ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (716-719)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը հարցնեմ հօրս․ «Ճի՞շդ է որ ձեր տան պարտէզին մէջ խնձորենիին տակ թիթեղ մը լեցուն ոսկեդրամներ թաղած էիք»: Կը դիմադարձէ․ «Հարցումդ մահուան քառասնամեակիս առիթո՞վ է»: Իրա՜ւ, եւ ինչ որ իր ողջութեան չէի հարցուցած, մահէն այսքան ալ ժամանակ ե՞տք: Կ’ըսեմ․ «Ասիկա եկաւ միտքս»: Կ’ըսէ․ «Այո, երբեմն մայրս կը պատմէր: Բայց դուն ոսկիի սէր չունէիր, ի՞նչ պատահեցաւ»: «Ոսկիի սէրս չէ, այլ՝ պատմութեան»: «Պատմութիւն մը պակաս ըլլայ»:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հո՞ն հանդիպած էինք, թէ եկած այլ տեղէ՝ մոռցած էի ի սպառ, աղջիկ մըն էր չքնաղ, գեղեցկութեան տիպար, պարտէզն այդ հանրային, բազմութեամբ ալ բզզուն, վախ մտաւ սրտիս մէջ, լուրերն էին ստոյգ, ախտն էր համաճարակ, ըսի՝ մեկնինք շտապ, բայց անվրդով էր ան, դիցուհիի նման, վեհապանծ արձանի, չպարծեցաւ նոյնիսկ, կռահեցի իսկոյն, կը կարծէր անկասկած՝ որեւէ ախտի դէմ գեղեցկութիւնն էր բաւ, բայց յայտնեցի իրեն՝ վտանգը կը սպառնար իր գեղի՛ն մանաւանդ, ինչպէ՞ս պիտի կրնար կեանքն իր շարունակել, իսկ ինք ըսաւ՝ նայէ՛, անիւը կը դառնայ, ըսի՝ ջրանիւ է, հրճուեցաւ, ծափեց՝ ուրեմն առո՜ւ կայ, քաշեց ձեռքէս՝ եկո՜ւր, եւ արդէն չէր հեռու, ու բազմութեան մէջէն ճամբայ բացինք մեզի…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Շահեցա՜յ սի՛րտն աղջկան եւ յոյզն երանութեան կը շրջի երակներուս մէջ: Եւ ահա կը զգուշացնեն որ բոզութեան ասպարէզին մէջ ունեցած էր անհերքելի հռչակ: Չեմ հաւատար չարամիտ նախանձորդներու: Իրարու հետ ենք միշտ, կը պտտինք ու կը զրուցենք ու կը ճաշենք ու կը խմենք, փափաքելով կարծես որ մարմիններու մարմաջն յանգի վերջիմաստային խորհուրդի: Կ’անդրադառնամ որ սինեմա չենք գացած բնաւ, ու կ’առաջարկեմ, եւ երբ պայման կը դնէ որ պոռնկագրական չըլլայ ֆիլմը, ինչպէ՞ս չկասկածիմ որ բոզ եղած է իսկապէս:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Նստած եմ ու կը նայիմ ճերմակ թուղթին ու կը գրեմ… պտլիկ մրջիւն մը յայտնուեր է ու կը պտտի… ուրկէ՞ ու այսպէս յանկարծ… ցուցամատս կը խծբծէ զայն… կորսուեցաւ գրիչիս հետքերուն մէջ…: Գրեր եմ քանի մը տող, երբ ուրիշ մը կը տեսնեմ ու կը ճզմեմ ու չեմ շեղիր մտքերէս…: Երրորդն է… կ’ոչնչացնեմ ու կը դադրիմ գրելէ: Մրջիւններ հետաքրքրող ոչինչ կայ շուրջս ու մրջիւններ չկան: Կը վերցնեմ թուղթը եւ անշուշտ տակն ալ դատարկ է: Կը վերագրեմ խաղակատակ գրուածին: Չէ՞ որ՝ «Ի սկզբանէ էր Բանն եւ Բանն էր առ Աստուած եւ Աստուած էր Բանն»: Ուստի ձեռքերս կը ծալեմ կուրծքիս: Չորրորդ մը կ’երեւնայ բայցեւայնպէս: Ասիկա Բանին գործը չէ: Ուրե՞մն: Պատկե՞րն էր ի սկզբանէ: Այսպէ՞ս կը գոյառնեն տիեզերքներ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (ԻԱ.)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԿԱ.
Նամակներ դիզուած են գրասեղանիս վրայ: Անոնք փոշոտած եւ դեղնած են: Որքա՞ն ատենէ ի վեր հոն կը սպասեն. ձեռք չէ դպած: Պահարաններ չեն բացուած: Ինչո՞ւ չեմ բացած, չեմ համարձակած բանալ, գիտնալ, թէ ինչե՛ր կան հոն գրուած: Պիտի չկարենայի պատասխանել. տողերը շարուած են օդին մէջ, թելերու վրայ: Պատասխաններ տեղ չեն հասած, բայց որոշ են: Քար մը ծանրացած է սրտիս վրայ եւ օր մըն ալ փշրուած ու աւազ դարձած է: Պահարաններ կը սպասեն բացուելու…։ Պատասխաններ երբեք չեն տրուիր եւ անկարելին կարելի չի դառնար:

ԿԲ. 
Ալիքներ կը ծեծեն ծովափը: Ժայռերուն վրայ կը մնան փրփրներու հետքեր. աղ: Ճայեր վայնասուններ կ’արձակեն ու կը սաւառնին նաւերու ուղղահայեաց: Արեւը չի ժպտիր, բայց ճայեր վտառները կը նշմարեն ու կը ջանան կուլ տալ: Ձուկեր կը փախին եւ որքա՛ն արագ շարժին, այնքան ծուղակը կ’իյնան իրենց փայլուն թեփերուն պատճառով: Եւ վերջ… նման կեանքի պահերուն, որոնք սաւառնելու եւ լողալու չափ արագ կը հոսին:

ԿԳ.
Թառամած ծաղիկ մըն էր, որ ինկաւ գիրքին մէջէն: Թերթիկներէն մաս մը պակաս էր: Այն թերթիկները հեռացող սիրելիին համար գլորած արցունքներ ըլլային…

ԿԴ.
Իւրաքանչիւր էջ նոր ուղի մըն է, նոր սկիզբ մը, ուր կը կորսուի ընթերցողը եւ գտնելու համար իր ճամբան կը հասնի գիրքին վերջաւորութեան:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (710-715)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հետաքրքրուեր եմ կ’երեւի որ ճիշդ ի՞նչ է նոճին, եւ նոճաստան մըն է, ու կռնակը տուած նստած է, եւ երբ վերջապէս կը հարցնեմ՝ ի՞նչ կ’ընէ այստեղ, կը պատասխանէ․ «Կը մահամբերեմ», ու կը տեղեկացնեմ որ այս ծառերը կ’ապրին հազար, երկու հազար ու աւելի տարիներ:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը գտնեմ ես զիս դարաւանդը բուրգերուն, կը քալեմ աւազն ի վեր եւ Սփինքսն է ողջունողը զիս: Ըսուած է որ կը նմանիմ Իրեն: Որքա՞ն պիտի նայինք իրարու: Դժուար է հաստատել, քիթն եթէ գոյ ըլլար թերեւս… եւ արդէն կարծիքս պիտի համարուի ենթակայական…: Բայց կ’ուզեմ անպայման գիտնալ, թէ ոչ՝ պիտի մինչեւ հոս չգայի…: Ուրիշներու հարցնեմ, բայց որո՞ւն…: Շուրջս կը նայիմ…: Շրջող մակաբոյծներէն մէկուն եթէ՝ իսկոյն պիտի համաձայնի եւ անկասկած առաջարկէ մասնաւորաբար ինծի համար բանալ այցելուներու առջեւ գոց դամբարան մը, որուն պատերուն վրայ ալ դէմքս տեսնելով պիտի զարմանամ…: Իսկ եթէ քիչ անդին ճռուողող աղջիկներուն՝ թերեւս խենթուկ համարեն ու քրքջան եւ երբ յամառիմ՝ խրտչին ու ոստիկանը կանչեն…: Ճաբոնցի տարեց զոյգի՞ն… պիտի կարողանա՞մ ինքզինքս բացատրել… անգլերէն գիտեն եւ ակներեւ լրջութեամբ ու մեծ հետաքրքրութեամբ կը բաղդատեն զիս ու Ան… եւ գլուխնին կը շարժեն… կը թուի ինծի խոհականօրէն… բացի եթէ իրենց կերպն է ծաղրելու…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Մինչ կ’իջնեմ աստիճաններէն, յետադարձ ակնարկով մը կը ստուգեմ որ, այո, փաստաբանուհիին ցուցատախտակը փոքր է սովորականէն: Փողոցը պահ մը կը մտածեմ միւս կողմն անցնիլ եւ վարձակառքով ուղղուիլ տուն, բայց կ’որոշեմ քալել եւ արդէն միայն հեռուներէն շէնքերով շրջապատուած, նախապէս անգոյ տարածութիւն մը կը հասնիմ, ու կ’անցնիմ մօտէն ոտքերն իրարու անցած, կթոտ ծունկերով, ակներեւօրէն ցաւատանջ իշու մը, ու կը մտածեմ որ անասուններն ալ մեզի պէս կը հիւանդանան, սակայն անբառ պէտք է տոկան տառապանքին եւ ետ նայելով կը համոզուիմ որ պնդութենէ է եւ թէ կը մաքառի իր կղկղանքն արտանետել:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հասարակ սրճարան մըն է՝ հասարակ մարդոցմով, եւ պիտի անցնէի-երթայի, բայց նոյնպէս ժողովրդական մզկիթի մը ամբողջ ճակատը գրաւեր է…: Աթոռ մը կը քաշկռտեմ ու կը նստիմ, ու շատեր չէ որ աչք մը կը նետեն վրաս…: «Խնձո՞ր թէ ոչ՝ նարինջ», կը հարցնէ պատանին ու պատասխան չստանալով կը շարունակէ՝ «Ելա՞կ, ձմերո՞ւկ», ու կ’անդրադառնամ որ կլկլակի առաջարկ է եւ ծխախոտին «համ» ու «հոտ»ին կ’ակնարկէ: Կը մերժեմ ու թէյ մը կ’ապսպրեմ որ իսկոյն կու գայ, պատրաստ էր կ’երեւի, ծառայութիւնն արագ է այստեղ…: Մարդիկ կը ծխեն ու կը խմեն ու կը խաղան նարտ ու տօմինօ, թռցնելով բացագանչութիններ ու մտերմիկ հայհոյանքներ…: Խուլցա՜յ խռպոտած բարձրախօսէ արձակուած աղօթքի հրաւէրէն…: Զարմանալու բան չկայ՝ կէսօր է…: Բայց յաճախորդները խաղ ու խում ու ծուխ կէս ձգելով կը կանգնին ու կօշիկներ ու սանդալներ հանելով կը մտնեն մզկիթ: Բոլո՛րն ալ… մարդ չի մնար… ինձմէ զատ… ու պատանիէն, որ հիմա կասկածանքով կը նայի ինծի ու հաշիւը կը պահանջէ, հակառակ որ բերած թէյը կը մնայ ինչպէս որ է…: Կը վճարեմ ու կ’երթայ…: Եւ կը սկսին դուրս գալ արդէն եւ շատերու աչքերը վրաս են, «անցանկալի անձ» կը նկատեն զիս, եւ նոյնիսկ երբ – իսկո՛յն – կը վերսկսին խաղն ու ծուխն ու խումը, ոլորտն ատելական է ստուգիւ: Բայց կը յամառիմ նստիլ, առանց թէյէն նոյնիսկ ումպ մ’առնելու:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Բայց ուխտաւոր եմ ուրախ ու ոստոստ ու կը զարմանամ՝ ի՞նչ հաւատքի զօրութեամբ եւ դէպի ո՞ւր՝ խտիւական Գահիրէի փողոցներուն մէջ…

Հո՛ս, այստե՛ղ ըլլալու էր սկիզբը՝ Անթիքխանա փողոց, թիւ տասնեւվեց: Չէ՞ որ հօրեղբօրս կինը որոշեր էր ուտիճներու ջարդ մը կազմակերպել խոհանոցին մէջ, օժանդակութիւնս համարելով անհրաժեշտ: Եւ, Աստուա՛ծ իմ, ինչ անողորմ կոտորած, զինուած էր ան բաղնիքի փայտեայ հաստաբեստ մուճակով եւ անխնայ կը ջախջախէր սարսափահար միջատներն… իսկ ե՞ս, համհա՛րզն էի, թէ՛ կը փախցնէի թաքստոցներէ, թէ՛ կը փողէի վայր ու ուղի: Եւ երբեմն, յաջող հարուածի դրուատական իբրեւ, կը պոռայի՝ «Ոճրագո՜րծ», որ իր հակադարձն ըլլար՝ «Մատնի՜չ»:

Եւ ուրեմն, մեղքս քաւելու համար է, որ փնտռեր եմ ու գտեր՝ Մայրաքաղաքի Դեղարանը, զի հոս ու միայն հոս կարելի է գտնել այն զարմանազօր լուծակոյտը, որ կը դատարկէ վայրն ուտիճներէ, առանց սակայն զանոնք սպաննելու…: Հրա՜շք: Զի ի՞նչ է ուխտատեղն, եթէ ոչ միակ տեղն ուր վստահ պիտի գտնես այն ինչ որ ուրիշ տեղ կարելի չէ երբեք:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Անկողնիս վրայ եմ ամրափակ սենեակիս մէջ ու կը քնանամ… մթութիւնն ամբողջական չէ սակայն, նշոյլ մը կայ կարմիր, գետինն է, ոտքերէս անդին… միտքս կ’երթայ անմար կրակին, խորանին աջ կողմէն ալ տակաւին պլպլացող… ինկեր է հո՞ս, արձակուեր է թերեւս ձախ ոտքէ՞ս… պիտի մնա՞յ երբ արթննամ, հետեւի՞ թերեւս ո՛ւր որ երթամ… արծարծ է թէ միայն հիմա… երկար ու անդորր…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (705-709)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Նստած կը գտնեմ ես զիս, կը հարցաքննեն… վայրն անծանօթ է, անձերն ալ… վախ չկայ կամ սպառնալիք եւ հարցումները պարզ են ու պատասխանելի… սակայն, իւրաքանչիւր պատասխանէ ետք, ականջիս լսելի կը սկսին դառնալ, ու հետզհետէ աւելի բարձր՝ չարչարանքի ենթարկուող մարդոց ձայներ… չլսելու կու գամ եւ կը շարունակեմ պատասխանել… սակայն սահմռկեցուցիչ են այլեւս, ու ինծի կը թուի որ ե՛ս եմ պատճառը, թերեւս պատասխաններս անընդունելի կը նկատուին, ու զիս չարչարելու փոխարէն՝ ուրիշ անյայտ անբախտներու կ’ուղղեն իրենց մոլուցքը…:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը հաղորդեն որ յաջորդ թատերգութեան մէջ հերոսի դերը վստահուած է ինծի: Վե՜րջապէս… տարիներ ժողովրդական ու քննադատական արդար գնահատման արժանանալէ ետք…: Ումպ մը առնելով սուրճէն, զուարթ ու ակնկալ տրամադրութեամբ կը բանամ «Ալֆա եւ Օմեկա» խորագրուած երկը… գործող անձերու գլուխը անունս է ու կողքին… աս ի՞նչ է, Աստուա՞ծ պիտի խաղամ: Կը կարդամ ու կը կարդամ, արագ, ինչպէս սովորութիւնս է, բայց շատ անգամ էջերը կը դարձնեմ ետ… ի՞նչ է պահանջուածը… միլիառաւոր մարդոց կեանքով հետաքրքրուիլ, յետնագոյն մանրամասները տնօրինել… լաւ, բայց ինչո՞ւ, ի՞նչ նպատակով եւ ձգտելով ինչի՞… ոմանց փափաքներուն ընդառաջել, ուրիշներունն անտեսել… ըլլալու են պատճառնե՞ր, թէ զուտ զուարճանք է… սակայն ի՞նչ զուարճանք՝ արժող-չարժողն ընդունելու դրախտ եւ անոնց մշտնջենական ներկայութիւնը վայելելու վայր մը, որ տո՛ւնս կը համարուի…: Ամէն, Աստուած ենք, պիտի տոկանք… բայց… դժո՞խքը… այդ եզակի տանջարանն յաւիտենական, պէս-պէս չարչարանքներն երեւակայուած մարդոցմէ, բայց անշուշտ ստեղծելու իմ անբա՜ւ կարողութեանս արդիւնք…: Դերեր կատարած եմ ես շա՜տ, մտնելէ ետք կերպարին մորթին մէջ, ով ու ի՛նչ ալ ըլլայ… սակայն այս մէկը… կե՜ղծ պիտի ըլլայ կատարումս… հրաժարի՞մ, առիթը կորսնցնե՞մ… թէ կե՜ղծ է կերպարն արդէն… եւ ժողովուրդն ալ կեղծին հարազատ կատարումն է որ պիտի գնահատէ…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Գիշեր է, եւ ամէն ինչ թօթափած կը քալեմ, եւ ոչինչ կրնայ ինծի կառչիլ: Բայց հեռատեսիլներէն իրարու ետեւէ ցուցադրուող անձը ե՞ս եմ, մինչ կ’անցնէի վաճառատան մը առջեւէն: Կը դառնամ, այո, կը նայիմ ես ինծի, փողոցին ուղղուած քամերան է որ կը նկարէ անցնող ու յամեցող: Իրաւունք ունի՞ն՝ կ’անցնի մտքէս: Տեսագրեցին անտեսելով իմ ինքնիշխան էութիւնն ու շատեր ալ՝ առանց նոյնիսկ գիտնալու: Բողոքս պէտք է պոռամ: Կը մտնեմ վաճառատուն ու կը յայտնուիմ ամէնուրեք: Վաճառորդ մը ժպտուն կը մօտենայ եւ կը տեսնեմ ինչպէս անհամար շրթներ կը շարժին՝ մինչ կը լսեմ թէ կը խնդրէ ծառայել: Կը չախեմ առանց այլեւայլի․ «Շատե՜ր ուզած են լուսանկարուիլ հետս ու մերժած եմ, եւ հիմա դուք առանց իմ արտօնութեան կը նկարահանէք զիս ամէն կարելի անկիւններէ: Բռնաբարում է այս՝ անձնական ազատութեան»: Կ’ընկրկի անսպաս յարձակումէս ու կը վստահեցնէ, որ, ընդհակառակը, կը յարգեն զիս, որ իրենց նպատակն է պատուել զիս, երբ կը հաճիմ անցնիլ վաճառատան առջեւէն եւ աւելի՛՝ երբ կը կանգնիմ ցուցափեղկին առջեւ, եւ աւելի՜՝ երբ կը մտնեմ ներս: Ու կը նայի զիս ու զինք ցուցադրող պաստառներուն, համաձայնութիւնս հայցելով կարծես: Չեմ հաւնիր կերպարանքս, այսպէ՞ս է որ կ’երեւնամ ուրեմն մարդոց: Հայելիներու դաւադրութենէն ետք, այս մէկուն անակնկալ հարուածին տոկամ ինչպէ՞ս: Նկարահանում է միայն ու ցուցադրում, եւ ո՛չ՝ տեսագրում, կը վստահեցնէ ան: Ու կը թուի ինծի թէ կը ստէ, եւ թէ կեա՜նքս ամբողջ տեսագրած են ու պահ դրած…: Անշուշտ պիտի ուզէի դիտել սիրելի պահերն անցեալիս, բայց եթէ կան բարեբախտօրէն մոռցուածներ…: Ո՞վ պիտի ճշմարտութիւնն ըսէ: Նոյն հարցումն է որ կ’ուղղեն բոլո՛ր դէմքերն: Ու դուրս կը փախչիմ, կամենալով հետս քաշել-հանել ամբողջ անցեալս ու կը հեռանամ աչք մը նետելով ետեւ ու հեռատեսիլներէն ինծի՞ կը նայի ինքզինքով հմայուած աղջիկ մը, որ, անցեալի՜ս, պիտի ձեռնարկէր շպարը թարմացնելու:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Ինչո՞ւ չայցելեմ յունական ակումբն ու չվայելեմ տապկուած համեղ ձուկն ու ընկերացող ախորժաբերներն ու արքայական հրահանքովս ճաշի պատրաստման ժամանակ սառնոցին մէջ ի պահ դրուած գարեջուրը…: Կը քալեմ փողոցն ի վեր, սակայն երեքյարկանի, հնամենի շէնքը չկայ: Կը հասնիմ փողոցին վերջը, կը դառնամ ետ, չկայ: Սխա՞լ փողոց մտած եմ: Ո՛չ, ահաւասիկ անկիւնը Chez Zabel կանանց հագուստեղէնի վաճառատունն է… նոր շէնք մը բարձրացեր այնտեղ ուր էր… գրաւեր է ամբողջ տարածութիւնը, շրջապատող անխնամ պարտէզով հանդերձ… քանի՞ յարկանի, կը դժուարանամ հաշուել… կորա՞ւ ուրեմն անդառնալիօրէն Փոքր Ասիա անուանուած հոգեհարազատ վայրը… յոյսը չի լքեր զիս՝ թերեւս ճաշարանը կը մնայ, խոհարարներն իրենց անմրցելի գործին են, եւ սպասարկողներն ակնկալ են անդաւադիր այցելուներու գալուստին… սակայն չեմ ուզեր մտնել, խուսափելո՞ւ համար վերջնական յուսախաբումէ, թէ վախնալով, որ իբրեւ անցանկալի անծանօթ վտարուիմ…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Այս գեղազգեստ ու նրբաշպար այլ նպատակին երկաթեայ կամքով հասնող հաղորդավարուհին կ’ուզէ ինձմէ հարցազրոյց մը կորզել «Խենթ Խորհրդանիշ» վէպիս անսպասելի ու համասփիւռ յաջողութեան գաղտնիքը պարզելու համար: Գիտէ՛ որ իր ալ դիմումին պիտի հակադարձեմ մերժումով: Եւ դեռ կը պայմանադրէ չմերկանալ…: Կ’ըսեմ․ «Տարաձայնութիւն էր ատիկա, պահանջուած՝ դոկտորայի թէզ պատրաստող ուսանողուհիներէ»: «Արգելքն ուրեմն վերացաւ»: Կարծես համաձայնած ըլլայինք: Կ’առաջարկեմ․ «Ծարիր քսէ աչքերուդ շուրջ»: Խնամքով ու երկար կը կատարէ ու փոխակերպումն է գայթակղեցուցիչ: «Եկուր գիրկս նստէ»: Ա՛յդ ալ… եւ մէջքին հանգչած ձեռքս ափաբաց կ’իջնէ զիստին…:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (Ի.)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԾԸ.
Փոթորիկը ուժգին կը հարուածէ դուռ-պատուհան: Ջուրը կոյուղիէն կը յորդի: Ծովը բարձրացած է եւ ալիքները կը հարուածեն ծովափը ու կը հասնին մինչեւ ճամբայ: Ճամբան լճակ դարձած է եւ ինքնաշարժին անիւները կ’ընկղմին ջուրին մէջ: Հետեւաբար ինքնաշարժներ ոչ թէ ցամաքին վրայ, այլ լճակին մէջ կ’երթեւեկեն: Երկինք եւ երկիր ընդելուզուած են, խելագար գիշեր մըն է։ Ան կը ջանայ հասնիլ տուն: Սիրտը կ’ալեկոծի, թէ պիտի կարենա՞յ երթալ իր ճամբան: Ճամբան սովորականին պէս է, սակայն օդին պայմաննե՞րը… որո՞ւն միտքը կու գայ որ ժամու մը ընթացքին ամէն ինչ տակնուվրայ պիտի ըլլայ: Ալեկոծում, անյայտութիւն եւ վախճան. օրը աղէտով կը փակուի: 

ԾԹ.
Ձիւն կը տեղայ. միշտ կը տեղայ: Ձիւնը կը կուտակուի: Հետզհետէ կոյտը կը մեծնայ. պիտի պարպէ իր ծանրութիւնը, որ քիչ մը թեթեւնայ: Երեք մարդեր կ’անհանգստացնեն հողը եւ կը թաղուին ձիւնին տակ: Կատակ չէ սա. լեռները իրենց ծուղակը լարած են մէյ մը: Չեն կշտացած ու կանչած են ուրիշներ: Ձիւնը տեղացած է լեռներէն, որ յիշուի, թէ Վանի Կարապետ անցքը քառասունմէկ հոգիի գերեզման եղաւ եւ թաղուեցան մարդիկ ձիւնին տակ. հապա նախապէս թաղուածներուն հաշի՞ւը… եւ անոնց յիշատակը կ’ոգեկոչուի՞: 

Կ. 
Բնութիւնը քէն կը պահէ անցեալին հետ ու ներկայէն կը լուծէ իր ոխը: Զգոյշ, քար ու գորտ պիտի տեղան երկինքէն: Մենք անմեղ ենք:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (700-704)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Վայրն անշուշտ պիտի ըլլար լքուած եւ հոս ու հոն հարցումներ պիտի ուղղէի վաստակաբեկ բժիշկին մասին, սակայն կիսաբաց է դարմանատան դուռն, ու կը հրեմ ու կը մտնեմ ներս: Տղան է, եւ կ’ուրախանայ զիս իբրեւ յաճախորդ տեսնելով, իսկ ես կը հարցնեմ, թէ որքանո՞վ կարելի է բժշկութիւնը ճշգրիտ գիտութիւն համարել, խնդրելով որ զանց չառնէ իր անձնական փորձառութիւնը: Գիտէ զիս, ու միտքս կը հասկնայ ու կը խնդայ․ «Բժիշկին յանցանքն ի՞նչ է, երբ դեղերը երբեմն կը բուժեն, երբեմն կը դարմանեն, ու շատ անգամ ալ անօգուտ են: Առաւել վստահելին վիրահատումն է հիմա, եթէ ախտը տարածուած չըլլայ: Ու վերջապէս մարդս պիտի մեռնի, ազատում չկայ»: «Մինչեւ մեռնիլը սակայն՝ շահաւէտ ասպարէզ է»: «Այո՜, հապա պարապ տե՞ղը եօթը տարի կը չարչարուինք: Չհաւնեցա՞ր «պարապ տեղը», «ապարդի՛ւն», ասոր խօսք չունիս»: «Իսկ ի՞նչ է ամենէն ապարդիւն ու շահաւէ՛տ միջոցառումը»: «Բժշկական ամենէն ապարդիւն ու շահաւէտ միջոցառումը մահամերձ մը արհեստական միջոցներով ողջ պահելն է եւ իբրեւ բացառիկ պատիւ ու մեծարանք ու յատո՛ւկ հոգածութիւն նման ծառայութիւն մը, հոգ մի՛ ըներ, անպայման կը մատուցենք քեզի: Բայց եկո՛ւր, քանի տակաւին ոտքի վրայ ես, ցոյց տամ քեզի այն կարեւոր աշխատանքը, զոր կը տանիմ Հայ Դատի հետապնդման ուղղութեամբ»: Սենեակը զոր կը բանայ – եւ այլեւս դարմանատունը չենք, այլ Դաշնակցութեան ՅուսամԴեռ ակումբը – լի է որմազդներով, դրօշակներով, թերթերով, հանդէսներով, գրքոյկներով, գիրքերով: «Եգիպտոսի Հայ Դատի Գրասենեակի տնօրէնն եմ, եւ դարձեալ խումբ մը եգիպտացի լրագրողներ պիտի տանիմ Հայաստան»: Միամիտ կը ձեւանամ․ «Բաւական արժելու է»: «Առաջնորդարանը շատ դրամ ունի հիմա»: «Շահաւէ՛տ գործ»: «Աշխատանքը պէտք է գնահատուի»: «Բայց անշուշտ արդիւնաւէտ»: «Այո՜, աղուոր մը կը պտտցնենք, կը շփացնենք, կու գան ու մեզի ի նպաստ յօդուածներ կը գրեն թերթերու մէջ»: «Այդպէ՛ս է որ Հայ Դատ կը հետապնդէք»: «Այդպէ՛ս է որ Հայ Դատը ողջ կը պահենք»:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կանուխ մօտեցեր եմ ժամադրավայրիս ու կ’որոշեմ դանդաղիլ ու ճիշդ տասներկուքին հասնիլ: Բայց ի՞նչ ընեմ, փողոցները չեմ սիրեր սլքտալ եւ անցնող վայրկեաններուն ալ պէտք է հետեւիմ: Այս սրճարանին խորքը, սուրճ ու թէյ պատրաստողին վերեւ, ժամացոյց մը կայ, կը մտնեմ ու զովացուցիչ մը կ’ապսպրեմ: Մտադրած եմ մինչեւ հինգ մնացած մնալ եւ ընդմէջ ումպերու աչք կը նետեմ ժամացոյցին վրայ…: Միակն եմ ակներեւօրէն… իրենց հեռաձայններով զուարճացողներէն զատ կան զրուցողներ, այլ նաեւ առանձին ու անզբաղ յաճախորդներ, բայց անոնցմէ ո՛չ ոք կը նայի ժամացոյցին… ու կը սկսիմ կասկածիլ որ կանգնած է…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը դառնամ ու անսպասելիօրէն մտեր եմ الأزبكية سراى փողոց, թէեւ միւս ծայրէն…: Ես վայրն ընտրած էի իբրեւ յետմահու կեցութիւն, ողջ եմ տակաւին ու պիտի չուզէի անխուսափելիօրէն միշտ այստեղ գտնել ես զիս…: Անէծք է եթէ՝ պիտի բեկանեմ… կը շեղիմ աջ՝ կ’ելլեմ Ալֆի Փողոց եւ առջեւն եմ ألف بك ճաշարանին, ուր մտած չեմ երբեք, կ’երեւի որպէսզի օր մը որոշում ու մուտք դրոշմուին պատմական յատկանշականութեամբ: Վերջնական ազատագրումս պիտի իր գինն ունենայ, կ’ենթադրեմ՝ երկու հարիւր ոսկիի շուրջ: Վերեւն է Շահրազատ ցայգասրահը, առանձին մուտքով, բայց չեմ ունեցած յաճախելու փափաք: Վարագուրուած պատուհաններուն շնորհիւ հաճելի կիսամութի մէջ է ճաշարանը, հանգստաւէտ են բազկաթոռներն, ու մօտեցող սպասեակին դէմքը ծանօթ է կարծես, անցեալէն, բայց ուրկէ՞… գիտէ՛ ալ թէ ինչ պիտի ապսպրեմ՝ մէկ-երրորդ քիլօ քեպապ եւ քէօֆթէ, պէլէտի հացը խորովածին վրայ տաքցուած, առաւել՝ պապաղաննուկ եւ թահին ու զովացուցիչ: Սքանչելիօրէն պատրաստուած խորովածը կը ճաշակեմ դանդաղօրէն եւ մեծատունի գոհանակութեամբ հաշիւը կը պահանջեմ ու զարմանա՞մ տեսնելով որ իննսունհինգ դահեկան է գումարը եւ առատաձեռնօրէն կրնամ հինգ դահեկանն ալ իբրեւ վերադիր շնորհել…: Մէկ ոսկի՞, մէկ ոսկի՞ միայն… քառասուն տարիներ առաջ գաւառական քաղաքը այդ գինով կը ճաշէի դասախօսութիւններէս ետք…:

Մթներ է, ջահերը կը վառին եւ դուրսն ալ լոյսերը կը պսպղան: Շնորհակալ եղող սպասեակին կը հարցնեմ شهرزاد զբօսավայրին մասին, եւ կը յայտնէ որ տակաւին կը գործէ… չեմ սիրած, խրտչած եմ ծուխ ու աղմուկէն ու գերիշխող գռեհկութենէն, բայց սպասեակը կը վստահեցնէ, որ ինծի համար առանձին ներկայացում սարքուած է, պիտի կարենամ դիտել ինչ որ կը փափաքիմ… ու ցոյց կու տայ գորգապատ սանդուխը… պիտի կարծէի թէ կը կատակէ, բայց մինչեւ հիմա պատահածն ինչո՞ւ չերաշխաւորէ ինչ որ պիտի պատահի… ու կը բարձրանամ աստիճաններէն…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Որոշեր են դասախօսութիւններու շարք մը կազմակերպել իրենց ակումբէն ներս ու առաջին հերթին ինծի կը դիմեն: «Ի՞նչ նիւթ կը փափաքիք»: Գաղափար չունին եւ ինծի կը ձգեն: Հրաւէրն իբրեւ պրպտումի առիթ ընկալելով՝ կ’ընտրեմ «Հայաստանը՝ կռուախնձոր միջեւ Պարսկաստանի եւ Բիւզանդիոնի» խորագիրը: Ունկնդիրներս անարտայայտ դէմքերով ինծի կը նային, մինչ մանուածապատ պատմութեան թելերը կը ջանամ անջատել իրարմէ… դժուարութի՞ւն ունին հասկնալու, թէ բոլորովին անտարբեր են… այսպէս կամ այնպէս՝ ե՛ս եմ պատասխանատուն… պէտք է խօսիմ իրենց հասկցած լեզուով եւ տամ ուշադրութիւն լարող ու անպայման շահագրգռող օրինակներ…: «Քննենք պոռնիկ բառը, յունարէնէն է ծագումը, πύρνος կը նշանակէ պոռնիկ մարդ եւ πύρνη կը նշանակէ պոռնիկ կին, բայց -իկ վերջաւորութիւնը ցոյց կու տայ, որ բառը նախ անցած է պարսիկներուն եւ այնտեղէն հասած է հայերուս…»: Հնարքս յաջողեցաւ, ժողովուրդս աւելիին է ակնկալ եւ նոյնիսկ քանի մը կին նստած տեղերնին կը շարժտկին:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Գներ եմ կնոջս սիրած համեմունքն ու Դամասկոս պողոտայէն Պէյրութ պողոտայ դառնալով պիտի ուղղուիմ տուն… սակայն… փոխուե՜ր է ամբողջ համայնապատկերն, ու նկարագրելն է անկարելի… մինչեւ հորիզոններն ամէն կողմ ջուր է ու ցանցառ տարաշխարհային ծառեր, որոնց նմանը տեսած չըլլամ եւ որոնց ճիւղերը կը կարկառին դէպի երկինք… ի՞նչն է որ կը մղէ զիս քալելու դէպի առաջին ծառը, ի՞նչն է որ կը վստահեցնէ որ ծանծաղ է ջուրը՝ գետինն հազիւ ծածկած եւ յանկարծ զիս խորերը պիտի չգտնեմ… կը հասնիմ ծառին, բայց զարմացած եմ անզգոյշ արարքէս ու չեմ համարձակիր շարունակել… եւ դէպի ո՞ւր… ետ դառնամ, Դամասկոս պողոտան, շէնքերն, ամբողջ թաղամասն անփոփո՛խ է, շօշափելի՜… ուրիշներ մեկնակէտէս իջեր են ջրային անհատնում տարածութիւնն… իրենց գիտնալիքն է… մօտ եմ ես մայթին…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (692-699)

ՈՅԺ

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կ’ընկրկիմ, սակայն վախս մեծ չէ, եւ արդէն խնդալով կը վստահեցնէ, որ այս վագրաչափ կատուները վագր չեն, այլ կատու, եւ ոչինչով կը շեղին ինծի ծանօթ փոքրամարմին կատուներու վարքուբարքէն: Անխուսափելի հարցում մը ունիմ, սակայն կ’ընտրեմ ուրիշ մը. «Եւ սնունդն ինչպէ՞ս կը ճարեն իրենց մեծ մարմիններուն»: «Տնային կատուներն արդէն հոգեպէս ու մարմնապէս կը շփացուին, իսկ փողոցի կատուներուն կը վստահուի քաղաքի աղբակոյտերուն սկզբնական մաքրագործումը»: Կատու մը մօտեցեր է ու խօսակիցիս ոտքերուն քսուըտելով կ’անցնի: «Տեսա՞ր, կը յուսամ որ վախէդ չէ՛ որ անշարժ մնացիր, այլ հաւաստիացումէս հանգստացած»: «Վտանգն ամբողջովի՞ն բացառուած է ուրեմն»: «Մայր կատուներէ պէտք է քիչ մը հեռու կենալ, գիտես…»: «Բայց նկատած եմ որ նախանձ ալ են անոնք, երբ անծանօթ մը իրենց հոգատար տիրոջ ուշադրութեան կ’արժանանայ…»: «Եւ իրենց նախանձը կ’արտայայտեն տիրոջ փարելով, ու մէկդի դրուելու պարագային՝ սպառնալով բարձ մը բզկտել կամ ծաղկաման մը կոտրել, եւ երբեք՝ իրենց զայրոյթը անծանօթին ուղղելով: Կատուներու պիտի հանդիպիս ամէ՛ն տեղ, եւ բնական է որ զգուշանան քեզմէ ու անդին քաշուին, բայց քիչ մը համբերութեամբ եւ մանաւանդ բարեացակամ կեցուածքով կրնաս ասոր կամ անոր վստահութիւնը շահիլ»:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Ի՞նչ քաղաք է այս, նման գեղաշէն կառոյցներու չեմ հանդիպած որեւէ տեղ… բնակարաններ, շուկաներ, թատրոններ, վարչատուներ, դատարաններ, կայարաններ… ամէնն ամէ՛նն ալ ինքնուրոյնօրէն գեղեցիկ եւ իրարու ներդաշնակ… հրաւէր է զմայլանքի ու հրաւէր՝ մտնելու… կը յուսամ, յուսա՞մ, հանդիպիլ մարդոց նոյնպէս գեղատես ու հիւրընկալ…:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը գտնեմ ես զիս հանրակառքին մէջ եւ տոմսակավաճառը, դրամը առնելով եւ մնացորդն ու տոմսակը մեկնելով, կ’ըսէ՝ إتفضل يا حج: Իջեր եմ ու փողոցն անցնելու համար ազդալոյսին փոփոխման կը սպասեմ իբրեւ օրինապահ քաղաքացի, երբ քիչ անդին կեցած մարդ մը կը մօտենայ ու հոգատար շեշտով կը հարցնէ՝ Are you lost, sir? Այսպէս, Գահիրէի մէջ պտոյտիս ընթացքին, մահմետական ուխտագնացի եւ օտարերկրեայ զբօսնիկի միջեւ պիտի տարուբերիմ, զի չեն գիտեր թէ ի՛նչ եմ եւ ո՛վ… իսկ ես… գիտե՞մ…:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Բայց նոյնինքն Մոհամմատ Հասանէյն Հէյքալն է, արաբական լրագրութեան անբաղդատելին եւ անգլիական ու ամերիկեան հրատարակչատուներու պատուէրով Եգիպտոսի ժամանակակից պատմութիւնը իր տեսանկիւնէն տասնեակ մը գիրքերով վաւերագրողը: Կը հրաւիրէ նստիլ իր քով, մինչ ես տարինե՜ր առաջ զինք հետաքրքրող գիրք մը՝ Shock and Awe՝ գտած ըլլալու պատրուակով փորձած էի հանդիպիլ իրեն ու ձախողած: Չեմ գիտեր ինչո՞ւ, կ’ուզեմ յայտնել իրեն որ Ահրամի ուրբաթօրեայ թիւով լոյս տեսնող իր հռչակաւոր «Անկեղծօրէն» ենթախորագրեալ խմբագրականները ունեցած էին, «Յուսաբեր» օրաթերթին մէջ, իրենց հայերէն տարբերակը, թարգմանութեամբ զինք անվերապահօրէն գնահատող Զաւէն Լիյլոզեանի, մինչ ես, այդ ժամանակ, ընթերցող ըլլալով թէեւ, մնացած էի մեծ մասամբ անտարբեր: Բայց ի՛նքն է որ կը խօսի, եւ կ’ըսէ, որ լաւ որ չէի հանդիպած իրեն եւ առաջարկած՝ Հայկական Ցեղասպանութիւնը պատմագրել, որովհետեւ պիտի մերժէր, գիտե՛մ՝ իրեն յատուկ քաղաքավար այլ առարկայական բացատրականով… եւ գիտէ՜ նաեւ ուրեմն ինք որ այլեւս նման առաջարկ մը ընելու դիտաւորութիւնը չունիմ…: Իսկ ան, արդէն, դարձեալ իրեն յատուկ համոզկեր ու ոգեւոր շեշտով, կը մեկնէ Եգիպտոսի եւ արաբական աշխարհի ինծի ալ յայտնի ներկայ վիճակը, իր մահէն, կ’անդրադառնամ, երեք ու աւելի տարիներ ետք…:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հրաւիրուած եմ սեւ ու ճերմակ լուսանկարներու ցուցահանդէսի մը ու կը շրջիմ դատարկ սրահին մէջ ու պահե՜ր կանգ կ’առնեմ այս կամ այն առաւել արտայայտիչ դիմանկարին առջեւ ու աչքս անուշադիր է անուններուն ու կարծես կրկնութիւն մը կայ, այո, ի՞նչ կատակ է ասիկա, երկրորդ անունը միշտ անունս է, տարբեր են առաջինները ու կը թուին ըլլալ նորոյթներն այլեւայլ տարիներու… եւ նկարիչը, զոր չեմ տեսած, բայց որուն մասին կարդացած եմ, գլուխը շարժելով ու բառերով ալ կը հաստատէ, որ, այո, զաւակներս են: «Սերա՜ծ են անոնք, տե՛ս, աղջիկ ու տղայ, քեզմէ՛, հպարտացի՜ր, կը պատկանին անոնք քեզի, շարունակութիւնդ են, նոյնիսկ եթէ ոչինչ ընես կեանքի մէջ, այս մէկ ըրածդ կը բաւէ՜, ուրոյն անհատ է իւրաքանչիւրն, այլ գրգռես եթէ, ո՞վ կը յայտնուի՝ դո՛ւն…»: Շեշտ կը նայիմ իրեն, ու չեմ ըսեր որ շատեր չէին, բայց նոյնիսկ քիչերն եթէ… պիտի ելլեմ ինչպէս որ մտած էի եւ լուսանկարները պիտի մնան կպչած պատերուն:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Անցեալի առանձնասենեակս կը գտնեմ ես զիս, գիրքե՞րն են կանչած… չկա՛ն, ապակեպատ չորս պահարաններն ալ դատարկուեր են… կը մօտենամ եւ հոս ու հոն կը տեսնեմ քանի մը հին եգիպտական հանդէսներ… հազարներ հմայած ջրաներկ դերասանուհին ինծի կը նայի հիմա ու կը թերթատեմ դեղնած էջերը եւ մատներս կը քերուըտին…: Հարիւրաւոր գիրքերս ինչո՞ւ անհետացան…: Պատասխանն ստոյգ է ու պատրաստ՝ որովհետեւ ոչ միայն տարինե՜ր չկարդացի, այլ իրենցմէ արտաքսեցի ես զիս…: Բայց թերեւս պատճառն ուրիշ է… եղած են պահեր, երբ չարչրկած եմ միտքս, թէ ինչպէ՞ս, ուրկէ՞ հաւաքեր եմ այդքան գիրք, ու բացարձակապէս ձախողած՝ յիշել:

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Օրն ամբողջ թափառեր եմ ապարդիւն ու վերջապէս՝ հանգրուաներ լքեա՜լ այս կայարանն ու կը սպասեմ հանրակառքի մը, որ պիտի դարձնէ զիս տուն: Մարդ-մարդասանք չկայ, բայց ահա փոքրամարմին պարոն մը, կ’երեւի հարցը առնել-դնելէ ետք, տատամսոտ քայլերով կը մօտենայ եւ գաղտնապահօրէն կը հաղորդէ, որ եթէ կ’ուզէի զատորո՛շ ըլլալ ուրիշներէ, հարկ էր ընթանայի անկոխ ճամբաներէ: «Ես, օրինակ, որոշեցի ճաբոներէն սորվիլ, Ճաբոնի տնտեսական յառաջընթացն ստոյգ է եւ մօտօրեայ՝ միահեծան տիրապետումն աշխարհի: Ինծի՛ ամէն ոք պիտի դիմէ՝ միջնորդելու համար…»: Յոգնած եմ ու անյոյս եւ անհեթեթ բաներ կը լսեմ: Ոչնչացնող է քամահրանքս․ «Չարաչա՛ր կը սխալիս, Չինաստա՛նը պիտի տնտեսապէս տիրէ աշխարհին, չինարէ՛ն կը սորվիմ ես եւ ամէն ոք ինծի՛ պիտի գայ»: Կը սմքի ու կը հեռանայ կայարանին միւս ծայրը… ու հիմա երկուքով կը սպասենք հանրակառքի մը, որուն յայտնուելուն կը սկսիմ կասկածիլ…

ՎԵՑՀԱՐԻՒՐԵՒԻՆՆՍՈՒՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Դրան առջեւն եմ զիս հիւրընկալող ընտանիքի յարկաբաժնին ու կը վարանիմ, պահե՜ր, զանգակը հնչեցնել… ուշ գիշեր է, պիտի արթննան խոր քունէ… կը սպասեմ յանցապարտ ու սրտատրոփ… ոտնաձայներու… չեմ լսեր… բայց դուռը կը բացուի… աղջիկն է կիսամութին մէջ, մերկ… պիտի արդէն հեռանայ, բայց անակնկալը չ’արգիլեր պատրաստած չքմեղականս խօսելու, եւ ստիպուած է կանգնիլ… չի պչրիր, բայց եւ ծոց ու ծիծեր չի պահեր աչքերէս… եւ կ’ըսէ՝ Ce n’est pas grave ու կ’երթայ եւ շարժումն առոյգ ոռիկին չզուարթացնէ՞…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: