ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (Ե․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ԽԱ․
Մենք մեր ջուրին մէջ հայաբոյր բոյս կ’աճեցնենք։

ԽԲ․
«Արեւմտահայերէնին տակ եւ վրայ» – ահա այսպէս կը կոչուի մեր էջը։ Ծանօթացէ՛ք։ Բովանդակութիւնը կապ չունի արեւմտահայերէնին հետ, միայն զայն տակնուվրայ ընելով զբաղած է՝ լաւագոյն պարագային։

ԽԳ․
Շքանշաններուս համար տեղ չմնաց վրաս։ Վերջինը սրբանիս ամրացուցի։ Օ, քաղցրացաւ։

ԽԴ․
Մեր միութիւնը աշխարհի վրայ շատ մը տեղեր մասնաճիւղեր ունի, որոնք սունկի բնութեամբ կը բուսնին, իսկ մենք կը հաւաքուինք, կը պարենք, կը ցատկենք, կ’երգենք, կը պոռանք, լաւ մըն ալ ինքզինքնիս կը գովենք, ըսելով թէ լաւ աշխատանք կը տանինք, բայց իրականութեան մէջ ձեռքերնէս բան մը չի գար։

ԽԵ․
Երգիչ մը կայ, աշխարհը կը դառնայ, սահմանէ սահման կ’անցնի, ամէն շապիկի մէջ կը մտնէ, ոտքերը եւ ձեռքերը բացած կ’երգէ։ Բայց կէս կրամ խելք չունի։ Եւ ատ ալ կարեւոր չէ անշուշտ։

ԽԶ․
Ես հայրենիքէս դուրս կը բնակէի։ Նախագահ ըլլալու համար միայն հայրենադարձ եղայ։ Զոհողութիւն է ի վերջոյ։

ԽԷ․
Չըսինք որ սա մարդը փրկիչ է, բայց աս էր, միայն աս էր, որ ձեր բոլորին չկրցածը կրցաւ ընել։

ԽԸ․
Առաջ անոնք կ’ուտէին, հիմա ալ ասոնք պիտի ուտեն։ Կարծեցիք որ մարդ կոչածդ անօթի՞ պիտի մնայ։

ԽԹ․
Կապուտան ծով կայ, ինչո՞ւ կանաչաւունն ալ չըլլայ։

Ծ․
Եթէ հանդիսութեանց, արարողութեանց աւարտին ներկաներուն ապրած «հոգեկան գոհունակութիւնը» հանելուկ չէ, ի՞նչ կրնայ ըլլալ արդեօք։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (Դ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ԼԱ․
Մենք դեռ գրել չսկսած գ(ր)ող ենք եւ հայ գրողին համար նպաստ կը հաւաքենք՝ դրամահաւաք։ Ասիկա լուրջ հարց է, կատակ չէ, բայց․․․ հանելուկ է։

ԼԲ․
Սուլթան Ապտիւլ Համիտի «քաջ տոհմի զաւակներն ենք» մենք, եւ գրաքննութիւնը չ’արտօներ, որ մեր թերթին մէջ «Հայ Դատ» գրենք․․․ այսօր՝ 21րդ դարուն։

ԼԳ․
Մենք կ’ուզենք, որ սա պատմական Մելքոն-Գասպար-Պաղտասարեան դպրոցը վերաբացուի, անպայման վերաբացուի։ Բայց հայերէնը ոչ կը սիրենք, ոչ ալ կ’ուզենք սորվիլ։

ԼԴ․
Եթէ մեզ Հայաստանէն դուրս դնեն՝ Արցախ կ’երթանք։ Ի՞նչ կայ որ։ Հոն ալ հայկական հող է վերջապէս։

ԼԵ․
Համագումարէ համագումար,
Գումարէ՛ հանրագումար
Ասոր-անոր մեծ խումար։

ԼԶ․
Մատս մինչեւ երկինք կը բարձրանայ, «երկնի աստղեր վկայ են»։

ԼԷ․
Խայտ առակը,
Հակ առակը,
Ան առակը։

ԼԸ․
Կը կարդանք սեւով ճերմակի վրայ՝ Առաջնորդը տուեր է «բազմաբովանդակ քարոզ մը»: Եթէ հանելուկ չէ, ուրեմն բազմութիւնը տակով վրայով տեղ գտած է քարոզին մէջ։

ԼԹ․
Դանիէլ Վարուժանը ֆլամաներէնի եւ թրքերէնի թարգմանեցինք, որ հայերէն չկարդանք։

Խ․
Վերանորոգում ըսելով մենք կը հասկնանք պատ քաշել, ներկ զարնել, շինել ու շտկել՝ քար, փայտ, «փայլակ, կայծակ, հուր, երկաթ» շարել հոն, ուր ոսկին ի կապար եւ հոգին ի նիւթ դառնան։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (Գ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ԻԱ․
Մենք հայախօս երիտասարդները փրկած ենք, հիմա կարգը եկած է անգլիախօս երիտասարդներուն։

ԻԲ․
Մեր ազգին հաւատամքին երեք սրբութիւններն են՝ անտարբերութիւն, անտեսում, ինքնասպանութիւն։ Ո՞ր ազգն ենք։

ԻԳ․
Մեր եկեղեցին այն մէկն է, որ աշխարհի բոլոր եկեղեցիներուն կրնայ դաս տալ, բոլորին հարցերը լուծել, բայց ինքզինք չի կրնար կարգի բերել։ Եկեղեցին ալ, այս գործելաձեւն ալ հանելուկներ են։

ԻԴ․
Ֆութպոլի խաղին պէս, երկու խումբ կայ՝ մէկէն մէկը պիտի պարտուի։ Ամէն ընտրութեան պէս, աս ընտրութեան ատեն ալ, երկու սրբազաններ մէջտեղ կը մնան, եւ անպայման մսակերութեամբ կը զբաղին երկուքն ալ։ Վերջաւորութեան, գիտէք, երկուքն ալ կը պարտուին։ Յաղթականը միշտ նոյնը կը մնայ։

ԻԵ․
Մենք ժողովուրդէն ծնած ենք եւ ուխտած ենք ժողովուրդին ծոցը մտնել։

ԻԶ․
Համոզուած ենք, որ միայն մեզմով կայ հայոց փրկութիւն։

ԻԷ․
Ուր որ երթայ, շուրջը կը հաւաքուինք ճանճի պէս, կը փաթթուինք, կը լուսանկարուինք։ Բարի, փայլուն տղայ մըն է։ Դեռ ողջ է։ Ո՞վ է։

ԻԸ․
Այսօր նախարարութիւնը չկայ, բայց անոր պարբերականը կայ։

ԻԹ․
Մարդուն մէկը․․․ (եւ այս է հանելուկը արդէն) Կոմիտասը, Թումանեանը եւ Շանթը հանճար կոչած է, անոնց ծննդեան 150ամեակին առթիւ յօդուած ծրտելով, իսկ Երուանդ Օտեանին անունը չէ յիշած։ Հարկաւ ուրիշներ ալ կան շարքին մէջ, բայց բանճարին գլուխը չէ հասած Օտեանի հանճարին, ըստ երեւոյթին։

Լ․
Կ’երթամ ու ման գուքամ վանքիրն մէմէկ․․․ հրաժարականէս յետոյ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՏԱԲԱՏԻՍ ԳՐՊԱՆՆԵՐԸ

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Գրեթէ բոլոր տաբատները առջեւը երկու եւ ետեւը երկու գրպան ունին։ Ոմանք ետեւը գրպան չունին եւ ոմանք ալ՝ առջեւը։ Ամենակարեւոր առարկաներս այս գրպաններուն մէջ կը դնեմ, որ չմոռնամ, թէ անոնք ո՛ւր են։ Հապա վերացական արժէքները ո՞ւր դնեմ, որ չմոռնամ իրենց տեղերը։ Ո՞ր գրպանին մէջ դնեմ սէրը, որ չկորսուի։ Ողորմութիւնը ո՞ւր պէտք է պահեմ, որ ինձմէ չհեռանայ։ Արդարութեան գրպանին տեղը աչքիս առջեւ ըլլայ, որ գրպանէս իյնալով զիս չդատէ. խաղաղութիւնս կրնան գողնալ, եթէ տաբատիս ետեւի գրպանը դրած ըլլամ։

Մարդիկ միշտ կը յանձնարարեն՝ հեռաձայնդ ետեւի գրպանդ մի՛ դներ, սատանայ մարդու մը զոհը կը դառնաս։ Դրամներդ շատ կարեւոր են․ եթէ իբրեւ զբօսաշրջիկ արտասահման երթաս՝ հագուստիդ ներքեւը գրպան մը հիւսես եւ դրամներդ հոն պահես, որ ինքզինքդ ապահով զգաս։ Յատկապէս երկրաւոր կեանքի համար բացարձակ զգոյշ ըլլալը դիւրութեամբ կը սորվինք, որովհետեւ աշխարհի մէջ ոչնչանալու վախը ունինք։ Կը կարծենք, թէ բոլոր իրերը արդէն մեզի կը պատկանին մինչեւ յաւիտեան, բայց ինչո՞ւ երկնային կեանքի արժէքները կորսնցնելու վախը չունինք։ Անոնք, որոնք անտեսանելի են եւ աչքառու չեն աշխարհի վրայ, գոյութիւն չունի՞ն։ Երկնային արժէքները մարդու շնորհիւ չե՞ն կրնար մարմին ստանալ։ Մարդու երեւակայութիւնը սահմա՞ն մը ունի, որ այս արժէքները այդ սահմաններէն չկարենան անցնիլ։ Ուրեմն կը հասկնամ, որ հոգիիս մէջ անթիւ գրպաններ ունիմ եւ անոնք տաբատիս գրպաններուն չեն նմանիր։ Եթէ գրպաններէս ինկած են արժէքներս, մխիթարիչ ձեռքերը կը միանան եւ կը գտնեն զանոնք։ Եթէ հոգիիս թանկագին արժէքները յանդգնած են գողնալ՝ խորհրդաւոր փրկութեամբ կը նորոգուիմ։

Այլեւս աւելի զօրաւոր են արժէքներս, որոնք հոգեկան գրպաններուս մէջ գողերու ձերբակալութենէն ազատեցան։ Անոնք ամուր կենալով կը շրջին գրպաններէն դուրս, որովհետեւ արդէն յաղթեցին աշխարհին։

Ուստի, շատո՜նց մահացած եմ աշխարհի մէջ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՏԱՐԵՎԵՐՋ

ՍԵՒԱՆ ՆԱԶԱՐԵԱՆ

Երկու տարիէ ի վեր Ալֆորվիլի (փարիզեան շրջան) Ս. Մեսրոպ-Արապեան Կրթարանի միջնակարգի աշակերտները մաս կը կազմեն Հայերէն blog-ի «ընտանիք»ին։

Blog-ը միշտ ալ քաջալերած է աշակերտական այդ գրութիւնները ու տեղ տուած անոնց։

Տարեշրջանի աւարտին, այդ գրութիւնները տեղադրուեցան դպրոցէն ներս։

Ծանօթանանք այս տարուան հեղինակներուն․

Վերի շարք, ձախէն աջ՝ Նարեկ Սվաճեան, Լորի Պալատեան, Լիանա Փոհանեան, Միսաք Եական, Մանէ Մարտիրեան։ Երկրորդ շարք՝ Ընծայ Տիսի, Ռիթա Թաքիսի, Անի Սոմոնեան, Արթիւր Յովսէփեան։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (Բ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ԺԱ․
Մենք հայ եկեղեցւոյ այն թեմն ենք, որ իր նորընտիր առաջնորդը Յիսուսին հետ կը շփոթէ՝ «Օրհնեալ է ան, որ կու գայ Տիրոջ անունով»։ «Բարի գալուստ» ըսել չենք գիտեր, Աւետարանէն մէջբերում կատարելը դիւրին բան չէ մեզի համար, որովհետեւ Աւետարանին հետ գործերնիս շատ քիչ է։

ԺԲ․
Մեր երկրին մէջ դատաւորները քսան տարի առաջ ալ, հիմա ալ, տուեալ իշխանութեան հլու-հնազանդ էին եւ են։ Ոչ մէկ տարբերութիւն։

ԺԳ․
Մենք ոչ թէ խաղող, այլ խաղաղութիւն կ’արտահանենք։ Շատ սուղ չէ գինը։ Դուք ալ փորձեցէք արտահանել։

ԺԴ․
Ես հերոս-հայր-ոճրագործ եմ, բայց երկու զաւակներս պիզնեսի մէջ են։

ԺԵ․
Ես նոյն հերոսն եմ եւ դասընկերս սպաննել տուած եմ։

ԺԶ․
Մենք արեւմտահայերէն չենք գիտեր եւ զայն վերսպաննելու ծրագիր կը մշակենք անընդհատ։

ԺԷ․
Անունս Խրիմեան է, խելքս մօրուքս է։

ԺԸ․
Մեզի համար Հայ Դատ կը նշանակէ աս եւ ան քաղաքական գործիչին գրպանը լեցնել։ Անշուշտ՝ դրամ։ Ինչ որ աւելնայ՝ մեր գրպանը կը դնենք։ Գաղտնի է։ Մարդու մի՛ ըսէք։

ԺԹ․
Ամէն մարդ կ’ըսէ ինծի․ «Բերանդ բա՛ց, բերանդ ինչո՞ւ չես բանար, ե՞րբ պիտի բանաս»։ Ես ալ կը պատասխանեմ․ «Մինչեւ բանալս արդէն բանտարկուելու ժամանակս պիտի գայ»։

Ի․
Մեզի համար յեղափոխական երգը, զայն երգելն ու ունկնդրելը կապուած են «գլխու տաքութեան» հետ, մասնաւորապէս՝ ոգելից ըմպելիի միջոցաւ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԷԿ ՏԱՐԵԿԱՆ

ԱԿՈՒՍԹԻՆ ԱՆԱԼԵԱՆ

Ինչպէ՜ս կ’անցնի ժամանակը: Մէկ տարի ու մէկ ամիս առաջ իր գալուստին անհամբեր կը սպասէինք: Օրը հասաւ եւ մեր աշխարհը փոխուեցաւ: Տանս սահմաններուն մէջ երջանկութիւնը չի բաւեր եւ դեռ մինչեւ այսօր անսահման է:

Կ’ըսուի, որ «Վանա» անունը տարբեր նշանակութիւններ ունի՝ առատաձեռն, ժամանակակից, ստեղծագործական, բախտաւոր, լուրջ, ուրախ, ուշադիր, իրաւասու, բարեկամական եւ գործունեայ: Ո՞ր մէկ յատկանիշը աղջիկիս անձնաւորութիւնը պիտի հաստատէ: Դեռ չենք գիտեր: Վստահաբար մինչեւ այսօր ուրախ, բախտաւոր եւ գործունեայ է:

Քանի մը փոփոխութիւններ կամաց-կամաց տեղի կ’ունենան իր զարգացումին ընթացքին: Վանան երկչոտ չէ, տարբեր անձերու հետ կ’երթայ, ըլլան անոնք ծանօթ թէ ոչ: Նախընտրելի անձեր եւ խաղալիքներ ունի, ձայներ կը կրկնէ ուշադրութիւն գրաւելու համար, ոտքը եւ թեւը մէկ առ մէկ, այս կարգով կը տրամադրէ հագցուելու պահուն, յաճախակի կը ծափահարէ ու աշխոյժ կը խնդայ։ «Բռնե՛մ քեզի» ձայնը լսելուն մեզմէ կը փախչի, կը խաղայ ու յանկարծ պոռալով կը սկսի վազել: Երբեմն կու լայ, երբ մայրը իրմէ հեռանայ․ ատ ալ բնական է:

«Վանա, եկո՛ւր» հրամանին վրայ՝ կու գայ: «Ո՞ւր է հայրիկ, ո՞ւր է մայրիկ» հարցումներուն վրայ՝ մեզ կը փնտռէ: «Մամա՛, փափա՛» կ’ըսէ մեզ կանչելու նպատակով: Ինչ որ կը լսէ, կը կրկնէ ձայնի տարբեր ելեւէջով, եւ կը թուի, թէ բնականոն լեզուով կը հաղորդէ: Կ’օգտագործէ պարզ շարժուձեւեր, օրինակ, գլուխը կը շարժէ «ոչ» ըսելու համար կամ ձեռքը կը շարժէ «բարեւ» կամ «հրաժեշտ» տալու:

Կը մեծնայ, եւ մենք այդ զարգացումը գոհութեամբ կ’ապրինք:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: