ՀԱՆԵԼՈՒԿԻ ԽԱՂԸ

ՍԵՒԱԿ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ
Երեւան, Յակոբ Օշականի անուան թիւ 172 դպրոց, 5րդ դասարան

Ես ու եղբայրս հանելուկ խաղալ շատ կը սիրենք։ Երէկ գիշեր հանելուկի գիրքը առինք ու սկսանք խաղալ.

– Այն ի՞նչն է ինչը, որ բերան չունի փչում է, ձեռքեր չունի քշում է,- հարցուցի ես։

– Քամի,- գիտցաւ Ռուբէնը։

– Փոքրիկ ռազմադաշտ, զօրքեր անշարժ,- հարցուց Ռուբէնը։

– Բանակ,- պատասխանեցի։ Սխալած էի, ակռայ էր ճիշդ պատասխանը։

Յետոյ գիրքը մէկ կողմ դրինք ու սկսանք մեր խելքէն հարցնել.

– Այն ի՞նչն է ինչը, որ մամաները շատ կը սիրեն,- հարցուցի ես։

– Հագուստ։

– Ո՛չ, պզտիկները,- յաղթական պատասխանեցի։

– Այն ի՞նչն է, որ եթէ կտրատես՝ աչքէդ արցունք կու գայ,- հարցուց Ռուբէնը։

– Սոխ,- ըսի արագ մը։

– Ո՛չ, մատդ,- խնդալով պատասխանեց եղբայրս։

Շարունակեցի.

– Պապաները ի՞նչ կը սիրեն։

– Օթօ։

– Ո՛չ, մամաները,- խնդացի։

– Մաման ինչո՞ւ միշտ երեսը կը լուայ,- հարցուց Ռուբէնը։

– Որ փայլի։

– Ո՛չ, չգիտցար, որովհետեւ մի՛շտ երեսը կը սեւցնես։

Ու ատկէ ետք մեր հանելուկի խաղը կռիւի վերածուեցաւ…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՁՄԵՌՈՒԱՅ ԱՐՁԱԿՈՒՐԴՍ

ՍԵՒԱՆ ՍԱՀԱԿԵԱՆ
Երուսաղէմ, Ս․ Թարգմանչաց Վարժարան, 8րդ դասարան

Ամենասիրած տօնս Սուրբ Ծննդեան տօնն է։ Այս շրջանին ուրախ-ուրախ ամբողջ ընտանիքիս հետ կը տօնենք։ Այս տօնը կը տօնեմ զարմիկներուս տան մէջ։ Հոն Կաղանդ Պապա կը հագնինք։ Մենք՝ պզտիկներս աղուոր-աղուոր երգ մը կը պատրաստենք պարելու համար եւ ուրախ ու զուարթ կ’անցընենք: Իսկ միւս օրը կը ճաշենք մեծ մայրիկիս տունը։

Նոյն ժամանակ Նոր Տարին կ’ըլլայ։ Մենք այս տօնը մեր տունը կը տօնենք։ Ես իմ կեանքս կը սիրեմ անցընել ուրախ տօներով։ Մանաւանդ Երուսաղէմի մէջ մի քանի անգամ կը տօնենք այս տօները, եւ ես շատ ուրախ եմ, որովհետեւ տարուան ամենէն աղուոր տօներն են։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՆԿԱԿԱՆ ՍԷՐ

ԼԻԱՆԱ ՏԻԳՊԻՔԵԱՆ
Երուսաղէմ, Ս․ Թարգմանչաց Վարժարան, 8րդ դասարան

Մենք մանկութեան ընթացքին շատ մը մանկական սէրեր կ’ունենանք, որոնք երբեք չենք մոռնար։ Ես ալ մանկութեան օրերուս, տասը տարեկանիս, սիրահարուեցայ ինձմէ չորս տարի մեծ տղու մը։ Անոր անունը, գեղեցկութիւնը, հագուածքը, մինչեւ իսկ անոր շուրջ տարածուող անուշ հոտը կը գինովցնէին տասը տարեկան աղջկայ իմ հոգիս։

Զայն դպրոցը զբօսանքի ժամանակ կը տեսնէի, եւ տօն էր այդ ինծի համար։ Անիկա լուրջ եւ տղամարդ տղայ էր։ Անոր ձայնը միշտ ականջիս մէջ կը լսուէր։ Անոր բնաւորութիւնը նկարագրելու համար միտքս բաւարար բառեր չունի։ Անոր աչքերէն, դէմքէն, ամբողջ անձէն ալիքներ էին, որոնք տակնուվրայ կ’ընէին մանկական սիրտս։

Ես զինք կը սիրէի, որովհետեւ ինք շատ կ’օգնէր ինծի եւ միշտ կը պաշտպանէր զիս։

Հիմա հասած եմ հասուն տարիքիս եւ կը խնդամ այդ զգացումներուն վրայ։ Այդ զգացումներն են, որոնք կ’երթան ու կու գան, եւ մեծնալով կը հասկնանք, եւ մեզի ծիծաղելի կը թուին։

Մանկական առաջին սէրս անմոռանալի եւ խնդալիք է ինծի համար։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՄԵՆԱՍԻՐԱԾ ԵՐԿԻՐՍ

ԿԱԼԻՆԱ ՊԳԱՃԵԱՆ
Երուսաղէմ, Ս․ Թարգմանչաց Վարժարան, 8րդ դասարան

Իմ ամենասիրած երկիրս Գանատան է։ Շատ գեղեցիկ եւ աղուոր երկիր մըն է։ Շատ աւելի կը սիրեմ Երուսաղէմէն։ Երուսաղէմ գեղեցիկ եւ սուրբ քաղաք մըն է, բայց իմ սիրածս չէ։ Երբ առաջին անգամ Գանատա գացի, տարբեր էր շատ, կանաչութիւն կար, գեղեցիկ տուներ, շէնքեր եւ այլն։ Գանատայի մէջ կը բնակի ընտանիքէս մաս մը։ Հոն ուր որ եղեր եմ, շատ հաւներ եմ։ Շատ գեղեցիկ քաղաքներ կան, ուր ես դեռ չեմ գացած, բայց մեծնալէ ետք կը յուսամ երթալ եւ պտտիլ։ Երազս է որ երթամ եւ Գանատա բնակիմ, հոն ուսանիմ եւ կը յուսամ որ երազս իրականանայ։ Միակ դժուարութիւնը, որ պիտի ունենամ, եթէ երթամ, ընտանիքէս հեռու ըլլալս է։ Ես կը յուսամ, որ ամէն մարդ առիթ կ’ունենայ իր սիրած քաղաքը տեսնելու եւ վայելելու։ Կան պզտիկներ, որ կ’ուզեն շատ քաղաքներ երթալ, բայց չեն կրնար։ Կը մաղթեմ, որ իւրաքանչիւր անձ աշխատի եւ իրականացնէ իր երազները։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՕՐ ՄԸ ԿԱՅ, ՕՐ ՄԸ ՉԿԱՅ

ԼՈՐԻԿ ԿԷՕՍԷՐ
Ալֆորվիլ, Ս. Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

Աստղիկը դպրոցէն կը վերադառնայ տուն, հազիւ դուռը կը բանայ, մեծ եղբայրը քովը կը վազէ, ուրախ-ուրախ կանչելով.

– Նայի՛ր, Աստղիկ, նայի՛ր, բան մը գտայ։

Սեւակ ամէն օր նոր բան մը կը գտնէ։

– Այսօր ի՞նչ գտար, Սեւակ,- կը հարցնէ Աստղիկ, իր սենեակը բարձրանալով։

– Կեցի՛ր, սպասէ՛, Աստղիկ, շատ հաճելի է։ (Եւ ցոյց կու տայ տուփ մը)։ Երբ այս կոճակին վրայ սեղմենք, կրնանք ժամանակին մէջ ճամբորդել։

Աստղիկը ետ կը դառնայ ու կը հարցնէ.

– Կրնա՞նք փորձել։

Սեւակը անմիջապէս կը համաձայնի ու հազիւ սեղմած՝ կը հասնին 2023 թուականը։

– Նայի՛ր, Աստղիկ, չորս տարի վերջ է, բայց… նայէ՛, տունը, տուները, ամէն կողմ քանդուած է։

Աստղիկն ու Սեւակը կը սկսին վախնալ։ Կը տեսնեն մարդ մը, որ փողոցը մինակ կը քալէ եւ մարդ չէ մնացած։

Մարդը իրենց կը հարցնէ.

– Պզտիկներ, ի՞նչ կ՚ընէք հոս։

– Հոս ի՞նչ եղած է, բան չէ մնացած,- տխուր կը հարցնէ Աստղիկը։

Ու մարդը կը սկսի պատմել, թէ օր մըն ալ ելեկտրականութիւնը ա՛լ չ՚աշխատիր եւ մարդիկ անտառ կ՚երթան ապրելու, կը սկսին կրակ վառել, ճաշ եփել…

Աստղիկը կը սկսի լալ։

– Սեւակ, ի՞նչ պիտի ընենք, ինչպէ՞ս պիտի ապրինք առանց հեռաձայնի։

Երբ Աստղիկ յաջորդ օրը տուն կը վերադառնայ, դուռը կը բանայ եւ կը տեսնէ, որ Սեւակ կու լայ։

– Ի՞նչ ունիս, Սեւակ,- կը հարցնէ ան։

– Այսօր նոր բան չեմ գտած,- կ՚ըսէ Սեւակ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՆՈՒԱԳԵԼԸ ՈՐՔԱՆ ԴԻՒՐԻՆ Է

ՌԻԹԱ ԹԱՔԻՍԻ
Ալֆորվիլ, Ս. Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

Ամէն օր նոր բան մը կը սորվիմ։

Առտու մը արթնցայ եւ ելայ անկողինէս ու անմիջապէս սկսայ հագուիլ, որովհետեւ ընկերուհիս պիտի գար մեզի։ Երբ ան հասաւ, ուզեցինք միասին ջութակ նուագել, որովհետեւ ես շատ կը սիրեմ նուագել։ Ընկերուհիս ըսաւ, որ ինք համակարգիչի վրայ կը նուագէ։ Շատ զարմացայ ու իրեն հարցուցի, թէ ինչպէ՞ս կարելի է համակարգիչի վրայ նուագել։ Ան ըսաւ, որ կը բանաս համակարգիչը, ցանցի վրայ կը գրես «ջութակ նուագել» եւ կը գտնես։

Մտածեցի, որ ուրեմն կրնամ գործիքս նետել եւ համակարգիչով նուագել միայն։ Բայց ան ըսաւ, որ աւելի լաւ է պահել, որպէսզի միասին նուագենք։      Իսկապէս շատ դիւրին էր «ջութակ նուագել» գրել ու… նուագել։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՊԱԳԱՅԻՆ

ԼՈՌԻ ՊԱԼԱՏԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Ս. Մեսրոպ-Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

11 Ապրիլ 2069

Այսօր, ես եւ եղբայրս պարտէզ գացինք։ Հոն հանդիպեցանք անձի մը, որ ունէր խոշոր գործիք մը։ Մենք մօտենալով անոր, նկատեցինք, որ այդ գործիքը շատ զարմանալի էր եւ շատ ուզեցինք գիտնալ, թէ ինչի՞ կը ծառայէր։

– Բարե՛ւ, ձեր գործիքը մեզի համար շատ հետաքրքրական է, ինչի՞ կը ծառայէ, կրնա՞ք մեզի բացատրել,- հարցուցի։

– Այո՛, հարկաւ,- ըսաւ մարդը,- այս գործիքը ձեզ կը փոխադրէ յիսուն տարի առաջ։ Քառորդ ժամուան մէջ կրնաք տեսնել, թէ մարդիկ այդ ժամանակ ինչպէ՞ս կ՚ապրէին։
Ես եւ եղբայրս քանի մը վայրկեան մտածելէ ետք, մարդուն պատասխանեցինք․

– Հաճոյքով կը փորձենք ձեր գործիքը։

Մարդուն ուզած գումարը տալէ վերջ, ան մեզ նստեցուց գործիքին առջեւ եւ քիչ ետք հասանք տարօրինակ տեղ մը։ Հոն տեսանք, որ մարդիկ շուկայ կ՚երթային ընտանիքով, թուղթի մը վրայ գրած իրենց կարիքները եւ վճարելու համար դրամապանակ մը կը բանային եւ թուղթով դրամ կու տային վաճառողին։ Ուրիշ բաներ ալ տեսանք, սակայն այս մէկէն շատ զարմացանք, որովհետեւ մեր կեանքին մէջ երբեք չէինք տեսած դրամ եւ շուկայ չէինք գացած։

Քառորդ ժամ վերջ, երբ վերադարձանք մեր ժամանակին մէջ, տուն վազեցինք, մօրս պատմեցինք մեր արկածախնդրութիւնը։ Ան ժպտելով ըսաւ, որ ինքն ալ, երբ մանուկ էր, ընտանիքին հետ շուկայ կ՚երթար։

Այսօր ամէն մարդ, նաեւ ծնողքս, մեր ուտելիքն ու կարիքները կը գնեն համացանցով եւ արդէն դրամը շատոնց կորսուած է, ան փոխարինուած է դրամատան կողմէ տրուած յատուկ քարտերով։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: