ծ իմ, ինչ մեծ երջանկութիւն էր լսել Զուարթնոց օդակայանէն սկսեալ բոլոր մարդոց՝ ինչ պաշտօնի ալ ըլլային, մեծ ու պզտիկ, բոլորին մեր ոսկեղինիկով խօսակցութիւնը: Ահաւասիկ երազ մը…: Իրականութեան մէջ շատ բնական էր, քանի որ կը գտնուէի Հայաստանի սահմաններէն ներս, բայց նորէն ալ անհաւատալի կու գար ինծի, ապշած էի:

«Մարդ իր սիրելիին պակասները չի տեսներ», կ’ըսեն, ճիշդ է: Հայրենիքս կատարեալ էր ինծի համար, ոչ մէկ թերութիւն ունէր: Օդը, ջուրը, ուտելիքները, փողոցները, մարդիկը… ամէն ինչ շատ սիրած էի եւ չէի ուզեր անոնց թերի կողմերը տեսնել: 

Հայաստանի ըմպելի ջուրը, որ պաղ ու համով էր, փողոցներու վրայ «պուլպուլակ»ներէն համտեսել կարելի էր. կը խմէի ու կը խմէի եւ չէի կշտանար: Երեւանի գլխաւոր ճարտարապետ՝ Ալեքսանդր Թամանեան որոշեր է այցելուներուն ձրի հրամցնել Հայաստանի զուլալ ջուրը: Նաեւ հայրենիքիս խորովածը, շաուրման, իշխանաձուկը, խոզի տեսակները, բանջարեղէններն ու պտուղները, պաղպաղակը… բոլորը եզակի էին ինծի համար: 

Երեւանի մէջ մէկ շաբթուան մեր կեցութեան ընթացքին Մատենադարանի, Մայր Հայաստանի, Կասկատի եւ Օփերայի կառոյցներէն զատ պտտեցանք տեսարժան վայրեր՝ ինչպէս Գառնի, Գեղարդ, Սեւան, Ծաղկաձոր, Պարզ Լիճ, Էջմիածին, Օշական, Ծիծեռնակաբերդ, Մուսա Լեռ…: Բոլորը մեր անցեալի պատմական վկաներն էին եւ միմիայն մեզի կը պատկանէին: Ինծի ինչ մեծ հպարտութիւն եւ երջանկութիւն կը պատճառէին այս պատմական ու տեսարժան վայրերը այցելելն ու անոնց գեղեցկութիւնը վայելելը: Կը խորհէի, որ հայ մը անպայման իր կեանքին մէջ գոնէ անգամ մը հայրենիքը տեսնելու եւ այդ հաճոյքը ապրելու է: 

Երեւանի գիշերները երաժշտութեամբ կը գեղեցկանան. Հանրապետութեան Հրապարակին վրայ շատրուանը, Հիւսիսային Պողոտային վրայ երաժիշտները կը նուագեն հայկական եւ ռուսական երգեր, որոնք կ’ոգեւորեն մայրաքաղաքի բնակիչներն ու այցելուները:

Հայաստանի մէջ նշմարեցի երկու դասակարգի մարդոց գոյութիւնը. հարուստ եւ աղքատ: Միջին դասակարգի մարդոց թիւը կարծես այնքան նուազ էր, որ կարելի չէր անոնց ներկայութիւնը զգալ: Ասիկա կարելի էր նշմարել նաեւ փողոցէն անցնող ինքնաշարժներուն տեսակին նայելով: Թէ չափազանց ունեւորներ եւ թէ ծերունի մուրացկաններ տեսայ Երեւանի փողոցներուն վրայ: 

Երեւանցիներուն հանդէպ մէջս վստահութիւն յառաջ եկաւ, երբ վկայ եղայ եղելութեան մը: Առտու մը, բացօթեայ տեղ մը նախաճաշ կ’ընէի ընտանիքիս հետ: Մեր քովի սեղանի զոյգը ճաշելէ ետք մեկնեցաւ, բայց սեղանին վրայ ձգեց իր հեռաձայնը: Միջոց մը ուշադրութիւնս գրաւեց այդ հեռաձայնը եւ սպասեցի, որ տէրը գայ: Բաւական ժամանակ անցաւ եւ ոչ մէկը եկաւ: Այլեւս մենք ալ պիտի մեկնէինք հոնկէ, բայց խիղճս անհանգիստ կ’ընէր զիս: Պէտք էր հեռաձայնը իր տիրոջ հասցնէի: Առի եւ ճաշարանի տիրոջ յանձնելու համար ներս գացի: Պաշտօնեայ մը հանդարտօրէն ինծի ըսաւ, որ նոյն տեղը կրնայ մնալ հեռաձայնը եւ ոչ մէկը կ’առնէ զանիկա, հեռաձայնին տէրը ուշ կամ կանուխ կու գայ եւ իր ձգած տեղէն կ’առնէ: Չկրցայ հաւատալ մարդոց այս իրարու հանդէպ ունեցած վստահութեան։  

Հայրենիք իմ սիրելի, դուն ազգիս անցեալն ու ներկան եւ նաեւ ապագան ես: Մնա՛ անսասան յաւիտեան: Ամէն:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s