ՄԵՐ ԽԱՂԵՐԸ

ՅԱՐՈՒԹ ՀԱՄԱԼԵԱՆ
Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Նախասիրած խաղս ռիսքն է: Ռիսք խաղը կը խաղցուի երեքէն հինգ հոգիով: Խաղին օրէնքը հետեւեալն է․ քարտերը կը բաժնուին խաղցողներուն, ամէն մէկը իր զինուորները իր քաղաքներուն մէջ կը դնէ եւ իր մայրաքաղաքը կը զատէ:

Երկու տեսակ զառ կայ՝ յարձակելու եւ պաշտպանուելու համար․ երեք հատ յարձակելու եւ երկու հատ պաշտպանուելու: Քսան շէնքեր կան, որոնք բաժնուած են քաղաքներուն մէջ: Խաղը քաղաքներ գրաւելն է, եւ ով որ վերջաւորութեան բոլոր քաղաքները գրաւէ, ան յաղթած կ’ըլլայ: Ես ռիսք խաղը ամէն օր մէկ կամ երկու ժամ կը խաղամ ընկերներուս կամ ընտանիքիս հետ։ Տանս մէջ կը խաղամ կամ ընկերներուս  տունը կ’երթամ: Խաղը ունի իր օգուտները. առաջինը՝ որ կը սորվիմ քաղաքներուն անունները եւ տեղերը․ երկրորդը՝ որ խելքս աշխատցնել կը սորվեցնէ: Ես ռիսք խաղը շատ կը սիրեմ:

ՆԱԽԱՍԻՐԱԾ ԽԱՂՍ
ՃՕՆ ՊԱՐՍՈՒՄԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Շատեր կը խաղան՝ «անուն, բոյս, առարկայ» կոչուած խաղը, որպէս զբաղմունք: Բայց ես այս խաղը որպէս գիտելիքներու վերաքաղ կը խաղամ, ան ալ տարբեր լեզուներով՝ հայերէն, արաբերէն եւ քիչ մըն ալ անգլերէն: Այս խաղը նախ բառապաշարս կը զարգացնէ եւ միշտ նոր իրի կամ բոյսի եւ վայրի անուններ սորվիլ կու տայ եւ իմ մէջս նոր գիտելիքներ սորվելու հետաքրքրութեան հոգին կը զարգացնէ: Մենք դասարանով շատ կը սիրենք խաղալ, երբ ազատ պահ մը ունենանք: Ես՝ որպէս հայ պատանի, միշտ կը նախընտրեմ խաղալ հայերէն լեզուով, երբ մենք հայ ընկերներով հաւաքուած ըլլանք:

ՍԱՊՈՒԷՅ ՍՈՒՐՖ
ՖԼՕՐԱ ԽՏԸՐԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Սապուէյ սուրֆ: Այս խաղը շատ փոքրիկներ կը խաղան: Խաղին օրէնքը այն է, որ պէտք է տառեր ու դրամ հաւաքել վազած ատեն, ցատկել շոգեկառքերուն վրայ ու փախչիլ ոստիկաններէն: Այս խաղը մէկ հոգիով կը խաղցուի: Շատ կը սիրուի այս խաղը, բայց եթէ շատ խաղանք՝ մեր աչքերը կը վնասուին: Միւս կողմէ ալ կը ձգէ որ մարդ ուրախ եւ աշխոյժ մնայ: Ես օրական կը խաղամ երկու ժամ, այսինքն շաբաթը կը խաղամ տասնչորս ժամ: Այս խաղը կը խաղամ տունը ամէն օր, երբ դասերս վերջացնեմ:

ԽԱՂՍ
ԼԵՒՈՆ ԻՇԽԱՆԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Ես կը սիրեմ դասէն յետոյ մէկ ժամ խաղալ փապժի խաղը: Այս խաղը այսպէս է, որ պէտք է օդանաւէն իջնեմ եւ տուներուն մէջ փնտռեմ զէնքերով կրակողները, եւ ով որ տեսնեմ առջեւս՝ զէնքովս մեռցնեմ: Այս խաղը կարելի է մէկ կամ երկու կամ չորս հոգիով խաղալ: Կրնամ ընկերներուս կամ ուրիշ օտար մարդոց հետ խաղալ: Այս խաղով կրնամ ժամանց ընել: Բայց եթէ խաղի ընթացքին շատ ջղայնանամ՝ ան ինծի գլխու ցաւ կու տայ: Կրնամ այս խաղը խաղալ ձեռքի հեռաձայնի վրայ կամ փլէյ սթէյշընով եւ կամ ալ համակարգիչով:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԵԾԱՆԻՒԸ

ԱՆԻ ՍՈՄՈՆԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

14 Փետրուար 2222ին, Արտակը հրաւիրուած էր իր տատիկին տունը։ Ճաշէն վերջ ան գետնայարկ իջաւ խաղ մը բերելու։ Քալած ատեն հետաքրքրական բան մը տեսաւ, որ երկու անիւ ունէր։ Բայց չհասկցաւ, թէ ի՛նչ էր, միայն հասկցաւ, որ շատ հին բան մըն էր։ 

Տատիկը անհամբեր կը սպասէր Արտակին, բայց Արտակը կ՚ուշանար, տատիկին համբերութիւնը հատաւ եւ վար իջաւ տեսնելու թոռնիկը։ Ան նկատեց, որ Արտակը անշարժ կեցած կը դիտէր իր մանկութեան հեծանիւը։ Տղան տեսնելով տատիկը անմիջապէս հարցուց․

– Տատի՛կ, ի՞նչ է այս տարօրինակ բանը։   

– Ասի իմ մանկութեան ամենալաւ նուէրս էր, որ շատ կը սիրէի,- ըսաւ տատիկը։
– Ամէն օր կը քշէի ընկերներուս հետ։ Գիտեմ, որ հիմա պիտի հարցնես, թէ ի՞նչ են այս երկու ոտնափոխերը։ Փորձեմ բացատրել, թէ ինչպէս կը գործածէինք այդ երկու ոտնափոխերը։ Առաջ հեծանիւները շարժելու համար պէտք է ոտքով ոտնափոխը դարձնէինք որ շատ աւելի հետաքրքրական էր եւ կրնայինք մրցիլ մեր ընկերներուն հետ։ 

Արտակը ապշած կը նայէր տատիկին, փորձելով հասկնալ, թէ ինչպէ՞ս շինուած էին հեծանիւները։ 

Քանի մը տարի վերջ, ան որոշեց վերաշինել ոտնափոխով հեծանիւներ, որպէսզի մարդիկ գործածեն իրենց ոտքերը, ինչ որ նաեւ աւելի առողջարար է մարդուն համար։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԵԱՆՔԸ՝ ԻՐ ՄԸ

ՄԱՆԷ ՄԱՐՏԻՐԵԱՆ 
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

Երեքշաբթի, 12 Նոյեմբեր 2319

Բարեւ, ես ծնած եմ 22 Դեկտեմբեր 2006ին, Դուին, անունս Մանէ է, արդէն 300 տարիէն աւելի է, որ դեռ ողջ-առողջ եմ: Ա՛լ տարիքս չեմ հաշուեր, միայն գիտեմ, որ տակաւին 224 տարի ունիմ ապրելիք: Կ’ըսեմ՝ միայն, որովհետեւ հիմա մարդիկ կ’ապրին մօտաւորապէս 714 տարի, բայց իմ սիրտս սկսաւ հիննալ, որովհետեւ բնական սիրտով ծնայ: Օրինակ ծոռանս թոռնիկը առանց սիրտի ծնաւ, ինչպէս հիմակուան բոլոր մարդիկը, բացի անոնցմէ, որոնք ինծի պէս 2054ին կորսնցուցին իրենց բնական սիրտը եւ տեղը ստացան ելեկտրոնական սիրտ: Այդ սրտերուն պատճառաւ զգացումները ջնջուեցան: Հիմա մանուկները, առաջուան նման, չեն իջներ բակ եւ իրարու հետ խաղար: Անոնք միայն մէկ ընկեր ունին, իրենց հեռատեսիլ-գործիքը: Բայց կան մանուկներ, որոնք եթէ բախտաւոր են, կը ստանան զգացումներով սիրտ, ինչպէս թոռնիկիս թոռը, որ այսօր այցելեց ինծի: 

Ան քովս եկաւ եւ ըսաւ.

– Մանէ տատիկ, անցեալ օր տարօրինակ թուղթեր գտայ դարակիդ մէջ: 

– Ի՞նչ թուղթեր:

– Նկարներ: Մէկուն վրայ դուն եւ տղայ մը, եւ միւսը կապոյտ էր, մէջտեղն ալ տարօրինակ բան մը:

– Կը յիշե՞ս ուր դրուած էր:

– Այո՛։ 

– Ուրեմն բե՛ր, տեսնե՛մ: 

Թալինը մտաւ սենեակս, բացաւ դարակը եւ գտաւ կապոյտ թուղթը։ «Նայէ՛, այս է»։ Առի ձեռքէն այդ թուղթը եւ ուշադրութեամբ նայեցայ ու արցունք մը կաթեցաւ այտիս վրայ: «Ասիկա սիրտս էր, փոխուելէն առաջ», եւ թուշիս վրայի արցունքը ցուցամատովս մաքրեցի: 

– Բայց իմ սիրտս այսպէս չէ: 

– Գիտեմ, այդ 300 տարի առաջ էր, բոլոր սիրտերը այսպէս ձախի վրայ էին:

– Բայց իմս աջի վրայ է:

– Ատ ալ գիտեմ:

– Գիտես որ իմս կլոր է: 

– Այո՛, գիտեմ, հիմա նոյնը ունինք: Առաջ զգացումներ գոյութիւն ունէին, հիմա միայն դուն ունիս:

Ան շշմած ձեռքը դրաւ իր կուրծքին վրայ՝ «Զգացո՞ւմ»: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆԱԿՆԿԱԼԸ

ՊԵՏԻԿ ՓԱՅԱՍԵԱՆ
Հալէպ, Ազգ. Քարէն Եփփէ ճեմարան, 8րդ դասարան

Մանկութենէս կը սիրէի Դեկտեմբեր ամիսը, որովհետեւ կը հաւատայի, որ Կաղանդի գիշերը Կաղանդ Պապան անպայման պիտի այցելէր մեր տունը եւ որպէս նամակիս պատասխան՝ ուզած նուէրս պիտի բերէր։

Դեկտեմբերի սկիզբը, մեծ ուրախութեամբ տօնածառը կը զարդարէինք եւ գեղեցիկ գիրով գրուած մեր նամակները կը դնէինք ծառին տակ։ Մեր նամակները, ըսի, որովհետեւ, թէեւ եղբայրս ինձմէ մեծ էր, բայց ինքն ալ խաղալիք մը կ՚ակնկալէր Կաղանդ Պապայէն։

Երբ չափահաս եղայ, գիտցայ որ մեր նուէրները ոչ թէ Կաղանդ Պապան կը բերէր, այլ՝ մեր ծնողքն ու հարազատները։ Սակայն, ամէն տարի նոյն խանդավառութեամբ շարունակեցինք նամակներ գրել ու անհամբեր սպասել Կաղանդի գիշերուան։

Կարեւոր չէր, թէ ո՛վ էր նուիրատուն, կարեւորը նուէր ստանալն էր։ 

– Մամա՛, Կաղանդ Պապան ե՞րբ պիտի ստանայ մեր նամակները,- քմծիծաղով մը հարցուցի մօրս։ 

– Այս տարի ուզած նուէրդ պիտի չստանաս, Պետի՛կ. նամակ գրելդ աւելորդ էր արդէն։ 

Մօրս դէմքին արտայայտութիւնը խիստ էր, բայց չյանձնուեցայ, փորձ մը եւս կատարեցի։ 

– Ինչո՞ւ, մամա՛. տան մէջ քեզ չեմ նեղացներ, դպրոցն ալ հնազանդ աշակերտ եմ, հարցո՛ւր ուսուցչուհիներուս, ես քեզ չեմ խաբեր։ 

– Պետի՛կ, միայն հնազանդ ըլլալը չի բաւեր, պէտք է նաեւ աշխատասէր ըլլաս։ Ես նիշերէդ գոհ չեմ, աւելի ջանք թափելով կրնաս բարձրացնել նիշերդ, բայց դուն, ըստ երեւոյթին, գոհ ես ու չես ուզեր ինքզինքդ յոգնեցնել։

Ամէն օր նոյն յանկերգն էր, գոց սորված էի այլեւս։ Եթէ եղբայրս առաջնակարգ աշակերտ է, պայմա՞ն է որ ես ալ նոյնը ըլլամ։ Մտածեցի, որ մայրս կը սիրէ զիս, պարզապէս այսպէս կ՚ըսէ, որպէսզի աւելի լաւ սորվիմ դասերս, բայց Կաղանդի գիշեր անպայման կ՚ուրախացնէ զիս։ Եղբայրս ալ նոյն կարծիքը ունէր. 

– Մի՛ նեղուիր, Պետի՛կ, կը ստանաս ուզած նուէրդ։ Չե՞ս գիտեր, մաման միշտ  այսպէս կ՚ըսէ, վերջը կը մեղմանայ. ի վերջոյ մայր է, փափուկ սիրտ ունի։
 
Երկար սպասումէ ետք, 2019ի վերջին օրը հասաւ։ Նոր Տարուան առաջին ժամերուն երգով ու պարով դիմաւորեցինք Կաղանդ Պապան։ Անոր ծանր տոպրակին մէջ բազմաթիւ նուէրներ կային, բայց, ափսոս, իմ ուզած նուէրս չկար․․․։ Հասկցայ, որ Կաղանդ Պապան, Կաղանդ Մաման, կամ ի՛մ պապաս, ներողամիտ չէին կրցած ըլլալ։ Անոնք վճռակամ էին։

Սիրած ժամացոյցս պիտի չստանամ, մինչեւ որ նիշերս բարելաւեմ։ Ուրիշ ճար չկայ…։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՀԵՏԱՑԱԾ ԶԳԱՑՈՒՄԸ

ԱՐԹԻՒՐ ՅՈՎՍԷՓԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

14 Փետրուար 2186

Իր արուեստական տան մէջ, Վարդան ժամը եօթին, ջղային եւ մինակ կ՚արթննայ, ինչպէս ամէն առտու։

Այս նոյն վիճակով կը սկսի պատրաստուիլ, իր մեքենայէն կը խնդրէ, որ սուրճ ու նախաճաշ պատրաստէ մինչեւ որ լողաւազանին մէջ լողայ մաքրուելու համար։ Այն պահուն որ ջուրէն կ՚ելլէ, այդ նոյն ջղային վիճակով, իր մեքենան նոր հագուստը արդուկուած կը բերէ իրեն, որ հագնի։ Վերջը կը ցատկէ առանձին շարժող անիւներուն վրայ, որպէսզի զինք տանին մինչեւ խոհանոց, նախաճաշելու համար։

Այսօր մեքենան իրեն համար պատրաստած էր երեք կարմիր քառակուսիներ․ Վարդան կարմիրները շատ չէր սիրեր, Վարդան ընդհանրապէս բան չէր սիրեր, ինչպէս աշխարհի բոլոր բնակիչները։ Արհեստագիտութեան մուտքով աշխարհը դարձեր էր անգոյն ու մանաւանդ անսէր։ Այսօր առաջին անգամ ըլլալով Վարդան մոռցեր էր իր մեքենան բեռնաւորել, հետեւաբար այս մոռացումին պատճառով  ինք պէտք է երթար հաց գնելու։ Կ՚որոշէ քալելով երթալ, մանաւանդ որովհետեւ ինքնաշարժին բանալիները կորսնցուցած էր։ Ճամբան շատ երկար չէր, բայց շատ նեղ էր, հացի խանութէն վերադարձին ճամբան, ինչպէս միշտ, գետին կը նայի։ Կը տեսնէ որ գետինը ոտքեր կան․ մարդ մը կար իր դիմաց… կ՚որոշէ դէմքը բարձարցնել եւ շունչը կը կտրուի, աչքերուն մէջ փայլեր կը լեցուին, ամբողջ մարմնի արիւնը կը տաքնայ։ Վարդան չէր հասկնար, թէ ինչ կը պատահէր իրեն։ Առաջին անգամն էր որ այդպիսի բան կը պատահէր, երբ աղջկան մը կը նայէր։ Հացը կը ձգէ եւ արագ վազելով տուն կ՚երթայ, որպէսզի կարդայ թէ ինչ կը պատահէր իրեն։

Անմիջապէս համացանցը կը բանայ ու կը նայի, բայց՝ ոչ մէկ բան։ Միակ բանը, որ կար, մեծ մայրիկին բժշկական տետրակն էր, հոն կը փնտռէ իր հիւանդութեան նշանը եւ ահա կը գտնէ․ իր հիւանդութիւնը կը կոչուի «սէր»։ Սէ՞ր, ինչպէ՞ս թէ սէր, ի՞նչ է սէրը։ Վարդան սիրահարա՞ծ էր․ եւ այս բառն ու գիրքը ժամեր կ՚ուսումնասիրէ ու կը մտածէ, թէ ինչպէս կ՚ըլլար իր կեանքը, եթէ ճանչցած ըլլար սէրը։

Ան հասկցաւ, որ այս «հիւանդութիւնը» պէտք է ետ բերել։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՇՈՒՆՍ

ԼՈՐԻՆ ԻՒԿԷ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Շունս հանրային պարտէզ տարի, որպէսզի վազէ: Բայց ետ չեկաւ: Սկսայ շունս փնտռել, սակայն չկրցայ գտնել: Շաբաթ մը անցաւ. թուղթ մը պատրաստեցի, շանս տուեալները գրեցի եւ փողոցը ծառէն կախեցի: Երեք շաբաթ անցաւ, բայց ինծի ոչ ոք հեռաձայնեց: Վախցայ. մտածեցի, որ մէկը զայն առաւ ու գնաց եւ կամ ան մեռաւ: Այլեւս յոյսս կտրած էի: Շաբաթ մը վերջ պարտէզը վազող շուն մը տեսայ եւ քովը վազեցի: Շունս եկեր էր: Շատ ուրախացեր էի:

ՄԱՐԷՆ ՆԱԼՃԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Շանս անունը Աֆրոտիթ էր: Անիկա պարտէզ ելլելը շատ կը սիրէր: 

Աֆրոտիթը սրճագոյն էր եւ փողոցի շուն էր: Երբոր փողոց ելլէր, ժամ մը կը կորսուէր, չէինք կրնար գտնել: Բայց օր մը երկու ժամ եղաւ, որ չվերադարձաւ: Մայրիկս եւ ես շատ վախցանք: Հայրիկս՝ «Ան իր տունը գիտէ, կը գտնէ», կ’ըսէր: Այնպէս եղաւ:

Սորվեցայ, որ շուները իրենց տան հոտը չեն մոռնար: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԼՖՈՐՎԻԼԻ ԹԱՂԵՐԸ

ՄԻՍԱՔ ԵԱԿԱՆ
4 ՌԻՒ ԿՈՄԻՏԱՍ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Հոս կը գտնուին պզտիկ դպրոց մը եւ եկեղեցի,
Բայց երբ ներս մտնենք, շատ մեծ կ՚երեւին,
Որովհետեւ հոն կեանք կայ, տօնական օրերուն մանաւանդ։
Հոն գեղեցիկ, բայց հին տուներ եւս կան․
Ամէն առտու գեղեցիկ լապտերներով կեանք կ՚առնէ այս ճամբան։

ՓՈՆ Լ’ԱՆԿԼԷ
ԼՈՌԻ ՊԱԼԱՏԵԱՆ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Մոռնալով որ կախուած եմ օդէն,
Կը վազվզեն ինքնաշարժներն անցնելով միւսը մէկ կողմէն․
Երբեմն աղմուկ, երբեմն աճապարանք․
Արդեօք եթէ շինուած չըլլային՝
Բոլորը Սէնին մէջ կը հանդիպէի՞ն։

ԿՈՄԻՏԱՍ ՓՈՂՈՑ
ՎՐԷԺ ՔԱՐԱԿԷՕԶԵԱՆ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Հայկական դպրոց մը, մօտ Սէնի,
Նոյն փողոցին մէջ՝ եկեղեցի,
Ուր բոլոր հայերը Ալֆորվիլի
Կ՚երթան աղօթքի։

ՓԼԱՍ ԺԱՆ ԺՈՐԵՍ
ՆԱՐԵԿ ՍՎԱՃԵԱՆ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Հրապարակ մը, չորս ճամբու բացուող,
Կեդրոնը արձան մը՝ Ժան Ժորես կոչուող․
Բանաստեղծութիւն մը կ՚արտասանէ,
Կեցած է, չի խօսիր․ կարծես մեռած է,
Եւ Կամ՝
Իր բանաստեղծութիւնը յաւիտեան մոռցած՝
Դարձած է արձան։

ԱԼՖՈՐՎԻԼԻ ՔԱՂԱՔԱՊԵՏԱՐԱՆ
ԸՆԾԱՅ ՏԻՍԻ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Լայն հրապարակ մը կայ
Քաղաքապետարանին առջեւ,
Ծառեր ու նստարաններ,
Ուր մարդիկ կը նստին ու կը խօսին։
Փողոցին անկիւնը՝ սրճարաններ ու պարտէզ,
Ուր կը խաղան ու կը խնդան պզտիկներ։

ՀԱՅ ՄՇԱԿՈՅԹԻ ՏՈՒՆ
ՎԱՐՈՒԺԱՆ ՔԱՐԱԿԷՕԶԵԱՆ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Տղաքը կու գան նուագելու,
Աղջիկները՝ պարելու։
Ամէն մարդ կու գայ հայ մնալու,
Երկրորդ ընտանիքն ես բոլորին համար դուն։

ԵՒՐՈՊԱ ՀՐԱՊԱՐԱԿ
ԼՈՐԻԿ ԿԷՕՉԷՐ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Հոն Մեսրոպ Մաշտոցը կը մտածէ,
Եւ կը նայի ծերունիներուն պտտող․
Իսկ միւս կողմը մանուկներ կը վազեն,
Անոնք ալ օր մը պիտի նստին հոն։

ՄԻՔՈԼՈՆ
ՌԱՖՖԻ ՄԿՐՏԻՉԵԱՆ

Ալֆորվիլ,Գէորգ Արապեան Կրթարան, 9րդ դասարան

Այս մարդերը բոլոր կը գողնան քեզ,
Կրակ կը վարեն փողոցներուն մէջ,
Դուրսը կը պոռան այծերու նման,
Նաեւ շիթ կը ծխեն շէնքերուն տակ։

Ոստիկան կու գայ միշտ, ամէն շաբաթ,
Ու ամէն, ամէն օր հոտեր կու գան․
Եւ կը գոռան, կը պոռան բարձրաձայն,
Կը հրավառեն ամբողջ տարին ալ։

Իմ շրջանս այս է․
Ծերերը՝ քաֆէներ․
Երիտասարդները՝ դուրսը,
Իսկ պզտիկները՝ բակերը։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: