ԶԱԲՈՒՂՈՆ

ԳՈՀԱՐ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

Գրիգոր Զօհրապի «Զաբուղոն» պատմուածքին սկիզբը, մեզի կը յայտնուի Զաբուղոնին կերպարը իբրեւ շատ ճարպիկ եւ խելացի գող մը։ Յետոյ, անոր սիրտը քիչ մը աւելի կը փափուկնայ, որովհետեւ կը սիրահարի Վասիլիկին։ Նշանուած ատեն  ուրախ ժամանակ կ՚անցընէ Վասիլիկին հետ, մինչեւ որ Վասիլիկը կը հասկնայ, որ ան ամուսնանալու մասին տակաւին խորհած չէ։ Այն ատեն, Վասիլիկ շատ կը սրտնեղի եւ ոստիկանները կանչելով ձերբակալել կու տայ զայն իբրեւ գող։ Բանտին մէջ Զաբուղոն շատ կը կարօտնայ Վասիլիկը։ Կարօտը այնքան կը սաստկանայ, որ գիշեր մը կ՚որոշէ բանտէն փախչիլ։ Այս միտքը շատ վտանգաւոր կը գտնեմ, քանի որ եթէ բռնուի, կրնան զինք շատ աւելի երկար ժամանակ բանտը պահել։ Ան փախչելուն պէս կ՚երթայ Վասիլիկին քով, որ զայն տեսնէ։ Երբ կը մտնէ Վասիլիկին տունը, հոն առաջին անգամ ըլլալով կ՚ուզէ մեռցնել մէկը, քանի որ Վասիլիկը ուրիշ մէկը գտեր էր։ Հոս ես շատ գէշ կը զգամ Զաբուղոնին համար, հակառակ անոր որ գիտեմ, թէ ինք դրական կերպար մը չէր, սակայն Գրիգոր Զօհրապ այնպէս կը պատմէ, որ մենք կը խղճանք Զաբուղոնին։ Ան իր սիրածը ուրիշին հետ տեսնելէն վերջ, կը վերադառնայ իր բանտը, քանի որ ուրիշ բան չկար, որուն համար ապրէր բանտէն դուրս։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

․․․ԵՒ ԴԱՄԱՍԿՈՍԻ ՋՈՒՐԵՐԸ (Բ․)

Պոլսոյ եւ Փարիզի ջուրերուն կը միանան Դամասկոսի ջուրերը՝ նոյն պայմաններով։

ՀԱՅԵՐԷՆ BLOG

ԴԱՄԱՍԿՈՍԻ ՋՈՒՐԵՐԸ
Դամասկոս, Ազգ. Ս. Թարգմանչաց Ճեմարան, 8րդ կարգ

***
ՔՐԻՍՏԻԱՆ ԳԷՈՐԳԵԱՆ

Ես ջուրը կը սիրեմ: Ի՞նչ ըսել է ջուր: Ջուրը կեանք է: Ինչպէ՞ս կրնանք ապրիլ կեանքը առանց ջուրի: Ահաւասիկ Լաթաքիոյ ծովեզերքն եմ: Առջեւս կը փայլի: Ձուկերը կը խաղան, կը ցատկեն: Մեր քաղաքի ջուրը մաքուր է: Դամասկոսը կը սիրեմ: Ջուրը ամէն տեղ է, ո՜ւր որ երթաս, ո՜ւր որ գաս, անոր պիտի հանդիպիս: Ջուրը անվերջ է: Մենք մեր աչքերով չենք տեսած: Փորձէ՛ աս աղուոր կեանքը ջուրին մէջ:

Ձեր քաղաքին մէջ ո՞ւր առատ ջուր կը տեսնես (աւազան, աղբիւր, ցայտաղբիւր): Քանի մը օրինակ կրնա՞ս տալ։

***
ԿՐԷԴԴԱ ՆԵՐՍԷՍԵԱՆ

Անցեալ ամառ ես ու ընտանիքս գացինք Լաթաքիոյ ծովը: Առաւօտեան ժամը իննին հասանք եւ շիտակ գացինք պանդոկ եւ սենեակ մը վարձեցինք: Յետոյ նախաճաշի իջանք, ատկէ ետք գացինք ծով: Ծովը շատ մաքուր էր եւ կը փայլէր կարծես ադամանդի մը պէս: Արեւը զօրաւոր էր: Ջուրին մէջ պզտիկ, գոյնզգոյն ձուկեր կը լողային եւ հեռուէն նաւեր տեսանք, որոնք ժողովուրդը կը պտտցնէին: Մէկ կողմը ծովին տեսանք որսորդ մը, որ ձուկ կ’որսար: Ծովի ջուրը աղի էր եւ լողալու համար շատ լաւ է, քանի որ լողալը աղի ջուր կ’ուզէ, որ մարդու մարմինը ջուրին երեսը բարձրացնէ:

Շատ երջանիկ ժամանակ մը անցուցինք եւ հիանալի:

Ձեր քաղաքը ծով չունիք։ Կը փափաքի՞ս Լաթաքիոյ պէս ծովեզերք ունենալ։ Ինչո՞ւ։

***
ԼՈՒՍԻ ՍԷՄԷՐՃԵԱՆ

Ես շատ կը սիրեմ ամառը պտոյտներու երթալ դէպի իմ սիրած տեղերս: Այս ամառ դէպի ծով է մեր պտոյտը: Ծովը կը գտնուի Լաթաքիոյ մէջ: Գոյնը կապոյտ, ջուրը մաքուր ու յստակ: Անոր մէջ կը գտնուին տեսակաւոր եւ գոյնզգոյն ձուկեր եւ մեծ նաւեր: Նաեւ ծովեզերքը կը տեսնենք մարդիկ, որ կը լողան, եւ ուրիշներ նստած կը դիտեն ծովին գեղեցկութիւնը:

Ծովին ջուրը մարմինի օգուտ է, կ’օգնէ բուժուելու տարբեր-տարբեր հիւանդութիւններէն:

Դուն ծովը կը լողա՞ս, նաւով կը պտտի՞ս, ձկնորսութիւն կ’ընե՞ս։ Ասոնցմէ ո՞ր մէկը աւելի կը սիրես։  

***
ԱՆՆԱԼԻՆ ՄԱՆԲՈՒՐԵԱՆ

Ջուրը կեանքի աղբիւրն է: Բնութեան մէջ ամենատարածուած նիւթն է: Երկրագունդի մակերեսին մեծ մասը ծածկուած է ջուրով: Երկրի վրայ շատ դժուար է որ վայր մը գտնուի առանց ջուրի: Շատ ջուր կայ նաեւ օդին մէջ (ամպ, անձրեւ, ձիւն): Ջուր կայ նաեւ բոյսին, կենդանիին, մարդուն մարմնին մէջ: Մարդը ջուրը կ’օգտագործէ իր առօրեայ կեանքին մէջ, նաեւ դաշտերը, այգիները ջրելու համար: Ծովերը եւ գետերը ձկնորսութեան եւ նաւարկութեան համար ալ են: Մարդիկ առատօրէն ջուր պէտք է խմեն, իրենց առողջութեան համար եւ նոյնպէս ուշադիր ըլլան աղտոտ ջուրերէն, որովհետեւ շատ մը հիւանդութիւններ կ’ունենան, ինչպէս որ մեր քաղաքը պատերազմի ժամանակ այս տագնապէն անցաւ:

Ձեր քաղաքը ջուրի ի՞նչ տագնապէ անցաւ պատերազմին ընթացքին։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՊՈԼՍՈՅ ԵՒ ՓԱՐԻԶԻ ՋՈՒՐԵՐԸ (Ա․)

Հայերէն Blogի ընթերցողները տեղեակ են, որ մեր ԱՇԱԿԵՐՏԱԿԱՆ ԱՆԿԻՒՆ բաժինին մէջ լոյս կը տեսնեն մեր դպրոցական աշխատակիցներուն գրական փորձերը։ Այստեղ կը կատարենք այդ փորձէն անդին քայլ մը․ ստորեւ կը գտնէք երկու քաղաքներու՝ Պոլիս-Իսթանպուլի եւ Փարիզի մէջ գտնուող երկու դպրոցներու աշակերտներու գրութիւնները ՋՈՒՐի, ԾՈՎու եւ անոնց առընչուած նիւթերու մասին։ Աշակերտները իրենց ուսուցչուհիներուն թելադրութեամբ գրած են հետեւեալ կտորները։ Հետագայ քայլերով անոնք պիտի կարդան մէկզմէկու գրութիւնները, փարիզցին ու պոլսեցին պիտի արտայայտուին իրենց եւ միւսներուն գրածներուն մասին ու թերեւս իրարու ըսելիք ունենան։ Սպասենք։
Իբրեւ առաջին քայլ մեր կողմէ հարցումներ ուղղած ենք մեր մասնակիցներուն։

ՀԱՅԵՐԷՆ BLOG

ՊՈԼՍՈՅ ՋՈՒՐԵՐԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 8րդ դասարանի աշակերտներ

ՔԱՂԱՔԸ ԵՒ ԾՈՎԸ
ՆԱԹԱԼԻ ՍԱՀԱԿԵԱՆ

Ծովուն գեղեցիկ կապոյտը կը փայլի: Նաւակները ալիքներուն վրայ կը շարժին եւ ձկնորսները ձուկ կ’որսան: Տաք արեւուն տակ մարդիկ ծով կը մտնեն ընդհանրապէս: Զբօսաշրջիկները ամառը կղզի կ’երթան: Կղզիները միշտ լեփ-լեցուն են:
Մարմարա ծովուն գեղեցկութիւնը անբացատրելի է: Պէտք է դուք ձեր աչքերով տեսնէք: Տեսնել կ’արժէ Յուշկապարիկը՝ ծովուն ճիշդ մէջտեղը կանգնած: 

Իսթանպուլը ունի անախորժ կողմեր ալ: Շատ բազմութիւն է եւ չար մարդիկ կան, կենդանիներուն, բնութեան եւ մարդոց վնաս տուող չար մարդիկ: Ես կը հաւատամ, որ երբ վատութիւնները վերջանան, այն ժամանակ Իսթանպուլը աւելի գեղեցիկ պիտի ըլլայ:

«Մարմարա ծովուն գեղեցկութիւնը անբացատրելի է»:
Մենք մեր աչքերով չենք տեսած։ Փորձէ՛ մեր չտեսածը մեզի բացատրել։

ԾՈՎԸ
ԼԻԱ ԵՈՒՐԹԿԻՒԼԻՒ

Մենք կ’ապրինք Իսթանպուլի մէջ: Մարմարա ծովը Իսթանպուլին մէջէն կ’անցնի: Ան մեծ եւ լազուարթ է: Ջուրին վրայ նաւեր, ձկնորսներ կան:

Մարմարա ծովուն վրայ կան կղզիներ. Գընալը, Պուրկազ, Հէյպէլի եւ Մեծ Կղզի: Ամառը շատ բազմութիւններ կ’ըլլան անոնք:

Վոսփորը շատ գեղեցիկ տեսարան ունի: Ծովեզերքը տեղէ մը կարելի է դիտել Վոսփորին գեղեցիկ տեսարանը:

Մեր բնակած տեղերը շատ բազմութիւններ կան, երթեւեկը նոյնպէս եւ ասոնք մեզ կ’անհանգստացնեն: Այս ընթացքով, եթէ ժողովուրդը շատնայ, այլեւս քալելիք տեղ պիտի չգտնենք:

«Ծովեզերքը տեղէ մը կարելի է դիտել Վոսփորին գեղեցիկ տեսարանը»:
Ո՞ւր է քու նախասիրած տեղդ, ուրկէ կ՚ուզես դիտել Վոսփորը։ Եւ ինչո՞ւ կը սիրես այդ տեղը։

ԾՈՎԸ ԵՒ ՔԱՂԱՔԸ
ԱԼԻՆ ՄԷՆԷՎԻՇ

Ես լողալը շատ կը սիրեմ: Ծովուն կապոյտ գոյնը ինծի շատ գեղեցիկ կը տեսնուի: Նաւերը դիտել եւ շոգենաւ նստիլ կը սիրեմ, այն ատեն ձուկերուն լողալը կը դիտեմ:

Ամառը երբեմն Գընալը կղզի մեր բարեկամներուն կ’երթամ: Ամառը հոն շատ բազմութիւն կ’ըլլայ:

Գետնուղի Մարմարային հետ կ’երթանք մինչեւ նաւամատոյց ու ճամբայէն չեմ նեղուիր:

Մեր քաղաքը շատ աղուոր է, սակայն մարդիկ եթէ մաքուր ըլլան, քաղաքը աւելի մաքուր եւ աղուոր պիտի ըլլայ:

Ի՞նչ կ’առաջարկես, որ քաղաքը ըլլայ մաքուր եւ աղուոր։

ԻՍԹԱՆՊՈՒԼԸ
ԴԱԼԻԱ ԵՇԻԼԹԷՓԷ

Մարմարա ծովը ես շատ կը սիրեմ, ամենէն շատ՝ կղզիներունը: Շատ ձուկ կայ անոր մէջ:

Իսթանպուլը աղուոր է, բայց շատ բազմութիւն է: Ես ամառը Գընալը կղզի կ’երթամ: Ընկերներուս հետ ժամանակ կ’անցընեմ: Հոն աւազան մը կայ: Ամէն օր հոն կը լողամ: 

Գիշերները շատ չէ, սակայն քիչ մը պաղ կ’ըլլայ: 

Իսթանպուլը կը սիրեմ:

Ընկերներուդ հետ ուրիշ ի՞նչ բաներ ընելով ժամանակդ կ’անցընես։

ՄԵՐ ՔԱՂԱՔԸ
ՄԵԼԻՍ ՊՈՒԼԿՈՒՐ

Մարմարայի շրջանը Թուրքիոյ եօթ շրջաններէն մէկն է, որ ունի տասնմէկ քաղաքներ: Մեր ապրած քաղաքը՝ Պոլիսն ալ այս շարքին մէջն է: Մարմարա ծովը քաղաքին ճիշդ մէջտեղը կը գտնուի:

Մարմարա ծովուն վրայ կը գտնուին կարգ մը կղզիներ, կարգով՝ Գընալը, Պուրկազ, Հէյպէլի, Մեծ կղզի եւ Սէտէֆ կղզի: Այս բոլոր կղզիներուն մէջ ամառը շատ բազմութիւն կ’ըլլայ: Մինչդեռ ձմեռը բնակչութիւնը շատ քիչ է կղզիներուն մէջ: Բոլորն ալ իրենց յատուկ բնութիւնը ունին:

Մարմարա ծովը Պոլիսը որպէս Եւրոպա եւ Ասիա երկուքի կը բաժնէ: Ծովուն եւրոպական եւ ասիական մասը Վոսփորն է: Ամէն տարի հարիւրաւոր զբօսաշրջիկ Վոսփորի գեղեցկութիւնը դիտելու համար քաղաք կ’այցելէ: Մարմարա շրջանը ունի երկու նեղուց, որոնք կարեւոր դեր կը խաղան միջազգային առեւտուրին մէջ:

Ինչպէս աշխարհի շատ մը երկիրներուն, նոյնպէս մեր քաղաքին մէջ մեծ հարց մըն է երթեւեկը: Քաղաքին բնակչութիւնն ալ շատ բազմաթիւ է: Այս բազմութեան պատճառով Մարմարա ծովը իր մաքուր կապոյտ գոյնը ատեն-ատեն կը կորսնցնէ: Ձուկի տեսակները օրէ օր կը նուազին: Այս ալ քաղաքի ձկնորսներուն համար վտանգաւոր վիճակ մը կը ստեղծէ:

Վոսփորին տեղը լաւ չկրցայ հասկնալ։ Նկար մը գծէ՛ եւ բացատրէ՛։

ԱՐԱՄԻՆ ԳՈՐԾԸ
ԱՐԷՍ ՊՈՅԱՃԵԱՆ

Ծովեզերքը ձկնորսները ձուկ կը բռնէին: Արամ իր գեղեցիկ, կանաչ աչքերով կը դիտէր զանոնք: Ան կ’ուզէր անոնց պէս ձկնորս ըլլալ, բայց մայրիկը կ’ուզէր, որ Արամ բժիշկ ըլլար:

Յաջորդ օր Արամը դպրոց կ’երթայ: Ընկերները չէին գիտեր, որ Արամ ձկնորս ըլլալ կ’ուզէր: Ան իր սիրած ընկերոջը կ’ըսէ իր փափաքը: Ընկերը կը խօսի Արամին մայրիկին հետ:

Օրերը կ’անցնին եւ ամառ կու գայ: Արամ Վոսփոր երթալ կ’ուզէր, իսկ մայրիկը՝ Գընալը: Հայրիկը մէջտեղ կը մնայ եւ ճար մը գտնել կ’ուզէ: Միտքը բան մը կու գայ եւ կ’ըսէ, որ երկու տեղերն ալ երթան ու կ’երթան:

Արամ կը մեծնայ եւ տունէն կը բաժնուի: Մայրը իր տղուն բժիշկ ըլլալուն համար ամէն բան ըրած էր: Արամ իր ընկերոջ տունը կ’երթայ եւ հոն կը պառկի: Մայրիկը Արամին շատ կը բարկանայ: Ի վերջոյ Արամ կ’որոշէ, որ շատ պիտի աշխատի եւ բժիշկ պիտի ըլլայ, իր պարապ ժամերուն ալ ձուկ պիտի որսայ:

Ան երկու գործ կ’ունենայ եւ կը հարստանայ, աղուոր կեանք մը կ’ապրի:

Ահա ծովուն ինծի յիշեցուցած պատմութիւնը, որ գրեցի, օրիորդը նիւթը ըսելէ վերջ:

Դուն ալ կը նախընտրե՞ս Արամին պէս երկու զբաղում ունենալ, թէ միայն մէկ բանի վրայ կ՚ուզես կեդրոնանալ։ Ինչո՞ւ։

ՀՄԱՅԻՉ ՔԱՂԱՔ ՊՈԼԻՍ
ԼՈՐԻՆ ԻՒԿԷ

Պոլիսը երկու հողամասեր միացնող քաղաք մըն է: Ամէն եղանակ, իւրաքանչիւր անկիւն մէկը միւսէն գեղեցիկ ու հիանալի է:

Գարնան ամիսներուն Վոսփորի կողմը պարտէզներուն մէջ բացուող էրկուվան ծաղիկներուն հոտը ծովուն հոտին կը խառնուի: Ձկնորսները երբ ծովեզերքին մօտենան, անոր հոտէն կը հմայուին:

Մարմարա ծովը Վոսփորը Սեւ ծովուն եւ միւս ծովերուն կապող անցք մըն է: Անոր վրայ կը գտնուին Իշխանաց կղզիները, ասոնք՝ Գընալը, Պուրկազ, Հէյպէլի, Մեծ կղզի եւ Սէտէֆ կղզիներն են:

Գընալըն մեծամասնութեամբ հայ համայնքին որպէս ամարանոց ունեցած կղզին է: Հոն ունինք Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ Եկեղեցին եւ Կազդուրման Կայանը:

Պուրկազ կղզիին մէջ կը գտնուի նշանաւոր գրագէտ Սայիթ Ֆաիք Ապասըեանըքի տունը, որ թանգարան է:

Հէյպէլի կղզիին մէջ կան Նաւատորմիղի լիսէն եւ յոյներու եկեղեցիները:

Մեծ կղզիին մէջ կը գտնուի Այա Եորկի եկեղեցին, որ կղզիին գագաթին վրայ կառուցուած է: Հոս է նաեւ աշխարհի ամենամեծ փայտաշէն որբանոցը, լայն տարածութեան մը վրայ եւ հիմա կը գտնուի խարխուլ վիճակի մէջ:

Վոսփորի Սարըեր եւ դիմացի ափը Պէյքոզի կողմը ձկնորսներ կան: Ծովը միշտ մեծ ու պզտիկ նաւերով լեցուն է: Օդի պայմաններէն կախեալ ծովուն գոյնը կապոյտէն կանաչի անցնող երփներանգ ու հմայիչ կ’ըլլայ: Շոգենաւու ճամբորդութիւն ընել հաճելի է: Վոսփորի երկու ափերը ապրող բնակիչները այն առաւելութիւնը ունին, որ գեղեցիկ տեսարան մը կը դիտեն: Անոնք կը վայելեն ծովամամուռներուն հոտը, ալիքներուն ձայները եւ ճայերուն վայնասունները, որոնք մէջ մէջի անցած են: Ասոնք քաղաքին արժէքը գիտցողին երջանկութիւն եւ խաղաղութիւն կը պարգեւեն:

Պոլսոյ այս գեղեցկութիւններուն քով, քաղաքին բազմութիւնը եւ երթեւեկը մարդիկը կը ձանձրացնեն եւ կը նեղացնեն:

Էրկուվան (erguvan) անունով ծաղիկին հայերէն անունը կրնա՞ս գտնել եւ անոր գեղեցկութիւնն ու բոյրը մեզի քիչ մը աւելի բացատրել։

ՓԱՐԻԶԻ ՋՈՒՐԵՐԸ
Ալֆորվիլ, Սուրբ Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարանի աշակերտներ

ՋՈՒՐԸ ԵՒ ՄԱՐԴԸ
ԼԻԱՆԱ ՓՈՀԱՆԵԱՆ

Մարդը ե՞րբ կ՚ըսէ «ջուր»։
Հաւանաբար երբ դասարանը, լուռ, կը սպասէ։
Ան պառկած է,
Երբեմն կ՚արթննայ եւ կ՚որոշէ ճամբորդել։
Ո՞ւր կ՚երթայ։ Ի՞նչ կ՚ընէ։ 
Ան գետերուն մէջ կը հոսի, վազք։
Ջուրն է, որ առտու կանուխ տերեւները կը թրջէ,
Ջուրն է, որ կ՚երթայ աշխարհի մէկ կողմէն
Թափելու աղբիւրներուն մէջ։
Մարդն ալ կը լողայ, կը խաղայ ու կը դառնայ անոր մէջ կլոր։
Առանց ջուրի այս աշխարհին վրայ 
Կրնան հազարներով բաներ ըլլալ, 
Բայց եթէ ջուրը չըլլայ՝ ժպիտին իմաստը չկայ։

Ջուրը ինչպէ՞ս ժպիտին իմաստ կու տայ։

ԲՈՒԺԻՉ ՋՈՒՐԸ
ՕՀԱՆ ՏԷՐՏԷՐԵԱՆ

Անգամ մը, դպրոցի ընկերներուս հետ Հայաստան էինք, եկեղեցի մը մտանք։ Այդ եկեղեցիին մէջ ջուր կար եւ մէկը ըսաւ, որ եթէ այդ ջուրէն քսենք ցաւած տեղի մը վրայ, այդ ցաւը կ՚անցնի։ Ձեռքս կը ցաւէր, ջուրը քսեցի։ Քիչ ետք այլեւս ձեռքս չէր ցաւեր։ Ուրեմն ճիշդ էր…

Ցաւ բուժող ջուրի մասին ուրիշ որեւէ դրուագ ծանօ՞թ է քեզի։

ՋՈՒՐԸ ԱՄԷՆ ՏԵՂ Է
ՍՈՖԻ ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ

Երբ մտածեմ Հայաստանի մասին, ջուր կը տեսնեմ։
Երբ մտածեմ արձակուրդի մասին, ջուր կը տեսնեմ։
Երբ պատուհանէն դուրս նայիմ, ջուր կը տեսնեմ։
Երբ օդանաւով ճամբորդեմ, ջուր կը տեսնեմ։
Ջուրը ամէն տեղ է։
Ջուրը երկինքի հայելին է։
Ուր որ երթաս, անոր կը հանդիպիս։
Ջուրը անվերջ է։

Հայաստանի ջուրին եւ ջուրերուն մասին քիչ մը աւելի կրնա՞ս գրել։

ՋՈՒՐԸ
ԿՐԷԹԹԱ ԳԱԼՈՒՍՏԵԱՆ

Ջուրը շատ կարեւոր է մարդոց, կենդանիներուն եւ աշխարհին համար։ Ջուրը ինծի համար ալ շատ կարեւոր է, սէր է, ազատութիւն, ուրախութիւն, հանգստութիւն։
Կը յիշեմ պզտիկ եղած ժամանակ շատ կը սիրէի ջուրով խաղալ, ուրախութեան զգացում կ՚ունենայի։ 
Վստահ եմ ամէն մարդու համար ջուրը իմաստ մը ունի։
Ինծի համար ուրախութիւն է, ինչպէս երբ ծովը կը ժպտի, ալիքներ կը սկսին եւ կը փայլի, ես ալ նոյնը կը զգամ, երբ ջուրով խաղամ։
Ջուրը երկու երես ունի՝ ուրախութիւն եւ տխութիւն ու երբ երկուքը կը միանան՝ փոփոխութիւն կ՚ըլլայ։
Ծովը երբ ժպտի, ալիքներ կը կազմուին, բայց երբ տխուր է, իր նոյն գոյնը չ՚ունենար, փայլքը կը կորսնցնէ ու գեղեցկութիւնն ալ կ՚անհետանայ։
Արցունքը ջուր է, տխրութեան նշան է, թէեւ ան կրնայ ուրախութեան նշան ալ ըլլալ։

Տխուր եւ ուրախ ջուրերու ուրիշ ի՞նչ օրինակներ կրնաս յիշել։

ՄԱՐԴԸ ԵՒ ՋՈՒՐԸ
ՍԵԼԻՆ ՊՈՒ ՄՇՐԷՔ

Ջուրը աշխարհի ցամաքները իրարու կը միացնէ եւ երկիրները կը կապէ։ Առանց ջուրի մարդը գոյութիւն չէր ունենար։ Կարծես թէ ջուրը կենդանութիւն է։ Երբ մարդ նեղուած ըլլայ, կ՚երթայ ջուրի եզերք ու կու լայ։ Կամ երբ սիրահարուած ըլլայ, կը ժամադրուի իր սիրածին հետ ջուրի ափին, միասին անոր գեղեցկութիւնը դիտելու համար։

Ես ջուրին կապուած հետաքրքրական յիշատակ մը ունիմ։ Վեց տարեկան էի, երբ օր մը ընտանիքիս հետ Սէնի ափին քալելու գացինք։ Ուրախ էի, գիտնալով հանդերձ, որ այդ ջուրը մաքուր չէ։ Շատ ուշադրութիւն չդարձուցի, որովհետեւ զարմիկներուս հետ գնդակ կը խաղայի եւ ուրախ էի։ Զարմիկներէս մէկը ինծի ըսաւ, որ Սէնի մէջ հազարաւոր մարդու դիակներ կան։ Ես սարսափեցայ ու այդ օրուընէ ի վեր, ես Սէնը մութ եւ աղտոտ կը տեսնեմ։ Ծանրութիւն կը զգամ, երբ Սէնին քովէն անցնիմ…

Դուն ալ սիրածիդ հետ ժամադրուա՞ծ ես ջուրի ափին կամ կը ծրագրե՞ս ապագային ժամադրուիլ։

ՄԱՐԴԸ ԵՒ ՋՈՒՐԸ
ԼԵՌՆԱ ՍԵՄԵՐՃԵԱՆ

Ամառ է, լեռն եմ եւ լեռներուն մէջ կը քալեմ մինչեւ ծարաւնալս։
Միշտ կը քալեմ, բայց չեմ սիրեր քալել․ կամ դէպի վեր կը քալեմ, կամ դէպի վար, թէեւ աւելի շատ կը սիրեմ զառիվարը։
Կը քալեմ ու կը հանդիպիմ աղբիւրի մը, որուն վրայ գրուած է՝ «ջուրը ըմպելի չէ», կը մտածեմ, որ այս ջուրը չ’ուզեր իր սիրտը տալ ուրիշներուն, ան կ՚ըսէ՝ «իմ սիրտս չեմ ուզեր բանալ մարդու», անոր համար է, որ այս աղբիւրը լեռներուն մէջ է եւ անոր համար է թերեւս, որ իմ անունս Լեռնա է։

Ամէն ջուր չի խմուիր, ամէն սիրտ չի բացուիր։ Ոչ-ըմպելի ջուրը ե՞րբ ըմպելի կը դառնայ․ չբացուող սիրտը ե՞րբ կը բացուի։

ՋՈՒՐԸ
ԱՆԱՅԷ ՏԷՐՏԷՐԵԱՆ

Սամը եօթ տարեկան պզտիկ տղայ մըն էր։ Ան իր տան մէջ ջուր չունէր, բայց չէր գանգատեր։ Օր մը կին մը իրեն ըսաւ, որ եթէ իրեն ըսէր իր ամենամեծ փափաքը եւ եթէ իր այդ փափաքը լաւ ըլլար, զայն պիտի իրականացնէր։

Երեք ամիս ետք Սամին տարեդարձն էր եւ երբ դուրս ելաւ, մեծ լիճ մը տեսաւ, ուր իր անունը գրուած էր։ Սամին լիճն էր։ Սամին փափաքը իրականացած էր։ Ան ջուր խնդրած էր այդ կնոջմէն։ Սամը, պզտիկ այդ տղան, աշխարհի ամենէն ուրախն էր։ Ան իր ընտանիքը կանչեց ու բոլորը լացին ու խնդացին, որովհետեւ այլեւս ջուր ունէին։

Սամին փափաքը իրականացաւ։ Դուն ալ ջուրին կապուած փափաք մը, երազ մը ունի՞ս։

ՄԵՐ ԱԶԳԻ ՋՈՒՐԸ
ԱՆԻ ՍՈՄՈՆԵԱՆ

Ջուրը ճամբորդ է։ 
Ան մեզ կը ճանչնայ մեր ստեղծման օրէն ի վեր։ 
Առաջինը Հայկ Նահապետը տեսաւ ու անոր օգնեց, որ ազգը ապրի։ 
Ջուրը տեսաւ արիւն, մահ։ 
Ան տեսաւ կռիւներ, պատերազմներ ու ցեղասպանութիւն։ Բայց մեր հայրենիքի ջուրը չվախցաւ, ան մնաց մեզի հետ, նոյնիսկ տեսնելով հայ ժողովուրդի լաւ ու վատ վիճակը, ջուրը կը շարունակէ մեզ ապրեցնել։ 
Ջուրը իր տարածութեամբ մեզ հեռու կը պահէ թշնամիներէն, որպէսզի մենք ապրինք ուրախ եւ միասին։ 
Ջուրը մեզի հետ պիտի մնայ, որովհետեւ ան հայրենիքի ջուրն է, մեր ջուրը, ձեր ջուրը եւ իմ ջուրը։

«Հայրենիքի ջուր»ին ուրիշ ի՞նչ անուններ կրնաս տալ։

ՋՈՒՐԸ
ՍԵԼԻՆ ԳՐԱՄԱՆԼԵԱՆ

Հինգ տարեկան էի, երբ ընտանիքիս հետ ճամբորդեցինք Լիբանան։ Պանդոկ մըն էինք, ուր մեծ եւ պզտիկ լողաւազաններ կային։

Ծնողքս չէր ձգեր, որ մեծ լողաւազանին մէջ լողամ, որովհետեւ այն ատեն ինծի համար վտանգաւոր էր։

Ճամբորդութեան երկրորդ օրը, զարմիկս, որ հաւանաբար տաս-տասնմէկ տարեկան էր, մեր պանդոկը եկած էր, որպէսզի միասին ժամանակ անցընենք։ Երբ ծնողքէս հեռու էինք, ես եւ զարմիկս որոշեցինք իրենց պատուէրը չյարգել։ Ես այն ատեն չէի գիտեր լողալ, բայց մտանք մեծ լողաւազանին մէջ, ոտքերս գետին չէին դպնար, բայց եզերքի երկաթը կրնայի բռնել։ Որոշեցինք հեռանալ եզերքէն եւ լողալ, որովհետեւ զարմիկս լողալ գիտէր։ Քիչ վերջ սկսայ յոգնիլ եւ ոտքերս ու ձեռքերս չէին շարժեր, սկսած էի խեղդուիլ, «մամա՛, պապա՛», կը պոռայի, բայց չէին լսեր։

Բարեբախտաբար, մարդ մը եկաւ ու զիս ազատեց։

Հիմա ամէն անգամ, որ ջուր մտնեմ այդ դէպքը կը յիշեմ։

Կը փորձուի՞ս նման վտանգաւոր արկածախնդրութիւն կրկնել։ Ի՞նչ փորձառութիւն շահեցար անկէ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՁԱՅՆ ԱՆՏԱՌԸ

ՇԱՆԹ ՏԻՔԻՃԻ, ՍԻՐՈՒՆ ՉԷԹԻՆԳԱՅԱ, ԼԱՐԱ ՍԱԼՊԱՆՕՂԼՈՒ, ԼԻԱ ԵՈՒՐԹԿԻՒԼԻՒ, ԼՈՐԻՆ ԻՒԿԷ, ՆԱԹԱԼԻ ՍԱՀԱԿԵԱՆ, ՄԵԼԻՍ ՊՈՒԼԿՈՒՐ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, Ը. դասարան

Անտառի մը մէջ կ’ապրէին անասուններ. թռչուններ, առիւծներ, արջեր, կապիկներ, եղնիկներ եւ շատ այլ տեսակներ: Անտառը ցուրտ էր եւ ձիւն տեղալ սկսած էր: 

Օր մը անտառ մարդ մը կու գայ եւ բաներ մը կ’ըսէ, ոչ մէկը զայն կը հասկնայ: Մինչդեռ ան անասուն որսալ կ’ուզէր: 

Կենդանիները կորսնցուցեր են իրենց ձայները, նաեւ՝ բնութիւնը: Թռչունը չի հասկնար մարդուն ըսածը եւ կը յուզուի: Կապիկը մէջէն կը խնդայ: Եղնիկները իրարու կը զարնեն կոտոշները, սակայն ձայն չկայ:

Մարդը այս անհասկացողութեան համար ճար մը կ’ուզէ գտնել: Կը խորհի եւ կը խորհի ու վերջապէս կը գտնէ: Մարդը կը դիմէ առիւծին, որպէսզի բնութեան ձայները ետ բերէ:

Առիւծը ատեան կը բարձրանայ խօսելու համար, սակայն անտառին թագաւորը՝ առիւծն ալ ձայն չունի: Այն միջոցին ձիւնի փաթիլ մը կ’իյնայ բոլոր կենդանիներուն գլխուն վրայ եւ երկինքին վրայ ծիրանի գօտին կը յայտնուի: Ծիրանի գօտին կը զարմանայ, թէ ինչո՛ւ անտառին մէջ ձայն չկայ: Առիւծը չի կրնար բացատրել եւ ոչ մէկը կրնայ ձայն հանել: 

Անասունները անմիջապէս քարերուն վրայ իրենց եղունգներով կը սկսին գրել, գծել, տաշել, թէ ձայն չունին: Ահագին աղմուկ մը կը բարձրանայ, ծիրանի գօտին աղմուկը կը հաւաքէ եւ ձայները իրարմէ զատելով կը վերադարձնէ կենդանիներուն: Բոլոր անասունները կը սկսին պոռալ եւ մարդը կը հրաժարի անասուն որսալէ ու դուրս կ’ելլէ անտառէն, առանց վնասելու անասունի մը:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՅՐԵՐՈՒ ՕՐ

ԹԱԼԻԱ ՖէՐԱՀԵԱՆ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Մայրերու օր էր։ Պէտք է նուէր մը առնէի մայրիկիս, բայց ի՞նչ: Ճամբան աջ ու ձախ կը նայէի, որ մայրիկիս յարգի նուէր մը գտնեմ։ Յանկարծ գնչու ծաղկավաճառին կողովը տեսայ, որ լեցուն էր ծաղիկներով: Խորհեցայ, որ այն ծաղիկներէն հատ մը կրնամ գնել մայրիկիս։ Բայց ծաղիկը պիտի փտէր: 

Իրիկուն եղած էր։ Արեւը կը փայլէր ծովուն վրայ, բայց ես մայրիկիս համար դեռ բան մը չէի կրցած գտնել։ Փոքրիկ տղաք կը խաղային աւազով: Սկսայ զանոնք դիտել. շատ ուրախ կը խաղային։ Յանկարծ սաստիկ անձրեւ մը սկսաւ. թրջեցաւ շուրջը: Ես ալ վազելով տուն վերադարձայ։ Միտքս բան մը եկած էր մայրիկիս համար. իր մանկութեան լուսանկարներով եւ եղբօրս ու իմ լուսանկարներէս առնելով անոր ալպոմ մը պատրաստեցի, զարդարեցի ու մօրս տուի: Շատ ուրախացաւ. ես ալ շատ երջանիկ էի։ 

Լաւ մայրերու օր մը անցուցինք: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԺԱՄԱՆԱԿԻ ՓՈՓՈԽՈՒԹԻՒՆԸ

ԳԱՐԻՆ ՏԷՂԻՐՄԷՆՃԻ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, Ժ. դասարան

Այս շրջանին ամէն մարդու զգացումները օրէ օր կը փոխուին. ոչ մէկը դուրս կրնայ ելլել։ Այս քորոնա ժահրը ե՞րբ պիտի լմննայ՝ բնաւ չենք գիտեր, բայց ժողովուրդին մէջ յոյս եւ հաւատք միշտ կայ։

Այո՛, այս վերջին տարիները բոլորիս համար դժուար անցան, բայց մեր յոյսը չլմնցաւ։ Ես առաջ դուրս կ’ելլէի, ընկերներուս հետ առեւտուր կ’ընէի, զարմիկներուս կ’երթայի, իսկ հիմա ասոնք բնաւ չեմ կրնար ընել, որովհետեւ դուրսը մեզի համար շատ վտանգաւոր է։ Մենք պէտք չէ նեղանանք այսպիսի դէպքերուն պատճառով, որովհետեւ մեր տաք տան մէջ ընտանիքով ժամանակ անցընելը շատ հաճելի է։ Այս քորոնա ժահրն ալ առաւելութիւններ ունի, օրինակ՝ առաջուան բաղդատմամբ, մեր ընտանիքին հետ տան մէջ աւելի ժամանակ կ’անցընենք. ինծի համար ուրիշ առաւելութիւն չկայ։ Ես այս ժամանակ ամենէն շատ զարմիկներս եւ ընկերներս կը կարօտնամ։

Մաղթենք որ այս ժահրի շրջանը անմիջապէս վերջանայ եւ մենք մեր հին ժամանակին վերադառնանք։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՌԱԾՆԵՐ

Խմբային շարադրութիւն

ԱՐՏԷՆ ՍԱՐԸՕՂԼՈՒ, ՀԱՐԻ ՀԱՐՈՒՆ ՎԵՐՄԻՇԵԱՆ, ՍԱՅԱԹ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ, ՔԷՎԸՆ ՊԱՇԸՊԻՒՅԻՒՔ, ԱԼԵՔՍ ՄԱԶՄԱՆ, ԱՐԱՍ ՔԱՐԹԱԼ ՉԻԹՃԵԱՆ

Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 9րդ դասարան

«ՏԱՍ ՉԱՓԷ՛, ՄԷԿ ԽՕՍԷ՛»

Ուշադիր խօսիլ պէտք է: Ամէն տեղ ազատ չենք կրնար խօսիլ:
Կարգ մը կանոններ կան խօսելու: Հեռատեսիլին մէջ կը տեսնենք, թէ մարդիկ իրենց միտքը եկածը կ’ըսեն եւ գլուխնին փորձանքի կը խոթեն:
Անշուշտ պիտի խօսինք, բայց յարգանքով խօսիլ պէտք է:
Պէտք է որ մեր նախադասութիւններուն ուշադիր ըլլանք: Մեր դիմացինը մեր խօսքերը սխալ չհասկնայ: Ատոր համար խօսելէ առաջ մտածենք, թէ ի՛նչ պիտի ըսենք:

«ԽՕՍՔ ԸՍԱԾԴ ԿԼՈՐ Է, ԽՈՐՀԷ՛, ՎԵՐՋԸ ԳԼՈՐԷ՛»

Խօսքը այնպէս բան մըն է, որ կրնայ գլորիլ. ան ձիւնագնդակի պէս է, կը գլորի եւ կը մեծնայ: Մեր դիմացինը կրնայ յուզուիլ, ջղայնանալ, ուրախանալ եւ զանազան հակազդեցութիւններ կրնայ ցոյց տալ: Մեզի համար պարզ եղած խօսքը կրնայ դիմացինին վրայ ազդել: Խօսած ատեն պէտք է խորհինք: Օրինակ՝ ինծի պատահեցաւ. ընկերուհիիս հարցուցի, թէ հայրերու օրը հայրիկին ի՞նչ պիտի առնէր, բայց ընկերուհիիս հայրիկը մեռած է եղեր: Ես ասիկա չէի գիտեր: Ընկերուհիս յուզուեցաւ: Ուրեմն երբ կը խօսինք պէտք է խորհինք:

«ՄԻ՛ ԸԼԼԱՐ ՀԱՑԻ ԸՆԿԵՐ, ԵՂԻ՛Ր ԼԱՑԻ ԸՆԿԵՐ»

Միայն լաւ օրերուն ընկեր մի՛ ըլլար, նեղ օրերը եղիր ընկերոջդ քով: Աղէկ օրերուն միշտ ընկեր կ’ունենանք, բայց եթէ հարց մը ունինք, ընկեր մը մեզ կրնայ մխիթարել, հարցին կէսը լուծել: 
Երբ ունեցած ենք նեղութիւններ, միայն մտերիմ ընկերներ ձեռք երկարած են: 

«ԿԱԹԻԼՆԵՐԸ ՔԻՉ-ՔԻՉ ԿԸ ԴԱՌՆԱՆ ՄԵԾ ԼԻՃ»

Երեխայ մը իր ուզած ապրանքը կրնայ առնել դրամ հաւաքելով: 
Ունենանք գանձանակ մը. դրամին քիչը, շատը չ’ըլլար: Ամէն պարագայի մէկ լիրան վրայ վրայի կ’աւելնայ: Այս դրամով է որ կը հոգանք մեր պէտքերը, ուզածները:

«ԲԱՐԻՔԻ ԴԷՄ ԲԱՐԻՔ՝ ԱՄԷՆ ՄԱՐԴՈՒ ԳՈՐԾ,
ՉԱՐԻՔԻ ԴԷՄ ԲԱՐԻՔ՝ ԱԶՆԻՒ ՄԱՐԴՈՒ ԳՈՐԾ»

Մարդուն հոգեբանութենէն կախեալ է, որ բարիք ընէ կամ չարիք: Օրուան համեմատ կրնայ փոխուիլ: Բայց ըլլանք միշտ բարի եւ ազնիւ: Շատ դժուար է չարիքի դէմ բարիք ընել:

«ԻՆՉ ՈՐ ԸՆԵՍ, ԶԱՅՆ ԿԸ ԳՏՆԵՍ․
ԻՆՉ ՈՐ ՑԱՆԵՍ, ԶԱՅՆ ԿԸ ՀՆՁԵՍ»

Մարդ իր դիմացինին ի՛նչ որ ընէ, ատիկա կը տեսնէ դիմացինէն: Բարիք ընող մարդը բարիք կը տեսնէ, չարիք ընողը չարիք կը տեսնէ: Օրինակ՝ օր մը փողոցը ծեր մեծ մայրիկ մը տեսայ: Մեծ մայրիկը իր տոպրակները չէր կրնար կրել, օգնութեան պէտք ունէր: Ես ալ մեծ մայրիկին տոպրակները ձեռքէն առի, օգնեցի անոր: Մեծ մայրիկը ինծի «Շնորհակալ եմ, զաւակս» ըսելով զիս սիրեց: «Բախտդ աղուոր ըլլայ, զաւակս», ըսաւ: Այն օր ես մեծ մայրիկին բարիք ըրած էի: Ան ալ ինծի աղօթքով բարիք ըրաւ: Ինծի համար ասոնք կարեւոր էին, որովհետեւ սրտանց խօսքեր էին: Պէտք է միշտ օգնենք եւ բարիք ընենք, այսպէս կրնանք մեր աշխարհը գեղեցկացնել:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՆՈՐ ՏԱՐԻ ԵՒ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴ

Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Զումով կատարուած հայերէնի դասին Նոր Տարւոյ մեր զգացումները, ապրածները ուսուցչուհիին պատմեցինք:

ԱՐՄԻՆԱ ՍԷԹ – Նոր Տարւոյ գիշեր մեծ մօրս գացինք: Ան եւ մայրիկս համով ճաշեր ըրած էին: Թօմպալա խաղացինք: Ճրագալոյցի գիշեր ձուկ կերանք: 

ՆԱՐՕՏ ՏԷՄԻՐՃԻ – Մենք հօրաքրոջս գացինք: Հոն աղուոր ճաշեր կերանք: Նաեւ հօրաքոյրս տուն բերելու համար ճաշ պատրաստեց, հետը բերաւ: Հեռատեսիլին մէջ զաւեշտներ դիտեցինք: Ս. Ծնունդին ալ մեր թաղի եկեղեցին գացինք:

ԱՐՏԱ ՏՕՂԱՆ – Կաղանդին տունն էինք: Մեծ մայրիկս վարի յարկէն մեր յարկը եկաւ: Հեռատեսիլ դիտեցինք: Ճաշեցինք: Հնդկահաւ կերանք: Իրարու նուէրներ տուինք: Բայց ես ուզեցի, որ ծնողքս ինծի դրամ տայ եւ ես իմ նուէրս առնեմ: Կը փափաքիմ հեռաձայն մը գնել:

ԳԱՅՐԱ ԲԱԼԱ – Մենք մեծ մայրիկիս տունը գացինք: Մեզի մօտ կը նստի: Մայրիկս եւ մեծ մայրիկս ճաշեր եփած էին: Նուէրներ առինք ու տուինք: Այն օր ես ընկերներուս հետ դուրս ելայ քիչ մը պտտելու համար: Ս. Ծնունդին ալ եկեղեցի գացի:

ՄԱՐԻՆԱ ՈՒՍԱՆՄԱԶ – Նոր Տարիին մայրիկս ճաշ եփած էր: Սեղան դրինք, ճաշեցինք: Հեռատեսիլ դիտեցինք: Թօմպալա խաղացինք: Հայրիկս հօրեղբայրներուս հեռաձայն բացաւ։ Անոնք Եշիլգիւղ կը բնակին: Ս. Ծնունդին ալ մայրիկս նորէն ճաշեր եփեց եւ հօրեղբայրներս եկան ու Ծնունդը միասին տօնեցինք: Տունը 7 հոգի էինք: Մեծ հայրիկս, ծնողքս եւ մենք՝ չորս քոյր-եղբայր:

ՆՈՐԱ ԻՒԶՊԱՇԵԱՆ – Նոր Տարին մեծ մայրիկիս տունը անցուցինք: Ան ճոխ սեղան մը պատրաստած էր: Ընտանեօք ճաշեցինք եւ հեռատեսիլ դիտեցինք: Ս. Ծնունդին նաեւ մայրիկիս տարեդարձը տօնեցինք: Իրարու նուէրներ տուինք: Ես մայրիկիս համար գրութիւն մը գրեցի:

ԱՐԹՈՒՐ ՉԻՐՔԻՆՕՂԼՈՒ – Նոր Տարիին թօմպալա խաղացինք: Մայրիկիս ճաշերը համով էին: Ես որ քիչ կ’ուտեմ, ճաշերը սիրեցի: Ժամը 3ին պառկեցայ:

ՄԵԼԻՍԱ ՍԻԼԵԼԵԱՆ – Նոր Տարւոյ գիշեր սեղանը զանազան ուտելիքներով եւ միրգերով լեցուն էր: Իրարու նուէրներ տուինք: Խաղեր խաղացինք: Մեր սիրած, այլազան լեզուներով ու եղանակներով երգերը մտիկ ըրինք: Տունը 5 հոգի էինք: Շատ զուարճացայ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՆԱԽԱՊԱՇԱՐՈՒՄ

ԳՈՀԱՐ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

Այս շաբաթ կարդացի երկու նմանատիպ պատմութիւններ, որոնք կը պատմեն թէ ինչպէս թռչունները բոյն կը շինեն։ Այս պատմութիւնները երկուքն ալ մարդոց նախապաշարումներուն մասին են։ Առաջին պատմութեան մէջ կինը կը կարծէ, որ եթէ թռչուններուն շինած բոյնը աւրէ՝ իր տունն ալ կ՚աւրուի. այդ պատճառով ալ ան թոնիրը չի վառեր, որպէսզի ծիծեռնակները չխեղդուին։ Բայց երկրորդ պատմութիւնը հակառակն է։ Երկրորդ պատմութեան մէջ կին մը կայ, որ կը կարծէ, թէ իր պարտէզին մէջ ագռաւի բոյն ունենալը գէշ նշան է եւ ամէն ջանք կը թափէ զայն վերացնելու։  

Պիտի ըսէի, որ երկուքն ալ ծայրայեղութիւն են, բայց եկուր տես որ առաջին պատմութեան մէջ երբ ծիծեռնակները ուշացան, մայրը գուշակեց, որ գէշ բան մը պիտի պատահէր եւ այդպէս ալ եղաւ։ Հիմա չեմ գիտեր, նախապաշարումները իրական կ՚ըլլա՞ն… 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԸՆՏԱՆԻՔ

***
ԱԼԷՆ ՊԸՉԱՔՃԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 9րդ դասարան

Ընտանիք մը անդամներէ կը բաղկանայ․ հայրիկը, մայրիկը եւ զաւակները: 

Ծնողքը իր զաւակը կը սիրէ եւ անոր կ’օգնէ: Անձը եթէ ընտանիք մը չունենայ, այս կեանքին մէջ մինակ է, որովհետեւ ծնողքը, ինչ որ ալ ըլլայ, իր զաւակը կը սիրէ:

Հայրիկը գործի կ’երթայ, մայրիկը իր զաւակները կը խնամէ, նաեւ կ’աշխատի: Զաւակները դպրոց կ’երթան եւ ծնողքին կ’օգնեն:

Շատ հաճելի, զիրար սիրող եւ օգնող ընտանիքի անդամներ մը ունիմ: Անոր համար շատ բախտաւոր եմ:

***
ՍԵՍԻԼ ԷՕԶՊԱՂ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 9րդ դասարան

Ընտանիքը շատ կարեւոր է, որովհետեւ մեզի հանդէպ անսահման սէր կ’ունենայ եւ մենք ինչ որ ընենք՝ մեզ կը սիրէ: Բայց ուրիշ մարդիկ մեզ սիրելու համար ուրիշ պատճառներ կ’ունենան. օրինակ՝ մէկը մեզ հարուստ ըլլալնուս համար կը սիրէ, ուրիշ մէկը մենք յաջող ենք կամ շատ գեղեցիկ ենք ըսելով կը սիրէ: Բայց մեր ընտանիքը մեզ առանց պատճառի կը սիրէ: 

Ընտանիքին մէջ պէտք չէ սուտ խօսիլ, բնաւ չ’ըլլար, որովհետեւ մենք միայն մեր ընտանիքին կը վստահինք: Ինչ որ ընենք, նոյնիսկ կռիւ ըլլայ, ոչ մէկուն սիրտը կը կոտրի: Արդէն կոտրած սիրտ մը շատ դժուար կը նորոգուի: 

Եթէ ընտանիք մը ունիս՝ արժէքը գիտցի՛ր:

***
ԱՐՏԷՆ ՍԱՐԸՕՂԼՈՒ 
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 9րդ դասարան

Ընտանիքը մայրիկէ, հայրիկէ եւ տղոցմէ կազմուած խումբ մըն է: Բայց ինծի համար ընտանիքը մեծ մայրիկ, մեծ հայրիկ, մօրաքոյր, հօրաքոյր, մօրեղբայր, հօրեղբայր ունեցող տաքուկ բոյն մըն է: Ես այս բոյնին մէկ անդամը ըլլալուս համար ուրախ եմ եւ հպարտ:

Ծնողքը ամէն ատեն, ինչ որ ըլլայ՝ ըլլայ, իր տղուն բարի ճամբան ցոյց կու տայ: Մեր ծնողները մեր ճամբուն լոյսերն են եւ մեր ճամբան անոնցմով կը լուսաւորուի: 

Ինծի համար ընտանիքին կարեւոր անդամը մայրիկն է: Մայրիկս բամպակէ սիրտ մը ունի եւ մեզի համար շատ զոհողութիւն կ’ընէ: Ես այս զոհողութիւնները ամէնը գիտեմ եւ կը տեսնեմ: Այս պատճառով մայրիկիս սիրտը չեմ նեղացներ: Ընտանիքիս համար աղուոր, լաւ, բարի աշխատասէր տղայ մը ըլլալու կը ջանամ: 

Հոսկէ նախ մայրիկիս եւ բոլոր մայրիկներուն ձեռքերը կը համբուրեմ, շնորհակալութիւնս կը յայտնեմ:

Բոլոր ընտանիքներուն պէտք է յարգանք ցոյց տանք եւ սիրենք զանոնք, անոնք մեր ամենակարեւոր արժէքներն են:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: