ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (Ա․)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ա.
Տան մը դռնէն կը մտնեմ եւ դուռը կը փակեմ: Դիմացս սանդուխներ, որոնք մէջտեղի տարածքը շրջապատած են, կը բարձրանան զոյգ կողմէ: Հոն լայն, տարածուն պարապութիւն մը կայ: Աջ սանդուխներէն կը բարձրանամ առաջին յարկ եւ սենեակի մը դուռը կը բանամ ու կը մտնեմ ներս: Օտար չէ: Ես հոն յաճախ եղած եմ: Կը կարծէի, որ պարապ էր սենեակը, սակայն ոչ բոլորովին, որովհետեւ կը լսեմ, թէ շշուկ եւ խնդուք կը բարձրանան, կ’ելեւէջեն, կը զարնուին առաստաղին, կը բեկանին ու կը թափին գետին, զարնուելով տախտակամածին եւ կը չէզոքանան հոն: Նկարներ կան պատին վրայ: Ձեռքեր դուրս կ’երկարին շրջանակներուն մէջէն: Կ’ուզեն հպիլ ինծի, շօշափել, շոյել զիս եւ քաշել ներս այն աշխարհէն, ուր գունագեղ խնճոյքներ կը կազմակերպուին: Երբ կը փորձեմ ետքայլ նետել, յանկարծ սեւ ու ճերմակ կ’ըլլայ շուրջս եւ շլացուցիչ լոյսը աչքերս կը կուրցնէ: Ճառագայթներ կը տողանցեն պատերուն վրայ: Ստուերներ վեր-վար կ’աճապարեն: Մէկը միւսը կը հետապնդէ: Սպիտակ սաւաններ շունչ առած կը քալեն: Ես ալ կը փափաքիմ երկար շունչ մը քաշել ու շնչատ կը մնամ: Փորձ մը եւս, ճիգ կը թափեմ, սակայն անկարելի է ու վայրկեանին կը խեղդուիմ: Սակայն ինչո՞ւ անճար կը մնամ: Շուրջս ամէն բան կենդանի է, բացի ինձմէ: Անհաւատալի է, սակայն ես շատո՜նց մեռեր եմ:

Բ.
Հսկայ են կամարները: Շարականներու ձայնը կը հասնի երկինք: Ջահերէն ճառագայթներ կը շողան: Այս խորանը խորհրդաւոր է. ծնրադիր կ’աղօթեմ: Ան կը ժպտի մէկ աչքը յառած իմ վրայ: Մօր տաքուկ գրկին մէջ գոհունակ կը ժպտի նաեւ մօրը: Տասներկու հոգի ե՞նք, թէ չենք: Ոչ ոք մնացեր է շուրջը: Թռչուններ կը մտնեն ու կ’ելլեն նեղ բացուածքներէ եւ կամարէն անդին կը ճախրեն: Ա՜հ, գմբէթը քանդուեր է. խոտեր բուսներ են եւ առաքեալներ իրենց ձեռքը գիրք բռնած կ’որոնեն հաւատացեալները: Չըլլա՞յ, թէ անոնք ետեւէն գացին Անոր՝ փնտռելու ու եկան, տեղաւորուեցան այս հսկայակերտ կոթողին մէջ: Խօսքը կը բարձրանայ երկինք, եւ, աւա՜ղ, հողը անջրդի կը մնայ:

Գ.
Ժխորը կը բարձրանայ եւ աղմկալից պահեր զիրար կը հետապնդեն: Տագնապները չեն դադրիր, մինչեւ որ հասնին գագաթ: Բարձրացած արեան ճնշումին ազդեցութեամբ կը զնգան ականջներ, խորհուրդներ դուրս կը թափին: Ալիքները կը զարնուին ժայռին, ուրկէ կտորներ կը փրթին ու կ’ըլլան խճաքար, կ’ըլլան աւազ, քիչ մըն ալ լեցնելու համար յատակը անդունդին: Հոսող ջուրի եւ լափլիզող բոցի նման արագ կը շարժին ալիքները: Ումպը կը կառչի կոկորդիս ծայրը եւ շնչափողս կը խցկուի: Կը պաղատիմ՝ քիչ մը շունչ… շունչ… հետզհետէ կ’ընկղմիմ ու կը քշուիմ ալիքներէն եւ… խաւար լռութիւն:

Դ.
Պիտի գաս գիշեր մը, գիտեմ այն անսպասելի ժամանակը: Խաւարը շրջապատած պիտի ըլլայ չորսդին: Մինչդեռ կառքերու լոյսերը անտեսանելի պիտի դարձնեն հայեացքը հեռուն. պիտի շլանան աչքերդ, մի՛ նայիր, մի՛ փնտռեր, թէ ո՛ր կողմ քշուեր եմ: Ո՛չ հովուն, ո՛չ քամիին, այլ փակ խորհուրդներու մէջ տարտղներ եմ: Մի՛ նայիր, մի՛ փնտռեր, մի՛ կանգնիր, գնա՛, ճամբան է, որ ուղղութիւն կու տայ: Այս կողմը ես չկամ, մի՛ տխրիր: Գիտե՞ս, թէ որքա՛ն ժամանակ է անցեր: Ուշ է անդրադարձը. գաւաթները կոտրեր են եւ ապակիի փշուրները տարտղներ են ասդին-անդին: Հատ մը ցցուն փշուր կը ծակէ մատս, սակայն չ’արիւներ: Արիւնը աչքերուս մէջ կուտակուած է: Գնա՛, սաւառնէ դէպի լոյս, այդ ճամբուն գիծը միշտ սպիտակ է:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԲԱԽՏՈՎ ԾՆԱՅ

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Ես դատաստանի օրը ծնայ, հազարաւոր մեղաւորներ եւ զղջումով մաքրուողներ, նենգ նայուածքներ, թունաւոր լեզուներ, մարդկութիւնը զրպարտողներ, մերկ մարմիններէ անջատուողներ ու վերացողներ, ապաշխարողներ… Ես ձեր անտեսած կոյր անկիւնը ծնայ:

Սիրուն վարդին փուշով խոցած արիւնահոս վէրքէն ծնայ, գազաններուն անգութ ու վայրագ ճիրաններէն ջուրի նման սահելով ծնայ, խաբեբաներուն դիմակազերծուած չքնաղ պահուն ծնայ, երեք անգամ անարդարօրէն մահացայ ու երեք անգամ յարութիւն առի:

Ես ձեր փորած ծուղակներէն, օդէն, նեխած գերեզմանէն, ձեր գարշահոտ ու զզուելի շունչէն, ամուլ ժայռը պատռտելով ծնայ:

Ես արդարութեան օրը ծնայ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԱԼԻՔԸ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ալիքները կը զարնուին ժայռերուն, ուր նստած եմ: Ոտքերուս տակ ալիքներ կը բարձրանան իրարու ետեւէ. հատ մը, հատ մը եւս: Ժայռերը կը փշրուին կոհակներու հարուածներով եւ հատիկ-հատիկ կը խառնուին ջուրին. կը սուզուին յատակը: Մամուռ կայ հոն, փաթթուած աւազի հատիկներուն ու կը սպասէ որ փաթթուի մէկու մը ոտքերուն, որ վար քաշէ զայն, խորունկը՝ դէպի ծովուն խորքը եւ բանտարկէ հոն, այդ մէկը նման նայեատի:

Նստած եմ ժայռին վրայ եւ կը դիտեմ կոհակները, յաջորդաբար, շարան-շարան կու գան ու կը զարնուին ծովափին: Ժայռը կը մաշի կոհակներու հարուածներով: Ժայռեր կը փշրուին, կը վերածուին քարերու, խճաքարերու եւ ի վերջոյ աւազի։

Կը համրեմ ալիքները, որոնք կը բարձրանան իրարու ետեւէ. մէկ… երկու… հինգ եւ եօթներորդ կոհակը. ահա՛, կը շառաչէ ու ժայռին ցցուն մասը… կը փրցնէ եւ զիս կը քաշէ ծովուն յատակը: Կը խորասուզուիմ. կ’արտաշնչեմ եւ պղպջակներ կը բարձրանան ջուրին մակերեսը: Կը սուզուիմ խորունկը եւ այլեւս միայն զիլ ձայն մը կը հնչէ ականջներուս մէջ, որ խորունկին ձայնն է. մթութեան խորհուրդն է, ձայնը յատակին:

Յանկարծ ոտքերուս վրայ կը գոյանան լողակներ եւ կը սկսիմ լողալ դէպի վեր. կը տեսնեմ լոյսը աղօտ. մինչ արեւուն շողերը կիզիչ են եւ կը փայլփլի ծովուն մակերեսը: Գլուխս կը բարձրացնեմ եւ ուժգին հարուածներով կը լողամ, ահա՛ շունչ, ահա՛ լոյս եւ ահա՛ դիմացս յուշկապարիկը. Մարմարա ծովուն մէջտեղ կանգնած է իր համակ գեղեցկութեամբ: Թագաւորը հոն բանտարկած էր իր միակ աղջիկը, պահպանելու համար բախտագուշակին չարամիտ ենթադրութենէն:

Անկարելի կը թուի դիմադրել ճակատագրին, որ գրուած է այլ ժամանակահատուածի մը համար. անսպասելի է այն ժամանակին գալուստը եւ յանկարծակի ու անխուսափելի դրուագներու նիւթ։

Յուշկապարիկն է այն, փախուստի ապաստանարանս. ալիքներու հոսանքով կը քշուիմ դէպի այն կողմ: Պիտի կարենա՞մ ելլել ծովափ: Խռիկներս կը բացուին ու կը գոցուին, օդը կը ներշնչեմ եւ կ’արտաշնչեմ: Լողակներս կը շարժեմ արագօրէն, յորձանքին դէմ պայքարելու համար: Ի վերջոյ վերջին ճիգ մը կը թափեմ եւ ահա՛ցամաք ելայ:

Կ’անհետանան խռիկներս, կը կորսուին լողակներս եւ դարձեալ կը վերածուիմ մարդու: Կը յառաջանամ դէպի շէնքին մուտքը: Դուռը բաց է, ներս կը մտնեմ: Աղօտ լոյս մը՝ դրան վրայ… աթոռ մը սրահին մէջ… խոշոր հայելի մը պատէն կախուած… կը բազմիմ աթոռին, թագուհիի մը նման, թէ թագաւորին աղջի՞կն եմ արդեօք: Կողով մը կայ, մէջը խաղողի ողկոյզներ կան կարմիր, դեղին, կանաչ: Որքա՜ն առինքնող են. մարդուն ախորժակը կը սրի: Կը ծռիմ եւ ողկոյզ մը կը բարձրացնեմ օդին մէջ: Հատիկ մը պիտի ճաշակեմ, սակայն բան մը կը սողոսկի ոտքերուս, կը փաթթուի, սեղմումը կը զգամ եւ արիւնս կը սառի: Օձին խայթոցը, պահ մը սուր՝ կը ցաւցնէ հոգիս: Թոյնը անմիջապէս կը տարածուի արիւնիս մէջ: Կամաց-կամաց կը փակուի գիտակցութիւնս:

Դուրսը հովուն ձայնը կը սուրայ եւ եօթներորդ ալիքին շառաչը կը ծեծէ ծովափը:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (13)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
Քեզ գրելու համար հասկնալ պէտք է, միայն մտածել որ կայիր, կա՞ս։ Շատեր կը մերժեն ներկադ, քու անցեալդ կ՚որոնեն։ Կը տեսնեմ քեզ անցեալիդ մէջ, մութդ կը ճաճանչէ ու կու գաս ներս՝ զգայարանքներս ի գործ դնելու. ձայն մը վաղեմի. հո՛տ մը համեմի, լորձունքս ու քայլս սալայատակներուդ։ Ծածուկ դուռ՝ ետին ամբողջ պատմութիւն.– Ինչպէ՞ս չնկատեցի քեզ,– կը պայծառանաս կրկին, կը ճոխանաս ու կը սահմանազատուիս, ընդամէնը փոքրիկ աննշան դուռով։

***
Տիրակալ լռութիւն։ Ծովը անպարագիծ է, ճիշդ ցանկութիւններուս պէս, եւ լռութեանս մէջ խօսելու կարօտը կայ։ Զայն կը յանձնեմ ծովուն. անտարբեր չէ, կ՚առնէ, կուլ կու տայ. ձայնախառնութիւն, փղձկում ու երազ, որ ամէն ակնթարթ տարբեր մարմին կը ստանայ։ Ծովը խելայեղ է. խօսք ու խոկ կը շաչեն։ Ե՞րբ պիտի հանդարտիս ու մէջդ թափած ամէն աղբ ափ նետես ու հանգստանաս, ճիշդ մեղմացող արեւուն նման, երբ հորիզոնին հետ միախառնուիլ կ՚ուզէ։ Շնչառութիւն, յօրանջ. ու ես չեմ կրնար ձգել զիս իր մէջ առնող, զիս գրկող ծովը, հակառակ այն սուր քամիին, որ կը փչէ։ Նաւը բացուածք կը ստեղծէ, կը պատռտէ զինք, ու իր բզքտումէն ետք կրկին կը ծնի՝ երգելու երգը կեանքին՝ մերթ շոյանքովը մտերմութեան, մերթ աննկարագրելի խենթութեամբ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (12)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
«Պատմէ՛», կ՚ըսես՝ կը պապանձիմ։ «Աքցանով իսկ բառերդ կարելի չէ քակել շրթներէդ», կը նեղուիս։ Խօսքս ներս կու գայ, կը խառնէ, խառնշտկէ, տեղ կ՚որոնէ, որ բոցկլտանքով մը արձակէ էութեանս մութ անկիւններէն բարձրացող ձայները, որոնք գոռ ալինքներով կ՚ելլեն ու կը զարնուին ներսի վանդակիս։ «Խօսէ՛», կը կրկնես. օղակս կը նեղնայ, կը քայքայուի ու կը դառնամ անմարմին, որ եթէ լեզու կտրի, վստահ եմ, անսանձ ձիու պիտի նմանի, որ կը սլանայ լեռն ի վեր, սարն ի վար, մերթ սեպալանջերու կը հանդիպի, մերթ հարթավայրերու։ Կ՚ուզեմ հասնիլ ձեւէն իմաստին, թիւէն անհունին. կ՚ուզեմ սանձել հեղեղս, հասնիլ խորհուրդին… մինչ այդ կը պապանձիմ։

***

Հինի եւ նորի կռիւ.
հինը հիմնովին քանդելու եւ նորը մուծելու տենչ։
Այն ինչ որ հինէն կու գայ՝ դո՜ւրս… հնաձե՜ւ,
նորն ալ ո՛չ գոյն ունի, ո՛չ համ, տեսքն ալ բանի չի նմանիր… նորագի՜ւտ.
հի՞ն թէ նոր՝
հնամաշ, նորանոր,
հի՞ն թէ նոր՝
հնհնուք, նորելուկ,
հի՞ն թէ նոր՝
հնածին, նորածին,
հի՞ն թէ նոր՝
հնատիպ նոր,
նորահին։

***

«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու», կը կրկնէր յաճախ մեծ մայրս, երբ լուրը հարազատին ուշանար։
Աչքը չտեսաւ, սիրտը խամրեցաւ ու լուռ կարօտը ծնաւ։
«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու» խօսքը ի զօրո՞ւ է այսօր ալ, երբ մեր զգայարանքին եկաւ փոխարինել համակարգիչին աչքը։ Հիմա կը թուի, թէ հեռու չեն սրտերը, չէ՞ որ կը տեսնեն զիրար հարազատները։
Սիրտս, սակայն, անյագ օրկան, չի գոհանար լոկ տեսութեամբը հարազատիս ու մեծ մօրս կարօտը կու գայ խառնուիլ իմինիս եւ լո՜ւռ-լուռ հասակ կ՚առնէ։

***

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, նոյնացնելու համար մասնաւոր աշխարհդ
ընդհանրականին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չզգալու համար միապաղաղը, դատարկն ու լերկը,
պարապն ու մերկութիւնը ծառին. չսպասելու համար գարնան, ապրելու շնորհուած պահը, ցնծալու հարս եղեամով, զգալու ջերմութիւնը ցուրտին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չսոսկալու համար ամպրոպաշունչ քամիէն. ընտելանալ, ախորժիլ, սիրել։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ՝ ճերմակին մէջ ծիածանուելու։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (11)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***

Երուսաղէմի աշակերտիս հետ դաս կ՚ընէի Skype-ով։ Այդ օր խախտած էինք ժամադրութիւնը եւ առտուան փոխարէն երեկոյեան որոշած էինք ընել։

Շատ չանցած, մզկիթէ մը էզէնին ձայնը կը լսուի։ Ակամայ դասը կ՚ընդհատեմ եւ՝ «Օ՜, Ալլա ու աքպարը սկսաւ», կ՚ըսեմ տեսակ մը հիացմունք արտայայտելով։

– Ի՞նչ է, կարօտցե՞ր ես։

Պիտի չհարցնէր. չէ՜, պիտի չարտասանէր այդ կախարդական բառը, որովհետեւ անոր հարցումը եւ էզէնին ձայնը իրարու միաձուլուած, կարծես զիս տունկանչի կը հրաւիրէին։ Ես, որ հոն եղած ատենս, երբեմն նեղութիւն կը զգայի այդ կանչէն, երբեմն ալ բնաւ անոր գոյութիւնը չէի զգար… չէի լսեր։ Իսկ հիմա արցունքս զսպելով, կը զարմանայի, թէ ինչպէս այսքան հակազգայութիւն կրնար պատճառել նո՛յն ձայնը, նո՛յն մարդուն։


***

Ի՞նչ կ՚ընէք,- հարցուցի կարօտով մը, կարծես տարիներով չէի տեսած զիրենք, հակառակ անոր որ ընդամէնը ամիս մը կ՚ընէր իրենց մեկնելուն։ Գացած էին ու ապաւինած ճարտարագիտական արդի այս հաղորդակցման միջոցներուն։

– Պատէն կախուած ձեր նկարները կը դիտենք, աղջիկս,- եկաւ պատասխանը լուռ սենեակէն, ուր կրակարանին կայծերն անգամ ջերմութիւն տարածելու կը վարանէին։


***

Ա՛լ ինչո՞ւ սարմա փաթթելով ինքզինքդ կը յոգնեցնես, մայրս,- կրկին Skypeին ընդմէջէն հարցուցի։

Չէի հասկցած, որ ան, մինակը, իր հարազատ օճախին մէջ, ամէն մէկ տերեւին հետ իր ձանձրոյթն էր որ կը փաթթէր, ու անոր տարածած հոտը անուշ յիշատակներու մարմնացումը կ՚ըլլար։


***

– Եկէ՛ք, հրաւիրուած էք, այս տարի Կաղանդին մեզի հրաւիրուած էք։
Հրաւէրը ստանալուս պէս մտմտուք ինկաւ ներսս, հապա՞ եթէ հրաւէրին անսայինք, երթայինք եւ ետ դառնալ չուզէինք…


***

Ըսաւ որ անկարելի է մաքրուիլը։ Ամէն ինչ անճանաչելի դարձած է, վարագոյրներս սեփ-սեւ եղած են, իսկ փշրուած պատուհանը իբրեւ անցք ծառայած է թաղի կկուներուն համար, որոնք գրադարանիս վրայ, կամ՝ առաստաղէն կախուած լամբարին բոյն շինած են ու կը ծրտեն հա կը ծրտեն՝ իրենց ձագերուն հետ ծնունդ տալով նաեւ տեսակ-տեսակ ոջիլներու։


***

Ու յանկարծ փշրուեցաւ հայելին, այն պատկերը, որ զիս դէպի հոն կը տանէր։ Որքա՜ն մօտենայի կտորներուն՝ այդքան պղտոր կ՚երեւէր չորսդիս. աչքե՞րս տկարանալ սկսան, թէ հայելիէն էր յանցանքը․
Լքում
          Պա տա ռո տում
Փըշ
      րանք


***

Որոշած եմ ընտելանալ, նոյն շունչը զգալ, ըլլալ հո՛ս, ինչպէս լուսաւոր մթութեան մէջ արգանդին եւ ներծծել հիւթը կեանքին։


***

Դրինք։ Տօնածառը դրինք։ Անոր մերկ մարմինը գոյնզգոյն իրերով եւ լոյսերով զարդարեցինք, աստղն ալ գագաթին զետեղեցինք ու լուսաւոր ծառին աղուորութեան մէջ բոցկլտացին բոլորին աչքերը…։ Այլեւս ի՜նչ փոյթ թէ դուրսը հով է ու անձրեւ, կամ գիշերուան աստղը կը փայլի՞ , թէ ամպերուն տակ իր տեղը կ՚որոնէ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (10)

ԱՇՆԱՆ ՏԵՐԵՒ

maxresdefault (1).jpg

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
Օրօրուելով, օրօրներով, քամիին հետ շուրջպարերով, իջաւ, յանգեցաւ: Վերցուցի զայն գետինէն, դրի յուշատետրիս մէջ։ Չեմ գիտեր թէ ինչու, սակայն, երբ ամէն անգամ յուշատետրս բանամ, մեծ մօրս պատգամը կը զնգայ ականջիս. «Մենք ձեզի պէս չենք կրնար ըլլալ, դուք մեզի պէս պիտի ըլլաք»։


***


Գոյնզգոյն շքերթ…
կարմիրի հրավառութիւն,
դեղինի նրբութիւն,
նարնջագոյնի ջերմութիւն։
Կանաչը զիջած է իր տեղը
ու դարձդարձիկ պտոյտքի մէջ
կեանքը կը թուի տօնահանդէս։

Ակնթարթային շքերթ…
պարապութիւն, մերկութիւն։


***
– Զիս բացակայ չդնէք,- ըսաւ քամիին հետ հեռացողը։

– Աչքէ հեռու, սրտէ հեռու,- պատասխանեցին մնացողները։


***
Պոկում,
սանձազերծում.

Խելագար մարմրուք,
հողմալար երգ։

Աննպատակ թռիչք,
մթնոլորտին մէջ շիկ։

Արեւահար դեղնաթոյր,
նախանձելի հեշտաբոյր։

Յեղակարծ վիժանք,
մագնիսական հմայք։

Վերջին ճիգ,
ապարդիւն։

***
Սուր քամի:
Ու մերթ առանձին,
մերթ ընկերովի
կը քայքայուի
մէկ հովին զարնուելով
մէկ քարին

կը հիւծի:

Անդին լուսանկարչական մեքենան բռնած
իւրաքանչիւր շարժում կ’անմահացնէ
լուսանկարիչը
«Օ՜, ինչ գեղեցիկ տեսարան է» շշնջալով:


***

Խաշամ խաշամի վրայ,
խաշամ խաշամի տակ
կը սմքին,
մինչդեռ հողը 
նոր հիւսուած սաւանով
կը տաքնայ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: