ԴՈՒՆ ԼՄԱՆ ԵՍ

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Բազկաթոռին վրայ հանգիստ կը պառկիս: Առանձնանալ կ’ուզես, նոյնիսկ հեռաձայնը պիտի գոցես, բայց չ’ըլլար․ մարդիկ կան, որոնք քեզի պէտք է հասնին: Այս հոգեվիճակը ծանօթ է բոլորիս: Ատեն-ատեն կը պատահի: Նախ տատամսոտ տխրութիւն մը կը զգաս եւ հետզհետէ այդ տխրութեան մէջ կ’իյնաս: Կարծես թէ ետեւէդ մէկը հրելով ծով կը նետէ քեզ: Բայց ոչ, դուն ուզեցիր տխրութեան ծովուն մէջ նետուիլ: Նոյնիսկ լողալ չես գիտեր: Հոգ չէ, տխրելով-տխրելով կը սորվիս:          

Արդեօք ինչո՞ւ կը տխրիս: Որոշ պատճառներ ալ չունիս: Որովհետեւ անձնասէր ես:  Մի՛ կախեր երեսդ: Ճշմարտութիւնը կը խօսիմ: Եւ մի՛ դատեր ինքզինքդ: Միայն թէ հասկցիր՝ ինչո՞ւ անձնասէր ես: Ինչո՞ւ միշտ քու կեանքովդ մտահոգ ես: Ի հարկէ, 24 ժամ դուն քու հետդ ես: Չես կրնար ինքնզինքէդ հեռանալ, գոնէ մէկ ժամ քեզ տեղ մը յանձնել ու երթալ: Այո, մարմինով չենք կրնար հեռանալ, բայց հոգիով, սիրտով ու միտքով կրնանք հեռանալ: Այն ատեն ինքզինքիս հանդէպ ունեցած զգացումներէս ալ պահ մը հրաժեշտ կ’առնեմ: Ճամբորդութիւն մը կը սկսի ինձմէ, որպէսզի մեզի հասնի: Ես ալ այս գրութեամբ մեզի հասնիլ կ’ուզեմ: Որովհետեւ մինակ չենք: Յանկարծ ընկերդ կը հեռաձայնէ, բարեկամդ քեզ տեսնել կ’ուզէ եւ կամ  բարեհամբոյր անձի մը կը հանդիպիս: Նոյնիսկ կատուները, շուները տխուր մարդոց քով կու գան, որպէսզի ուրախացնեն: Բնաւ պատահական չէ, քանի որ բնութիւնը այսպէս կ’աշխատի: Անասունները թէ՛ զիրար կ’ուտեն եւ թէ իրարմով կը կշտանան: 

Մենք մեզ մեզմով կը լրացնենք: Լման աշխարհ, լման երկիր, լման քաղաք, լման արուարձան, լման փողոց, լման տուն, լման անձ: Երբեք պակաս չես դուն: Քու ամբողջութեամբդ միացի՛ր ուրիշներուն: Ես ալ գրելով քեզի կը միանամ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՐՋԱՆԿՈՒԹԻՒՆԴ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹԻՒՆՍ Է

ԸՆԿԵՐՍ
ՄԱՐԹԱ ՆՈՐԱ ԿԷՕՐԻՒՐ
Իսթանպուլ, Սահակեան Նունեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Աղուոր օրերուս՝ արեւու նման,
Նեղ օրերուս՝ աստղերու նման,
Ամէն ատեն փայլուն,
Ամէն ատեն ուշադիր։

Երջանիկ կ’ըլլանք միասին,
Տխուր կ’ըլլանք միասին,
Մէկը լացած ատեն միւսը չի խնդար,
Մէկը խնդացած ատեն միւսը չի յուզուիր։

Միասին կ’իյնանք,
Միասին ոտքի կ’ելլենք,
Իմ ունեցածը՝ անոր,
Անոր ունեցածը՝ իմս։

Ամէն բանի մէջ միասին կը յաջողինք,
Ամէն բան միասին կը խօսինք,
Բոլոր մարդոց ըրածները կ’ըսենք,
Բայց մերինը դէպի գերեզման կ’երթայ։

Շատ դիւրին չէ մէկը սիրել,
Շատ դժուար է սիրելէն վերջը ձգել,
Անոր ուրախութիւնը զիս կ’ուրախացնէ,
Անոր տխրութիւնը զիս կը տխրեցնէ։

Ընկեր է ան,
Ընտանիքէն շատ տարբեր,
Երազներու շատ նման,
Ընկեր է ան, մեր սրտէն մէկ կտոր։

ՀԱՅԵԼԻ
ԼԻՏԻԱ ԼԻՄԱՆ
Իսթանպուլ, Սահակեան Նունեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Քոյր, եղբայր, հայր, մայր,
Արեան կապ ունինք, սակայն
Սրտանց կապուողն է միայն,
Երկրորդ ընտանիքն է բարեկամ։

Ան է ուրախութեամբ զուարճացնող,
Անոր յուզումն է սիրտս նեղացնող,
Անոր փայլուն երեսով
Արեւն է կեանքիս ծագող։

Կապուած ենք, սէր էական,
Պէտք չենք զգար բացատրութեան,
Նայուածք մը բաւարար է մեզի,
Սրտերնիս կը կարդանք պէս գիրքի։

Առանց քեզի կը մնամ պակաս․
Լացը, խնդուքը միասին ենք սորված,
Նայուածքս հայելիէս ցոլացուած,
Չբացակայեցնէ կեանքէս քեզ, Տէր Աստուած։

ԸՆԿԵՐ
ԼԷԱՆՏՐԱ ՎԷՍՔԷ
Իսթանպուլ, Սահակեան Նունեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Բոլորս պէտք ունինք վստահելի բարեկամի մը,
Սիրելի եւ յարգելի,
Նեղ օրերուն մօտ գտնուող,
Երջանկութեան ատեն միասին ժպտող,
Յուզումը միասին ապրող:

Բոլորս պէտք ունինք գաղտնապահ բարեկամի մը,
Մեզի նեցուկ կանգնող,
Ինչ որ պատահի մօտ գտնուող,
Սխալ վարմունք ունենանք նոյնիսկ՝
Մեզի ուղիղ ճամբան ցոյց տուող:

Բոլորս պէտք ունինք զուարճալի բարեկամի մը,
Մեզի հետ ուրախացող,
Մեզի հետ յուզուող,
Հեռու ըլլայ նոյնիսկ,
Միշտ մեր դիմաց եղող:

ԲԱՐԵԿԱՄՍ, ԵՐՋԱՆԿՈՒԹԻՒՆՍ
ԻԶԱՊԷԼ ԱՐԶՈՒՄԱՆ
Իսթանպուլ, Սահակեան Նունեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Գետին իյնալուդ բացուող վէրքին լալու տեղ
Դուն վիճակիդ վրայ խնդալ կը նախընտրես․
Այն ատեն ես ալ կը խնդամ։

Փափաքներուդ հասնելու համար կը հառաչես, բայց
Ես քեզի պզտիկ-պզտիկ նուէրներ կու տամ․
Այն ատեն դուն կը խնդաս։

Զատ-զատ երազներ ունենալով զանոնք իրակացնելու տեղ
Համաձայնելով երազներ կազմելով զանոնք կ’իրականցնենք․
Ահա այն ատեն միասին կը խնդանք:

ՍԻՐԱՀԱՐՍ
ԱՆՏՐԷ ԹԱՇ
Իսթանպուլ, Սահակեան Նունեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Դպրոցին առաջին օրը
Ես պզտիկ էի, ան պզտիկ էր:
Բայց մեր սիրտերը
Շատ, շատ մեծ էին:

Ա՜խ, իմ սիրելի ընկեր,
Միասնաբար ճամբայ առինք,
Այդ օրէն մինչեւ հիմա
Ես եւ դուն՝ միշտ քով քովի:

Ընկերութիւնը միասնաբար լալ,
Ընկերութիւնը միասնաբար խնդալ է:
Ինծի համար երջանկութիւնը ճամբայ մըն է:
Բայց կարեւորը ճամբան չէ, ճամբորդն է:

Որ ատեն որ քեզ յուզուած տեսնեմ,
Միտքս կը խառնուի, սիրտս կը նեղուի:
Որ ատեն որ երջանիկ ես,
Սիրտս կը փայլի, լոյս կը սփռէ:

Սիրահարս, կ’ուզեմ որ միշտ երջանիկ ըլլաս:
Տէրը քեզ ամէն չարիքէ պահէ:
Բոլոր փափաքներդ իրականանան
Եւ դուն միշտ սրտիս մէջը կեցի՛ր:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹԵԱՆ ՑԱՆԿ

8 Ապրիլ – 8 Մայիս 2021

ԱԿՆԱՐԿ
ԱՐԵՒԱԳԱԼ
ԴԱԼԱՐ ԹՈՔԱՃԵԱՆ
10 Ապրիլ 2021

ՓԱՌՔ ԱՍՏՈՒԾՈՅ
ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ
11 Ապրիլ 2021

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃՀԵ․)
ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ
11 Ապրիլ 2021

Ի՞ՆՉ Է ՄՆՈՒՄ ՄԱՐԴՈՒՑ
ՀԱՅԿ ԲԻՒՐԱՏ
13 Ապրիլ 2021

ՀԻՄԱ․․․
ԹԱՄԱՐ ՀԵՐԿԵԼԵԱՆ
17 Ապրիլ 2021

ՈՒՍՈՒՑՉՈՒԹԵԱՆ ԲԵՐԿՐԱՆՔԸ
ՄԵՂՐԻ ՏԷՐ ՎԱՐԴԱՆԵԱՆ
19 Ապրիլ 2021

ԶՈՒՄԸ ԿԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԻ
ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ
21 Ապրիլ 2021

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃՀԷ․)
ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ
25 Ապրիլ 2021

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃՀԸ․)
ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ
27 Ապրիլ 2021

ԵՐԿՄՏՈՒԹԻՒՆ
ՃԵՍԻ ԱՐԼԷՆ
27 Ապրիլ 2021

ԽԵՑԻՆԵՐԸ
ՍԻՐԱՆ ԱՒԸՆԵԱՆ ԱՄՊԱՐՃԵԱՆ
29 Ապրիլ 2021

ՀԻՆՆ ՈՒ ՆՈՐԸ
ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ
1 Մայիս 2021

ԲԵՄ
ԼԻԱՆԱ ՊԷՆԼԻ
1 Մայիս 2021

ԶՈՒԱՐՃԱՊԱՏՈՒՄՆԵՐ
ՅԱՐՈՒԹ Գ․
3 Մայիս 2021

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃՀԹ․)
ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ
5 Մայիս 2021

ՅՈՒՇԱԳՐՈՒԹԻՒՆ
ՏԻՊԱՐ ԱՆՁՆԱՒՈՐՈՒԹԻՒՆ ՄԸ
ԺՊՏՈՒՆ ՉԻԼԻՆԿԻՐԵԱՆ ԶՈՒՌՆԱՃԸ
12 Ապրիլ 2021

ԱՌԱՋԻՆ ՊԱՐ
ՅԱՍ
16 Ապրիլ 2021

ԶԱՏԻԿ Է, ՄԵԾ ՄԱՅՐԻԿ
ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ
18 Ապրիլ 2021

ԱՒԵՏԵԱՑ ԵՐԿԻՐ
ԱՆԻ ՉԷԼԷՊԵԱՆ
18 Ապրիլ 2021

ՊՈԼՍՈՅ ՀԱՅՈՑ ԿՂԶԻՆ՝ ԳԸՆԱԼԸ
ԺՊՏՈՒՆ ՉԻԼԻՆԿԻՐԵԱՆ ԶՈՒՌՆԱՃԸ
21 Ապրիլ 2021

ՄԵԾ ՄՕՐՍ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ
ԱՆԻ ՉԷԼԷՊԵԱՆ
24 Ապրիլ 2021

ԽԱՐԱ ԽԱՆՏԻԼ
ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ
24 Ապրիլ 2021

ՇՐՋԱՊՏՈՅՏ ՄԸ ՊԱՐՍԿԱՍՏԱՆԻ ՄԷՋ
ՍԵԴԱ ԹԵԼԵԱՆ
27 Ապրիլ 2021

ԿԵԱՆՔԻ ԸՆԹԱՑՔԷՆ․ ՄԵՐ ՊԱՏՇԳԱՄԸ (Ա․)
ՍԵՐՈՎԲԷ ՕՏԱՊԱՇԵԱՆ
28 Ապրիլ 2021

ԻՄ ԱՆՆՄԱՆ ԵՐԿԻՐ՝ ԻՄ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ
ԺՊՏՈՒՆ ՉԻԼԻՆԿԻՐԵԱՆ ԶՈՒՌՆԱՃԸ
1 Մայիս 2021

ՎԱՀԷ ՎԱՀԵԱՆ
ՍԵԴԱ ԹԵԼԵԱՆ
3 Մայիս 2021

ՏԽՈՒՐ ԴԷՊՔ ՄԸ
ՄԱՐԳԱՐԻՏ ԱՍՈՅԵԱՆ-ԼԻՆՔ
4 Մայիս 2021

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԲԵԿՈՐՆԵՐ
ԱՆԻ ԹՈՒՃԵԱՆ ՍՈՂՈՅԵԱՆ
4 Մայիս 2021

ՍԿԻՒՏԱՐԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ
ԱՆԻ ՉԷԼԷՊԵԱՆ
7 Մայիս 2021

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆ
ՓԱՐԻԶԵԱՆ
ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ
10 Ապրիլ 2021

ԱՆԼՐՋՈՒԹԻՒՆ
ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ
12 Ապրիլ 2021

ՈՐԲ Է
ԿԱՐԻՆԷ ՊԱՏԱԼԵԱՆ
12 Ապրիլ 2021

ՃԱԲՈՆԱԿԱՆ ՀԱՅՔՈՒՆԵՐ (ԽԷ․)
Ծ․ Թ․ ՊԱԼԵԱՆ
25 Ապրիլ 2021

ՀԱՆԴԱՐՏ
ՇԱՐԼՈԹԷ ՓՖԻՆԿՍԹԵՆ
26 Ապրիլ 2021

ՍԻՐԱՅԻՆ ՀԱՐՈՒԱԾ
ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ
26 Ապրիլ 2021

ՃԱՄԲԱՆ
ՇԱՐԼՈԹԷ ՓՖԻՆԿՍԹԵՆ
3 Մայիս 2021

ԼԱ՛Ց
ԿԱՐԻՆԷ ՊԱՏԱԼԵԱՆ
8 Մայիս 2021

ՊԱՏՄՈՒԱԾՔ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԴ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
1 ՈՃԻՐ՝ ԱՆԲԱՐՈՅՈՒԹԵԱՆ ՈՐՋԻ ՄԸ ՄԷՋ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
10 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԵ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
2 ԱՐՔԱՅԱԶՆԸ՝ ԿԱՍԿԱԾԵԼԻ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
11 Ապրիլ 2021

ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՏԱՊԱՆԸ (Գ.)
ՇՈՒՇԱՆ
12 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԶ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
3 ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՈՐՈ՞ՒՆ ԿԸ ՎԱՅԼԷ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
12 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԷ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
4 ԿԸ ՀԱՆԴԻՊԻՄ ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
13 Ապրիլ 2021

ԱՅՏԱ ԵԱԵԱՅԻՆ ՊԱՔՍԻՄԱՏՆԵՐԸ (Ե․)
ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ
13 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԸ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
5 ԶՈՀԸ՝ ՇՈՒԻՔԱՐ ԹԱԼԷԱԹ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
14 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԺԹ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
6 ԶՈՀ ԴԱՌՆԱՅԻ ՊԻՏԻ Ե՛Ս ԱԼ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
15 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (Ի․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
7 ՅԱՐՁԱԿՈՂԸ ԿԸ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆԷ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
16 Ապրիլ 2021

ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՏԱՊԱՆԸ (Դ.)
ՇՈՒՇԱՆ
17 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԱ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
8 ՅԱՒԵԼԵԱԼ ՏԵՂԵԿՈՒԹԻՒՆՆԵՐ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
17 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԲ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
9 ՍՄԲԱՏ ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ՜Ն
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
18 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԳ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
10 ՇՈՒԻՔԱՐԻ ԳԱՂՏՆԱՊԱՀ ԽՈՍՏՈՎԱՆԱՆՔԸ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
19 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԴ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
11 ՀԵՏԱՔՆՆԻՉԻՆ ՅԱՅՏՆԱԲԵՐԱԾՆԵՐԸ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
20 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԵ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
12 A եւ Ω
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
21 Ապրիլ 2021

ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՏԱՊԱՆԸ (Ե.)
ՇՈՒՇԱՆ
22 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԶ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
13 ԸՆԴԱՐՁԱԿՈՒՄ ԿԱՍԿԱԾԻ ՇՐՋԱՆԱԿԻՆ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
22 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԷ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
14 ՏՈՔԹՈՐ ԵՒ ՏԻԿԻՆ ՓԻԼԻՊՈՍԵԱՆՆԵՐԸ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
25 Ապրիլ 2021

ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՏԱՊԱՆԸ (Զ.)
ՇՈՒՇԱՆ
26 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԸ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
15 ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԻՆ ԱՌԵՂԾՈՒԱԾԱՅԻՆ ԿԻՆԸ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
26 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԻԹ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
16 ՇՈՒԻՔԱՐԻ ՄՕՐ ԲԵՐՆԷՆ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
27 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (Լ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
17 ԹՈՅԼԲԵՐԱՆ ՏՈՄԱՐՆԵՐ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
28 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԼԱ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
18 ՈՃԻՐԻ ՄԸ ԿԱԶՄԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆԸ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
29 Ապրիլ 2021

ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆԻ ՈՃՐԱՐԿԱԾՆԵՐԸ (ԼԲ․)
ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ԱՐՔԱՅԱԶՆԻՆ ՈՃՐԱՐԿԱԾԸ
19 ՎՃԻՌԸ՝ ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻԷՆ
ԲԱԿՈՒՐ ԶՈՒԼԱԼԵԱՆ
30 Ապրիլ 2021

«ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆԸ»
ՇՈՒՇԱՆ
3 Մայիս 2021

ԹԱՐԳՄԱՆՈՒԹԻՒՆ
ԱՆՁՐԵՒՈՏ ՕՐԸ
ՀԷՆՐԻ ՈՒՈՐՏՈՒՈՐՏՍ ԼՈՆԿՖԷԼՕ
Անգլ․ թրգմն․ ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ
4 Մայիս 2021

ԲԱՐԲԱՌ
ԹՈԶԼԻԿԻՆՑ ԿԱՅԱՊԵՏԸ
ԶԷՅԹՈՒՆԻ ԲԱՐԲԱՌ
ԳԱՅԻԱՆԷ ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ
11 Ապրիլ 2021

ԵՕ՞Յ ԷՔ
ԶԷՅԹՈՒՆԻ ԲԱՐԲԱՌ
ՔՆԱՐ ԳԱՐԱՃԵԱՆ
15 Ապրիլ 2021

«ԴԷՈՒՆ ՍԱՏԱ ՎԻՐԸ ՄԱՐԴՕԸՆ Ա՜ՊԱ՜ՒԻՆԻ»
ՄՈՒՍԱՏԱՂԻ ԲԱՐԲԱՌ
ԵՍԱՅԻ ՀԱՒԱԹԵԱՆ
26 Ապրիլ 2021 

ՀԵՔԻԱԹ
ԳԻՒՂԸ ԴԱԼԱՐ ՄՆԱՅ
ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ
14 Ապրիլ 2021

ՔԱՂՈՒԱԾՈՅ
ԶՈՒԱՐՃԱԼԻ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ (Է․)
Հնձեց՝ ՏԻՐԱՅՐ ԱՐՔԵՊՍ․ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ
16 Ապրիլ 2021

ԶՈՒԱՐՃԱԼԻ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ (Ը․)
Հնձեց՝ ՏԻՐԱՅՐ ԱՐՔԵՊՍ․ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ
8 Մայիս 2021

ԳԵՂԱՐՈՒԵՍՏ
ՊՐՈՒՔԼԻՆԻ ԹԱՆԳԱՐԱՆԻ ԱՍՈՐԱԿԱՆ ՔԱՆԴԱԿՆԵՐԸ
ՏԱԼԻԱ ԱԼ ՍԱՅԻՏ
18 Ապրիլ 2021

ՓՈՐՁԱԳՐՈՒԹԻՒՆ
ՏԷՄԻՐՃԻՊԱՇԵԱՆԻ ԴՐԱՊԱՇՏ ՊԱՐԲԵՐԱԹԵՐԹԸ՝ «ԳՐԱԿԱՆ ԵՒ ԻՄԱՍՏԱՍԻՐԱԿԱՆ ՇԱՐԺՈՒՄ» (Դ․)
ՃԱՆ ԷՐԶՈՒՐՈՒՄԼՈՒՕՂԼՈՒ
22 Ապրիլ 2021

ԱՇԱԿԵՐՏԱԿԱՆ ԱՆԿԻՒՆ
ԶԱԲՈՒՂՈՆ
ԳՈՀԱՐ ՊԱՐՈՆԵԱՆ
20 Ապրիլ 2021

ԱՊՐԻՄ, ՉԱՊՐԻՄ, ԱՊՐԻՄ
ԱՒԵՏ ՏԷԿԻՐՄԷՆՃԵԱՆ
20 Ապրիլ 2021

ԱՐՁԱԿՈՒՐԴ. ՄԺԵՂՆԵՐԸ
ՎԻՔԹՈՐԻԱ ՆԱԶԱՐԵԱՆ
6 Մայիս 2021

ԱՐՁԱԿՈՒՐԴ․ ՈՒՐԱԽԱՆԱ՞Լ ԹԷ ՎԱԽՆԱԼ
ՍԱՇԱ ԿԱԼԹԻԷ
6 Մայիս 2021

ԵՐԱԶ․ ՀԱՃԵԼԻ ԵՐԱԶ
ԳԱՅԻԱՆԷ ԱՄԻՐԵԱՆ
6 Մայիս 2021

ԵՐԱԶ․ ԵՐԱԶԻՍ ՁԻՆ
ԲԱԼԻԿ ԳԱԼՏԱՆԵԱՆ
6 Մայիս 2021

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԼԱ՛Ց

ԿԱՐԻՆԷ ՊԱՏԱԼԵԱՆ

Գարուն է արդէն.
Մեր Ապրիլներու շունչին տակ
Կը բնակի հեռու գարունի
Գոռ ուխտը ժառանգ:
Ահա ձեռքիս մէջ է…
Ծարաւ եմ ես իր
Հեղինակին խորհուրդին,
Ապրիմ-մեռնիմ թերթերը
Ստեղնաշար:
Ա՛խ, ոչ հեռու աշունը մեր
Անձրեւու կարօտ
Տակաւ կը մղկտայ:
Լա՛ց, աշուն, լա՛ց…
Լա՛ց դուն անդուլ…
Ո՛հ, այս հարազատ երկնքին տակ
Խորթ մեղքին ճամբան է երկար:
Շնչահատ, մատղաշ, հնչող վերջին 
Աղօթքին հետ ամէնուն լա՛ց:
Անլռելի արցունքի
Սեւ երգին հետ լա՛ց:
Պատառ-պատառ ժայթքող
Հլու հողին հետ լա՛ց:
Ախ, ձեռքէս սահող
Կոյս թերթիկը վկայ:
Աւաղ, ես կը լսեմ…
Դալուկ ափին ապտակը ահեղ,
Վիհերն ի վար գլորուող
Անուրջին ձայնը յստակ:
Խարխուլ խղճի եսեր յարգելի,
Իսկ դուք…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԶՈՒԱՐՃԱԼԻ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ (Ը․)

Հնձեց՝ ՏԻՐԱՅՐ ԱՐՔԵՊՍ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ

***
Երեք հայեր կը մտնեն դրախտ. զանոնք կը դիմաւորէ Պետրոս առաքեալը ու կը խնդրէ որ սպասեն: Պետրոս Աստուծոյ կը մօտենայ ու կը հարցնէ.
– Կարելի՞ է զիրենք ներս առնել։
Աստուած կը պատասխանէ.
– Անշուշտ, գնա՛, բա՛ց դարպասը անոնց համար:
Պետրոս կ’երթայ, բայց հինգ վայրկեան յետոյ կը վազէ եւ գոռալով՝
– Տէր իմ, Տէր իմ, անհետացեր են:
– Ովքե՞ր, հայե՞րը,- կը հարցնէ Աստուած:
– Ո՛չ, դռները, դարպասները:

***

Լճափին կը հանգստանան վրացին, հայն ու ազրպէյճանցին: Գինի, խորոված։ Յանկարծ երկնքէն թռչող ափսէ մը կ’իջնէ։ Դուրս կ’ելլէ այլամոլորակային մը ու կ’ըսէ. «Երկրացինե՛ր, մեր մոլորակը իսկական դրախտ է. ով որ մեզի ճիշդ պատասխանէ՝ ներս կը տանինք»։ Վրացիին հարց կու տան. «Քանի՞ կ’ընէ հինգ առաւել հինգ»։ Վրացին կ’ըսէ. «Տասը»: «Կեցցե՛ս. մտի՛ր թռչող ափսէ», կ’ըսեն: Ազրպէյճանցիին կը հարցնեն. «Տասը առաւել տասը քանի՞ կ’ընէ»։ «Տասնեւհինգ», կ’ըսէ ազրպէյճանցին: «Կեցցե՛ս, մտի՛ր թռչող ափսէ»։
Իսկ հիմա դուն, հայ. «Ինչքա՞ն կ’ընէ քառասունեօթմիլիոնհինգհարիւրիննսունեօթհազարութհարիւրիննսուներկուքը բազմապատկած քսանեօթմիլիոնութհարիւրիննսունչորսհազարհինգհարիւրվաթսուներեքով»: Հայը քիչ մը մտածելով կը պատասխանէ. «Եթէ ալ տեղ չկայ այդ թռչող ափսէին մէջ, կրնաս ուղղակի ըսել, թէ տեղ չկայ»։

***
Հայը գնում է Քուպա ու մտնում է ռեստորան. շուտով նկատում է, որ երբ մատուցողը ուզում է ստանալ հաշիւը, քուպացիները շոյում են իրենց ծնօտն ու ասում. «Քասթրոյի գործակալ», եւ մատուցողը փող չի վերցնում նրանցից: Երբ գալիս է հայի հերթը, նա նոյնպէս շոյում է ծնօտն ու ասում. «Քասթրոյի գործակալ»: «Իսկ ո՞ւր է ձեր մօրուքը», հարցնում է մատուցողը. հայը բացում է վերնաշապիկի կոճակները ու ցոյց տալով փռչոտ կուրծքը՝ ասում. «Քասթրոյի գաղտնի գործակալը»:

***
Հիւրեր ճաշի հրաւիրուած են վանեցի ընտանիքի կը քով։ Նստած են սեղանին շուրջ, իսկ կինը կը գոռայ խոհանոցէն. 
– Յակոբ, հաւը բերե՞մ:
– Սպասէ՛, հիւրերը դեռ կ’ուտեն:
Հինգ վայրկեան անց, նորէն կը գոռայ կինը․
– Հըըը, բերե՞մ հաւը:
– Չէ՛, սպասէ՛, հիւրերը դեռ կ’ուտեն:
Քիչ անց ամուսինը կը գոռայ.
– Սիրո՛ւշ, հիւրերն արդէն հացը կերան, կրնաս բերել հաւը:
Տանտիրուհին ներս կը բերէ կենդանի հաւ մը, կը դնէ սեղանին ու հաւը կը սկսի կտցել փշրանքները:

***
Հայ մը անտառին մէջ արջու կը հանդիպի ու կը սկսի վազել ու վազել ու յոգնած ծունկի կու գայ, ձեռքերը կը բարձրացնէ եւ կ’ըսէ. «Աստուած, այնպէս ըրէ, որ այս կենդանին քրիստոնեայ ըլլայ եւ զիս չուտէ»: Յետոյ կամաց մը կը դառնայ ետեւ, կը տեսնէ, որ արջն ալ ծունկի եկած է, ձեռքերը վեր բարձրացուցած կ’աղօթէ. «Ճաշակեսցուք խաղաղութեամբ զկերակուրս…»։

***
Մարիօ ֆիլմի համար տոմս կ’ուզէ։ «Տոմս չկայ,- կ’ըսէ վաճառողը,- բայց ինչո՞ւ կ’ուզես, երբ ֆիլմը արդէն վերջանալու վրայ է»։ «Կինս ուրիշի հետ է ներսը, պիտի սպաննեմ»: «Մէկ վայրկեան,- կ’ըսէ տոմսակ վաճառողը,- կը մտնէ սրահէն ներս եւ կը պոռայ դուռը բանալով. «Դուրսը մարդ մը կայ, իր կինը կը փնտռէ», կ’ըսէ: Լոյսերը կը վառեն, կը տեսնեն, որ ոչ մէկ կին կայ ներսը:

***
Հայուն կը հարցնեն. «Ուիսքին ինչպէ՞ս կը խմես, ջուրո՞վ թէ առանց ջուրի», եւ քանի մը անգամ կը կրկնեն. «Հա՛յ, ինչպէ՞ս կը խմես ուիսքին, ջուրո՞վ թէ առանց ջուրի». եւ հայը կը պատասխանէ. «Ջուրի պէս»:

***
Բժիշկը, քննելէ ետք հիւանդը, կ’ըսէ. «Սիրելի՛ տիկին, լաւ լուր մը ունիմ»։ «Զիս տիկին մի՛ կոչէք, ես օրիորդ եմ»: «Ուրեմն,- կ’ըսէ բժիշկը,- գէշ լուր մը ունիմ»:

***
Գիւղացի մարդ մը քաղաքին մէջ խանութ մը կը մտնէ, բայց խանութը գրասենեակ է. գիւղացին չի գիտեր, թէ գրասենեակը ի՞նչ է. կը տեսնէ աթոռ, գրասեղան, բայց ուրիշ բան չկայ։ «Ի՞նչ կը ծախէք այստեղ, պարոն», կը հարցնէ գիւղացին։ «Էշ կը ծախենք, էշ»։ «Հա՜, է՞շ կը ծախէք, բոլորը ծախուե՞ր են միայն մէ՞կը մնացեր է»․ կ’ըսէ գիւղացին:

***
– Հայրիկ, երիտասարդ զոյգերը ինչո՞ւ իրարու ձեռք կը բռնեն, երբ պետական ամուսնութեան գրասենեակէն դուրս գան:
– Բռնցքամարտիկներու քով այսպիսի սովորութիւն մը կայ. մարտէն առաջ անոնք անպայման հակառակորդին ձեռքը կը սեղմեն:

***
Երկու տղամարդ ամպերի վրայ նստած զրուցում են.
– Ինչի՞ց մահացար:
– Մրսելուց: Իսկ դո՞ւ:
– Ծիծաղից:
– Ինչպէ՞ս թէ ծիծաղից:
– Ուրեմն մի կնոջ հետ էի, յանկարծ դրան զանգը հնչեց։ Պարզուեց, որ ամուսինն է, բայց ապրի էդ կինը, իրեն չկորցրեց, մի անգամից աղբամանը տուեց ամուսնուն, որ տանի ու թափի. մինչ ամուսինը աղբն էր տանում թափելու, ես արագ հագնուեցի ու գնացի: Գալիս եմ տուն, դուռը զարկում եմ, կինս բացում է ու միանգամից աղբամանը ձեռքս է տալիս: Ես կատաղած տուն եմ մտնում. մահճակալի տակ եմ նայում, պահարանի մէջ եմ նայում, լուացքի պարանն եմ ստուգում, ոչ մի տեղ սիրած չկայ, ես էլ ծիծաղից մեռայ:
– Տխմա՛ր,- ասում է ցրտից մեռածը,- եթէ սառցարանն էլ նայէիր, հիմա երկուքս էլ կենդանի կը լինէինք:

***
Մարգօ հրաւիրում է, հրաւիրում է Վաչոյին տուն:
– Լաւ,- ասում է Վաչօն,- բայց ո՞ր ժամին գամ, որ ամուսինդ տանը լինի:
– Ամուսինս որ տանը լինի էլ գալդ ինչի՞ս է պէտք:

***
Վարդանիկին կը հարցնեն.
– Ինչպէ՞ս կ’ապրիք։
– Լենինին պէս:
– Ինչպէ՞ս։
– Մեռած ենք, թաղուած չենք:

***
– Սեւան ջան, թաքսուց օգտւո՞ւմ ես:
– Ո՛չ երբեք:
– Ինչո՞ւ:
– Երբ թեւս լաւ է լինում, ոստիկանութեան մեքենան է տանում, երբ վատ է լինում՝ շտապ օգնութեանը:

***
Մի երիտասարդ փորձում է ձեռ առնել կանաչ ակնոց կրող մի աղջկայ.
– Ընկերուհի ջան, էդ ակնոցով ամէն ինչ կանա՞չ էք տեսնում:
– Հա, վարորդ ջան,- պատասխանում է աղջիկը:

***
Հարբած գիւմրեցին պառկած է մայթի վրայ. ոստիկանը՝ «Վեր կա՛ց, գնանք քաղաքամաս ոստիկանատուն»։ Հարբածը պատասխանում է. «Որ կարողանամ տուն կը գնամ էլի»:

***
– Տատիկ, Լենինը լա՞ւ մարդ էր:
– Լաւ էր, թոռս, լաւ էր:
– Տատիկ, իսկ Սթալինը վա՞տ էր:
– Վատ էր, թոռս, վատ էր:
– Տատիկ, իսկ Խրուշչովը ինչպիսի՞ մարդ էր:
– Կը մեռնի ու այն ժամանակ կ’իմանանք:

***
Կարապետը Աւագ Հինգշաբթի գիշեր եկեղեցի կը մտնէ․ կինը տունը չէ. ամբողջ գիւղը եկեղեցի գացեր է։ Ան բան մը չի հասկնար, հայերէն չի գիտեր խեղճը. կողքը կանգնողին կ’ըսէ.
– Ի՞նչ եղաւ:
– Վալահի Յիսուսը բռնեցին:
– Ո՞վ բռնեց,- կը հարցնէ գիւղացին:
– Հրեաները:
Անմիջապէս դուրս կ’ելլէ, իրենց հրեայ դրացին վար կը կանչէ. «Ապրահա՛մ, Ապրահա՛մ, վար իջի՛ր», եւ լաւ մը կը ծեծէ զայն: Հրեան կ’ըսէ.
– Ինչո՞ւ, Կարապետ զիս կը ծեծես:
– Դուք մեր Յիսուսը բռնեցիք, խաչեցիք,- կ’ըսէ:
Հրեան կ’ըսէ․
– Կարապետ, ատիկա երկու հազար տարի առաջ էր:
– Ես հիմա իմացայ,- կ’ըսէ Կարապետ:
Յաջորդ տարի, նոյնպէս Աւագ Հինգշաբթի, Կարապետ եկեղեցի կ’երթայ. այս անգամ ալ կողքը կեցած մարդուն կը հարցնէ.
– Ի՞նչ եղաւ,- կ’ըսէ:
– Վալլա Յիսուսը բռնեցին,- կ’ըսէ:
Այս անգամ Կարապետը կ’ըսէ.
– Յիսուս ջան, այս անգամ դո՛ւն ես մեղաւորը:

***

Ծոյլերու մրցում մը կայ, որուն կը մասնակցի նաեւ Վարդանիկ։ Վերջաւորութեան կը մնան երեք հոգիներ. ով որ առաջնութիւնը շահի՝ պիտի առնէ մեծ մրցանակ: Մէկ ծոյլին կը հարցնեն եւ կը պատասխանէ: Առաջինը ձեռքը գրպանը չի տանիր խնձորը առնելու եւ ուտելու համար: Երկրորդը գլուխը չի հեռացներ արեւէն: Իսկ երրորդը, որ Վարդանիկն էր, կը շահի, երբ կ’ըսէ. «Քուն ունիմ, բայց աչքերս ո՞վ պիտի գոցէ»։ «Դուն շահեցար», եւ մեծ գումար մը կ’ուզեն տալ Վարդանիկին: «Առ այս գումարը» կ’ըսեն եւ անիկա կը պատասխանէ. «Գրպանս դիր»:

***
Վարդանիկը դպրոցը շատ ծոյլ է. հարցումներուն լաւ չի պատասխաներ: Մարգօ ստիպուած կ’ըսէ.
– Քեզմէ Պօղոս-Պետրոս չ’ելլեր. աւելի լաւ է թո՛ղ դպրոցը, հեռացի՛ր: 
Տարիներ կ’անցնին, Վարդանիկը կ’ամուսնանայ: Օր մը, թրամվային մէջ կը հանդիպի ընկեր Մարգոյին. ընկեր Մարգօ զինք չի ճանչնար. ինք կը զիջի իր աթոռը եւ հազիւ ընկեր Մարգօ նստած՝ կ’ըսէ.
– Ընկեր Մարգօ, դուն ինծի կ’ըսէիր որ, ինձմէ Պօղոս Պետրոս չ’ելլեր. ծանօթացի՛ր, ասիկա Պետրոսիկս է, ասիկա ալ Պօղոսիկս է։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՍԿԻՒՏԱՐԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ


ԱՆԻ ՉԷԼԷՊԵԱՆ

Երկա՜ր, երկար ճամբայ կտրեցի,
Հեռու աստղերու տակ իմ ոսկի քաղաքը գտնելու:

Հին յոյները այսպէս կոչեցին զայն. «Ոսկի քաղաք»: Իսկապէս, երբ արեւը ճառագայթները սփռէ ծովուն վրայ, քաղաքը կ’ողողուի ոսկեղէն գոյնով մը: Կը դառնայ բացառիկ հմայիչ: Եզակի է Սկիւտարի դիրքը Եւրոպայի եւ Ասիոյ միջանցքին վրայ, բայց ան իր երեսը միշտ դարձուցած է դեպի արեւելք եւ ինքնութիւնը հոն է գտած: Սկիւտարէն ճամբայ կ’ելլէին դէպի արեւելք մեկնող բոլոր կարաւաններն ու բանակները եւ հոն ալ կանգ կ’առնէին վերադարձին: Զարմանալի չէ ուրեմն որ քաղաքի ժողովուրդը բաղկացած էր յանդուգն ու արկածասէր տարրերէ. ձկնորսներ, ծովահէններ, նաւաստիներ, զինուորականներ, ու յելուզակներ: Անշուշտ եղած են նաեւ բարեպաշտ ու Աստուածավախ տերվիշներ եւ իմաստուն ու հետամուտ մարդիկ ալ: Հայերը մեծ դեր խաղացած են կարաւաններու պատմութեան մէջ: Եղած են հմուտ վաճառականներ, կարաւանապետեր: Հասած են մինչեւ Չինաստան ու անդին: Լսած եմ, թէ ոչ շատ հեռու անցեալին, Սկիւտարի շուկաներուն մէջ գործածական լեզուն (lingua franca) տարափոխուած հայերէնը եղած է: Սկիւտար բնակած են նաեւ մեր տաղանդաւոր արհեստաւորներն ու մտաւորականները եւ վերջապէս մեզի շատ սիրելի բանաստեղծները:
 
….Կը սիրեմ Վոսփորի մակոյկներն ու հին շոգենաւերը: Ասոնք ծովուն հետ երկա՜ր պատմութիւն ունին: Կրնամ ըսել՝ երկար սիրոյ պատմութիւն: Մակոյկներով էր որ առաջին գաղութատէրերը արեւմուտքէն եկան այս ծովափը, առատ ձուկ որսալու նպատակով: Այս նաւերը ծովուն ամէն գաղտնիքները շօշափած են, ներաշխարհը թափանցած, յանկարծակի եւ անկանխատեսելի փոթորկումներու հանդուրժած: Իրենց առաքելութիւնը վարպետօրէն կը կատարեն ամէն օր, նոյն թափով, մարդիկ փոխադրելով արեւելքէն դէպի արեւմուտք, արեւմուտքէն դէպի արեւելք: Այս զբօսանաւերը ունին իրենց իւրայատուկ մթնոլորտը: Հիւրընկալ են: Օգնութեան ձեռք կ’երկարեն քեզ մուտքիդ եւ ելքիդ ատեն: Արդէն ծովու աղի հոտն ու համը կը հասնի քիմքիդ եւ լեզուիդ, եւ արբեցուցիչ ազդեցութիւնը կը սկսի գործել վրադ: Ժողովուրդը անձայն, վարժ, կը տեղաւորուի: Թէյ սպասարկողները կը վազվզեն վեր ու վար, ափսէները ձեռքերնուն, առանց կաթիլ մը թէյ թափելու: Քիչ մը ետք ետ կը յայտնուին, այս անգամ պարապ գաւաթները վերցնելու: Երբեմն գնչուներ կ’ելլեն նաւ եւ իրենց յուզիչ երգերով ճամբորդները կը զբաղցնեն: Շատ անգամ մշուշի ահազանգը կը սուլէ, սակայն ոչ մէկը ականջ կը կախէ սուլիչին: Ճայերը կը հալածեն նաւերը, ակնկալելով իրենց օրուայ ճաշը: Չեն յուսախաբիր: Վար կը սուզուին օդը ճեղքելով եւ կը յափշտակեն ճամբորդներուն նետած հացի կտորիկները: Այս մանրամասնութիւնները պատահական չեն, այլ բաղկացուցիչ մասն են Սկիւտար հասնելու փորձառութեան, համուհոտին, առանց որոնց զրկուած կ’ըլլանք շատ մը հաճոյքներէ: 

…Շոգենաւը գրեթէ հասած է ծովափ. կը դանդաղի, կը թրթռայ եւ կանգ կ’առնէ քարափին: Տախտակէ կամուրջը կ’երկնցուի ու ճամբորդները երերալով բայց անհամբեր, կ’ուղղուին դուրս: Սկիւտարի ծովեզերեայ տեսարանը, տակաւին մի քանի տարի առաջ, նախքան ներկայի անխնայ ու վայրագ շինարարական արշաւը, սքանչելի էր: Շքեղ մզկիթները, մրոտած դարերու մուրուծուխէն, կը տիրապետեն ծովափին: Շինուած են արքունիքի կանանց համար, Սինան Ճարտարապետին կողմէ, վանեցի եւ մշեցի արհեստաւորներու աշխատանքով: Ծովափի աջին՝ նրբաճաշակ Քիզ Քուլեսը աշտարակ-փարոսը. ձախին՝ գնչուներու այլազան եւ գոյնզգոյն ծաղիկներու շուկան, նոյնքան գունաւոր, նոյնքան հոտաւէտ, ամառ ու ձմեռ: Հրապարակը իրար անցած է, կը վխտայ ինքնաշարժներու, մարդերու եւ կատուներու խիտ բազմութեամբ մը: Դիմացը՝ հին կարաւանսարայներու տանիքները, ուր աղաւնիները, որոնց թիւը շատ է Սկիւտարի մէջ, իրենց բոյները շինած են: Այս աղաւնիները միշտ շրջապտոյտի եւ, ըստ երեւոյթին, շուրջպարի մէջ են: Հրապարակէն մի քանի քայլ անդին՝ ձուկի, պտուղի ու պանիրի շուկան, համեմներու պազարը, անուշավաճառներու շարքը, թէյարաններն ու քիչ մը ամէն բան: Աւելի վեր՝ խիտ բնակավայրեր, տախտակեայ սիրուն տուներ, խանութներ, եկեղեցի ու դպրոցներ, իսկ դեռ ալ աւելի վեր, բլուրին բարձունքին, պարտէզներու մէջ, բարեկեցիկ դասակարգի ապարանքները եւ դարձեալ մզկիթներ: 
 
Արեւելեան այս հմայիչ համապատկերը վայելած եմ իւրաքանչիւր Սկիւտար այցելութեանս եւ գնահատած գեղեցիկ ճարտարապետութիւնը, տեսարժան վայրերը եւ հրամցուած բարիքները: Սակայն կը փափաքիմ նաեւ ծանօթանալ հայկական Սկիւտարին: Անշուշտ կան հայկական կարգ մը կառոյցները, սակայն ես հայ ծանօթներ չունիմ Սկիւտարի մէջ, պատահական հայու ալ չեմ հանդիպած հոս ու հոն: Ուրեմն միայն կրնամ մտքիս տեսողութեամբ տեսնել Սկիւտարի այն պատկերը, որ մեր ժողովուրդի գրագէտները նկարագրեցին ու մեզ կտակ ձգեցին: Իրենք չկան, բայց իրենց խօսքերը կը մնան մեզի հետ, հակառակ որ դար մը անցած է ատոնց վրայէն:

Թէեւ կը փորձեմ մինակս քեզ գտնել,
Հին երգերն ու պատմութիւնները                         
Զիս կ’առաջնորդեն:                            
Սկիւտար, Սկիւտար, ես տուն կու գամ, քեզի:                            
 
…Ահա արդէն կ’երեւակայեմ այն պատկերը, ինչպէս Յակոբ Պարոնեան կը գրէ. «Վերի թաղի կիները պատուհանին առջեւ կը նստին եւ փողոցէն անցնողի հասակին, քիթին, մօրուքին վրայ դիտողութիւն կ’ընեն…»: Կը ժպտիմ. այս պատկերը շատ հարազատ եւ ծանօթ է. այս պատկերը մինչեւ այսօր կայ, ըլլայ Պէյրութի, ըլլայ Հալէպի կամ Լոս Անճելըսի հայաշատ թաղերուն մէջ: Երբ Պարոնեան կը գրէ, թէ վարի թաղի երիտասարդին վերի թաղէն աղջիկ չեն տար, աւելի լայն կը ժպտիմ…: Երբ ան կը գրէ մեր ժողովուրդի շատ մը ախտերուն մասին, ինչպէս ցուցամոլութեան, շահամոլութեան, ես լաւ կը հասկնամ. ժամանակակից են այդ ախտերը…: Զապէլ Եսայեան կը նկարագրէ իր մեծ հայրը, որպէս անկարգ, կռուազան ու արկածախնդիր․ այդ տեսակի տիպարներ ալ շատ կան շուրջս: Չեմ կրնար չմտածել վաղամեռիկ Դուրեանի մասին։ Իր «Տրտունջք»ը սիրտս կը ցաւցնէ: Հազիւ քսան տարեկա՞ն միայն. ինչո՞ւ բանաստեղծները կանուխ կը մեկնին այս աշխարհէն…: Ահա գտած եմ 1920 թուականին տպուած հայերէն օրաթերթի մը էջը ու կը կարդամ: «Սկիւտարի Ս. Խաչ վարժարանի վերամուտի արձանագրութիւնները տեղի կ’ունենան», ու կ’երեւակայեմ ներկայի հայ հայրերը, Սկիւտարի մէջ կամ այլուր, որոնք կ’ուղղուին դէպի դպրոց՝ տեղ ապահովելու իրենց զաւակներուն: Դրամական նեղութիւն ունէի՞ն այն ժամանակ ինչպէս հիմա: Նոյն թերթին մէջ կը կարդամ, թէ ողիմպիական մրցումներ տեղի պիտի ունենան մօտակայ Գատըգիւղի մէջ: Քիչ մը կը զարմանամ: Արդեօք կեանքը իր բնականոն ընթա՞ցքը առած էր 1920ին, պատերազմէն ետք այնչափ շուտ: Բայց ահա աչքիս կը զարնէ ուրիշ յայտարարութիւն մը: «Սկիւտար, Չամլըճայ, օդասուն եւ բարձր մէկ մասին, նորակառոյց 9 սենեակով թիւ 73 տունը շատ յարմար պայմաններով ծախու է»: Նաեւ, «Ամերիկայի համար ամենակարճ ճամբան…», եւ ուրիշ նման շատ մը յայտարարութիւններ: Որչափ նման եղած են Սկիւտարի վաղեմի հայ բնակիչները մեզի իրենց վարքուբարքով, առօրեայ հոգերով, թերութիւններով եւ բամբասանքով: Արդէն ջերմութիւն մը կը զգամ իրենց հանդէպ. մօտիկ կը զգամ իրենց, նոյնիսկ եթէ անոնք անխօս ու անտեսանելի են: Ու վերջապէս, կը յիշեմ Գրիգորիս Պալաքեանի յուշագրութեան մէջի այն պատկերը, երբ ան 1918ին, երեք տարուան տարագրութենէն ետք, հայու գողգոթան ապրած, կը վերադառնայ Սկիւտար եւ կը նետուի մօրը թեւերուն մէջ. ան վերջապէս եկած էր տուն՝ Սկիւտար: 
 
Ամէն անգամ որ Սկիւտար հասնիմ, այն զգացումը կ’ունենամ, թէ հասած եմ տուն. նոյնիսկ եթէ տունս իր նախկինին ստուերն է միայն:  

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:




ԵՐԱԶ

ՀԱՃԵԼԻ ԵՐԱԶ
ԳԱՅԻԱՆԷ ԱՄԻՐԵԱՆ
Փարիզ, Սուրբ Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Այս գիշեր երազիս մէջ տարեդարձիս օրն էր:
Ես հայաստան կը գտնուէի իմ դասարանի ընկերներուս եւ ուսուցիչիս հետ:
Ամէն տեղ վարդագոյն գնդակներ կային, իսկ առջեւս՝ կարկանդակ մը, վրան դասընկերներուս նկարը, տասներկու տարեկանս կը տօնէինք, կը գտնուէինք ճաշարանի մը մէջ, ուր բոլորս կը պարէինք եւ կ’երգէինք: Ամէն մարդ նուէր մը տուաւ ինծի։ Բայց ուսուցիչս կ’ուզէր դասարանին նուէր մը ընել, տարեդարձէս ետք ան ըսաւ ինծի․
– Հայաստան կը սիրե՞ս:
– Անշուշտ կը սիրեմ,- պատասխանեցի:
Ուսուցիչս ըսաւ այդ օրուան ամենալաւ խօսքը․
– Ես այս դասարանը շատ կը սիրեմ, ատոր համար դասարանով մէկ ամիս աւելի կը մնանք Հայաստան, ամէնքս շատ ուրախացանք:
Երբ արթնցայ, յիշեցի որ այդ երազին միայն մէկ մասը իրական էր:

ԵՐԱԶԻՍ ՁԻՆ
ԲԱԼԻԿ ԳԱԼՏԱՆԵԱՆ
Փարիզ, Սուրբ Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Այս գիշեր երազիս մէջ ձիու մը հետ խօսեցայ։
Շատ անուշիկ, սեւ ու փայլող աչքերով ձի մըն էր։
Ան ինծի ըսաւ, թէ իր մեծ եղբայրը աշխարհի ամենալաւ ու արագ ձին է ու ինքն ալ կ՚ուզէր անոր պէս ըլլալ, բայց դեռ շատ պզտիկ է մրցումներուն մասնակցելու համար։
Յանկարծ անոր ծնողները եկան ու ըսին թէ այդ օրուան մրցումին ինք պէտք է մասնակցի, որովհետեւ իր եղբայրը հիւանդ է։
Վերջապէս անոր երազը իրականացաւ, ինքն ալ մրցումի մասնակցեցաւ ու յաղթեց։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՐՁԱԿՈՒՐԴ

ՄԺԵՂՆԵՐԸ
ՎԻՔԹՈՐԻԱ ՆԱԶԱՐԵԱՆ
Փարիզ, Սուրբ Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Արձակուրդին Թայլանտ գացեր էինք: Այնտեղ գիշերները լաւ չէին անցներ, որովհետեւ շատ մժեղ կար: Ես մժեղ բնաւ չեմ սիրեր, որովհետեւ երբ խայթեն, շատ գէշ կը քերուի եւ ինքզինքս լաւ չեմ զգար: Ուրեմն ստիպուած էինք պատուհանները գոցելու: Բայց այս անգամ ալ ներսը շատ տաք կ’ընէր: Ճիշդ է որ մենք պտոյտի եկեր էինք, ուրախ ժամանակ կ’անցընէինք, բայց երբ գիշեր ըլլար, ստիպուած էինք պանդոկ վերադառնալու եւ նոյն պատմութիւնը շարունակելու մժեղներուն հետ:

ՈՒՐԱԽԱՆԱ՞Լ ԹԷ ՎԱԽՆԱԼ
ՍԱՇԱ ԿԱԼԹԻԷ
Փարիզ, Սուրբ Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Տարի մը, արձակուրդին, Չինաստան գացեր էինք: Օր մը մեծ խաղավայր մը այցելեցինք ու նստանք մեծանիւը, բայց երբ ամենաբարձր տեղը հասանք, յանկարծ կեցաւ: Պահակը յայտարարեց․ «Մի՛ վախնաք, հիմա կարգի կը դնենք»: Մտահոգ էի, թէ որքան ժամանակ պիտի տեւէ: Ըսին՝ «քսան վայրկեան»: Ես շատ վախցայ եւ այդ քսան վայրկեանները ինծի շատ երկար թուեցան եւ ուրախ չմնացի:
Յետոյ ճաշարան գացինք եւ նարինջի հիւթ ապսպրեցինք: Երբ գաւաթս եկաւ, մէջը սատկած մեղուներ կային: Սպասաւորը կանչեցինք ու ցոյց տուինք: Ան իրար անցած պատասխանեց, որ տաքի պատճառով մեղուները շաքար կ՚ուզեն ու կը մտնեն գաւաթին մէջ: Իր տուած պատասխանէն բան չհասկցայ…։ Սակայն գիտեմ, որ այդ օրը ուրախ չանցուցի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ՃՀԹ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ՌՉՁԱ․
Հանրապետութեան նախագահ Յովսէփ Գեղեցիկը բանի մը ծառայեց ի վերջոյ, պարապի չէ ուրեմն մականունը «Պիտանի»։

ՌՉՁԲ․
«Թէնք եու փրեզիտենթ», ալզհայմեր չեղած գործ մը տեսար։

ՌՉՁԳ․
Մարդը գիշեր-ցերեկ հայրենադարձութեան մասին կը գրէ, կը խօսի ու կը գրէ․ կը խորհիս, որ առաջի՛ն հայրենադարձը ինք պէտք էր եղած ըլլար մինչեւ հիմա ասքան գրելուն, խօսելուն։ Բայց՝ ոչ։ Ան նոյնիսկ ինքզինք չէ կրցած հայրենադարձել։ Դուք կրնա՞ք լուրջի առնել մէկը, որ դուրս նստած է եւ միշտ ներս երթալու մասին կը․․․ խօսի։

ՌՉՁԴ․
«Յունաստանի մէջ իրագործուած Հայոց Ցեղասպանութեան ելոյթներու ծիրէն ներս»…։
Աս ալ ձեզի նորութիւն։ Յոյներուն հետ խնդիր պիտի ունենանք, չի բաւեր որ մեր քերականութեան հետ խնդիր ունինք։

ՌՉՁԵ․
«․․․մեծ աւեր գործած են ընկերային ցանցերը, ուր կեղծ անուններով կամ ուղղակի` յականէ անուանէ գրառումներով զիրար վիրաւորելու եւ արժէքներու կարմիր գիծը շրջանցելու անվերականգնելի քանդումներ տեղի կ’ունենան»:
Իսկ դուն փո՞քր աւեր գործած ես ընկերային կամ անընկեր ցանցերէն ասդին։ Իսկ կարմիր գիծը շրջանցելը ուրիշ բան է, անցնիլը՝ ուրիշ։
«Այսօրուան քանդումներուն եւ աւերակներուն վրայ նոր արժէքներու համակարգ կառուցելն ու մեկնարկ ստեղծելը շատ դժուար պիտի ըլլայ»:
Իսկ դուն ե՞րբ ծրագրած ես «նոր արժէքներու համակարգ», զոր կառուցելը դժուար կամ դիւրին ըլլար։
«Արժէքները կարեւոր են, զանոնք պահպանելը անհրաժեշտութիւն է, արժէքները պէտք է շարունակուին: Այս առումով ալ նոր սկիզբ դնելու պահը եկած է»:
Եթէ նոր սկիզբ դնելու պահը եկած կը համարես՝ վայրկեան մ’իսկ մի՛ կորսնցներ զայն դնելու։ Բայց որովհետեւ ոչինչ կրնաս դնել կամ հանել, յաջորդ յօդուածդ գրելու մասին մտածէ միայն, եւ այսպէս յօդուածէ յօդուած դատարկաբանութիւն դիզէ։

ՌՉՁԶ․
Մեր կուսակցութեան 1300ամեակին առթիւ աշխարհացրիւ մեր մասնաճիւղերուն ներկայացուցիչները խօսք արտասանեցին։ Բոլորն ալ նոյնանման բովանդակութեամբ ճառեր խօսեցան կամ կարդացին, կարճ կամ երկար, ոտքի կամ նստած։ Ոմանք գրածնին անգամ չկրցան կարդալ, գործածուած սխալ բառերը պահ մը մոռնանք։ Այսպիսիներուն կ’արժէ օր մը հարցնել, թէ այդքան տարիներու պատմութեան գոնէ ուրուագծումը ընելու կարողութիւնն ունի՞ն։  

ՌՉՁԷ․
Եթէ ընկերային ցանցերու վրայ աղբը բազմացնես ու քաջալերես, ուրեմն օգտակար դարձած կ’ըլլաս արեւմտահայերէնին զարգացման, ըստ արեւմտահայերէնի ծակ տեսաբանի մը։ Երբ հասնիս արեւմտահայերէնի աղբակոյտին գագաթը, կրնաս Կիւլկիւլեանի դրօշը հոն կանգնեցնել, որուն վրայ գրուած է հաստ տառերով. «Հոս կ’ապրի արեւմտահայերէնը»։

ՌՉՁԸ․
«Հայոց ցեղասպանութեան ճանաչումը իրողութիւն է այսօր, բայց մենք պիտի շարունակենք ճանաչումը պահանջել բոլոր այն երկիրներէն, որոնք այդ քայլին տակաւին չեն դիմած»:
Էհ, շարունակեցէ՛ք, նայինք ո՛ւր պիտի հասնիք։

ՌՉՁԹ․
Նոր թուաբանութիւն`
աղբ + աղբ × աղբ = արժէք։
խնձոր + խնձոր × խնձոր = տանձ։
տգէտ + տգէտ × տգէտ = խելացի։

ՌՉՂ․
Դուն Շուշի ես, սուշի չես,
Մէկ հատիկ ես, հաւիկ չես,
Փուչիկ չես, մուչիկ ես,
Լաւիկ ես, գէշիկ չես․․․
Ասոր կ’ըսեն քերթուած-մերթուած։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԲԵԿՈՐՆԵՐ

ԱՆԻ ԹՈՒՃԵԱՆ ՍՈՂՈՅԵԱՆ

Պատերազմ էր։ Ամէնուրեք ահռելի ձայներ կը լսուէին։ Բնակարանները կը դղրդային, կարծես փոթորիկ մը ըլլար, որ փոթորիկի չէր նմաներ, ոչ ալ ծովու ալեկոծութեան։ Վերջը շատ դաժան ու ճգնաժամ օրեր պիտի գային։

Մարդկային իրաւունքներէ զուրկ մարդիկ, անմարդկային կեանք, աւերակներ, նահատակներ, շատ մը այլ զրկանքներ՝ հաց է, ջուր է, լոյս է եւ այլն…։

Տղամարդիկ անգործ կը թափառէին թաղին անկիւնները ճարահատ, յուսակտուր, տարբեր արհեստներով զբաղելով կ’ապահովէին իրենց հասոյթը․ ոմանք սկսած էին զինուիլ պատերազմի առաջին գիծերու վրայ կամ ակումբներու եւ տարբեր թաղամասերու մէջ ծառայելով՝ ապահովութեան համար։ Շատ մը թաղամասերու մէջ սկսած էին գտնուիլ բազմաթիւ դիպուկահարներ, օրական անպայման վիրաւորներ կամ զոհեր կ’ունենայինք, շտապ օգնութեան ինքնաշարժները դադար չունէին, գիշեր ու ցերեկ կ’աշխատէին հիւանդներ փոխադրելով։ Երկիրը երկու մասի բաժնուած էր։ Մեզմէ մի քանի քիլոմեթր անդին հակառակորդներ կային, որոնք կը հրթիռակոծէին մարդաբնակ վայրերը։ Կը յիշեմ, երբ ամէն օր տունէն դուրս կու գայի, կը խաչակնքէի երեսս, մտածելով թէ արդեօք ողջ եւ առողջ տուն պիտի վերադառնայի՞։

Մեր տունէն ներս ալ անորոշ վիճակ մը կար, թէ ո՞ւր կրնայինք երթալ, ճանապարհները անապահով էին եւ մարդիկ կ’առեւանգուէին։

Օր մը, կէսօր էր, դարձեալ ուժգին հարուածներու ձայներ կային․ տան գործերս աւարտեցի, ուզեցի քիչ մը սենեակս հանգստանալ։ Լուսամուտս ճեղքի մը չափ բաց էր, յանկարծ ականջիս լացուկոծ եկաւ, պոռչտուքի ձայներ կային, ուզեցի փակել ականջներս, որպէսզի չլսեմ ու քնանամ, բայց չկրցայ․ ականջալուր եղայ, որ կին մը ճակատամարտի վրայ գտնուող իր ամուսնոյն կորուստին լուրը առած էր, իր զաւակները հաւաքած կու լար.․․։

Այսպիսի սրտաճմլիկ շատ մը դէպքեր պատահած էին։ Մեր թաղի դրացիներուն կսկիծներուն ականատես կ’ըլլայի․ մէկուն՝ զաւակը, միւսին՝ ամուսինը։ Սակայն չգուշակեցի, թէ նման պատահար իմ գլխուս ալ պիտի գար.․․։

Դժբախտ առաւօտ մը, երբ նստած էի, յանկարծ մէկը դուռս թակեց․ բացի․ երեք կիներ անծանօթ․ ներս հրաւիրեցի զիրենք, նստան։ Տասը վայրկեան լուռ մնացին, կ’ուզէին  ինծի բան մը ըսել, չէին կրնար, անընդհատ իրարու երես կը նայէին։ Շշմած ըսի․ «Ի՞նչ է հարցը»։ Հարազատ եղբօրս մասին լուր բերած էին, որ սուրիական բանակի մէջ կը ծառայէր։ Սկսան հարցնել իր որպիսութիւնը։ Ծնողքս ժամանակաւորապէս Հալէպէն հեռացած էր, գրեթէ ամէն օր կը խօսէի եղբօրս հետ, բայց երեք օր է լուր չէի ստացած․ քիչ մը մտահոգ էի։

Սկսան պատմել, որ բանակին մէջ յարձակում պատահած էր եւ եղբայրս ստրուկ առնուած էր հակառակորդներու կողմէ։ Չեմ կրնար զգացումներս արտայայտել, թէ նեղութիւնս ինչքան մեծ էր․․․։ Ետքը, երկու ամիս վերջ, բարեկամներու միջնորդութեամբ կրցանք տուն վերադարձնել եղբայրս։

Երբ քիչ մը խաղաղութիւն տիրեց երկիրին մէջ, որոշեցինք պտոյտ մը ընել դէպի հայրենիք։ Օր մը, երբ շրջապտոյտի ելած էի Երեւանի փողոցները, նկատեցի պատին վրայի մէկ գրութիւնը, վրան ալ կորսուած շնիկի մը պատկերը։ Ուրախացայ, բայց նոյն ատեն ալ տխրեցայ, միտքս եկան մեր Հալէպի պատերը, որոնք մահազդներով լեցուն էին պատերազմին պատճառաւ։

Երբ տարիներ անց, հայրենիքս նոյն կսկիծը ապրեցաւ, խոր ցաւով վկայ եղայ նահատակներուն․ նման իրավիճակ մենք ապրեցանք Հալէպի մէջ։

Այս վայրագ ոճիրներուն պատճառած վնասներուն հատուցումը եւ մարդոց իրաւունքները արդեօք որմէ՞ պիտի պահանջուին։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ: