ՀԻՆՆ ՈՒ ՆՈՐԸ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Գրասեղանիս ձախին տուփ մը կայ՝ մէջը մեծ ու պզտիկ գիրքեր, թուղթեր, ձեռագիր նօթագրութիւններ… վրայ վրայի, կարգ-կարգ դիզուած կը սպասեն, պիտի գործածուին եւ գործածուեր էին միջոց մը առաջ:  

Երբ ուսման շրջանը վերսկսաւ, գիրքեր, տետրակներ մէկիկ-մէկիկ եկան, տեղաւորուեցան տուփիկին մէջ: Մէկ հատին հետ գործս կը վերջացնէի ու կը դնէի տուփիկին մէջ, յետոյ նոր գիրք մը կամ թուղթ մը կը տեղաւորուէր անոր վրայ: Այսպէս ութ ամիս անցաւ եւ տուփիկին մէջ տեղ չմնաց: 

Անկարգ, անկանոն տեղադրուած գիրքերուն, թուղթերուն տեսքը բնաւ անհանգիստ չ’ըներ զիս, բայց տնեցիները… անդադար կը գանգատին, կ’ազդարարեն, որ կոկիկ ըլլամ: Միշտ կը յիշեցնեմ, որ այս ձեւով կրնամ գտնել փնտռածս: Համբերել կը թելադրեմ, քիչ ժամանակ մնաց, միջոց մը վերջ մէկ հատ թուղթ պիտի չմնայ մէջտեղը: 

Տուփը լեցուելէ ետք, կարգը հասաւ աջ կողմին. հոն ալ թուղթեր սկսան դիզուիլ: Մէկը միւսը կը հետապնդէ, մէկը միւսին վրայ տեղ գտնել կ’աճապարէ: Միջոց մը վերջ հասկցայ, որ տակը մնացած առարկան վրայ հանելու պէտք չէի զգար ու վրան տեղադրուածներուն պատճառով տակինը կը հիննար: Ամենէն հինը է՛ն տակը մնացողն էր եւ անոր վրայ ուրիշներ կ’աւելնային, որոնք պիտի հիննային, իսկ վրան մնացածը նորը պիտի ըլլար: Սակայն նորը կը դիմանար մէկ կամ երկու օր եւ յետոյ ան ալ կ’անցնէր հիներուն կարգը։ Այս պարագան կը նմանցնեմ տուներուն, որոնք եռայարկ կամ քառայարկ են եւ փլելու պարագային տեղերնին կը շինուին տաս-տասներկու յարկով բարձր շէնքեր: Շէնքին բուն տէրը տարածքն է, ուր կը նստին նոր յարկեր վրայ վրայի եւ նոր բնակիչներ։ Եթէ հիմքը ամուր է, մնայուն է՝ արժէքէն բան չի պակսիր:

Այսօր կ’որոշեմ կանոնաւորել սեղանիս անկանոն, անկարգ վիճակը: Իրենց տեղերը պիտի տեղադրեմ գիրքերը, աւելորդ թուղթերը պիտի նետեմ կամ պիտի ծրարեմ, վերցնեմ: Մէկը կ’առնեմ եւ զարմացմամբ կը նայիմ, օ՜, ինչե՜ր սերտեր եմ, ու գիրքը նոյն տեղը կը ձգեմ: Յետոյ տետրակ մը կը բանամ, մէջը անհամար գրութիւններ, որոնք գործիս պիտի ծառայեն թերեւս ոչ այսօր, բայց վաղը՝ անպայման: Ան ալ նոյն տեղը կը դնեմ: Ի վերջոյ առանց բան մը վերցնելու կը նայիմ, կը ձգեմ, կը կարդամ ու կը տեղադրեմ նորին տակը, որովհետեւ կը խորհիմ՝ եթէ հիմքը տեղէն շարժի, անցեալին տեղադրուածը անտեսուի, ապագային բան չի փոխանցուիր: Մէկը հին է, միւսը՝ նոր: Մէկը մութ տեսած է, միւսը՝ լոյս: Մէկը փորձառու է, միւսը՝ անփորձ: Առանց հինի նորը չ’ըլլար: Երբ յատակը ամուր չէ, նորը չի կրնար տեղ գտնել. որպէս եզրակացութիւն՝ հինը կայուն է, անդորր, իսկ նորը խախուտ է եւ փոթորկոտ, նոյնիսկ իր հովէն կը տատանի, կրնայ տապալիլ աջ կամ ձախ, կրնայ կորսուիլ, շեղիլ կամ սայթաքիլ ու մոռցուիլ: 

Կը նայիմ գրասեղանիս աջին ու ձախին ու գոհունակ կը ժպտիմ: Գոհ եմ անկարգ վիճակէս, հինէն ու նորէն հաւաքուած եւ դիզուած առարկաներէն: Անխուսափելի իրականութիւն է աս ինծի համար․ եթէ այս անկանոն վիճակս չըլլար, կայուն մնայի, չէի կրնար ուղղութիւնս որոշել եւ ես զիս կը թաղէի փոշոտ էջերու մէջ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s