ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (11)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***

Երուսաղէմի աշակերտիս հետ դաս կ՚ընէի Skype-ով։ Այդ օր խախտած էինք ժամադրութիւնը եւ առտուան փոխարէն երեկոյեան որոշած էինք ընել։

Շատ չանցած, մզկիթէ մը էզէնին ձայնը կը լսուի։ Ակամայ դասը կ՚ընդհատեմ եւ՝ «Օ՜, Ալլա ու աքպարը սկսաւ», կ՚ըսեմ տեսակ մը հիացմունք արտայայտելով։

– Ի՞նչ է, կարօտցե՞ր ես։

Պիտի չհարցնէր. չէ՜, պիտի չարտասանէր այդ կախարդական բառը, որովհետեւ անոր հարցումը եւ էզէնին ձայնը իրարու միաձուլուած, կարծես զիս տունկանչի կը հրաւիրէին։ Ես, որ հոն եղած ատենս, երբեմն նեղութիւն կը զգայի այդ կանչէն, երբեմն ալ բնաւ անոր գոյութիւնը չէի զգար… չէի լսեր։ Իսկ հիմա արցունքս զսպելով, կը զարմանայի, թէ ինչպէս այսքան հակազգայութիւն կրնար պատճառել նո՛յն ձայնը, նո՛յն մարդուն։


***

Ի՞նչ կ՚ընէք,- հարցուցի կարօտով մը, կարծես տարիներով չէի տեսած զիրենք, հակառակ անոր որ ընդամէնը ամիս մը կ՚ընէր իրենց մեկնելուն։ Գացած էին ու ապաւինած ճարտարագիտական արդի այս հաղորդակցման միջոցներուն։

– Պատէն կախուած ձեր նկարները կը դիտենք, աղջիկս,- եկաւ պատասխանը լուռ սենեակէն, ուր կրակարանին կայծերն անգամ ջերմութիւն տարածելու կը վարանէին։


***

Ա՛լ ինչո՞ւ սարմա փաթթելով ինքզինքդ կը յոգնեցնես, մայրս,- կրկին Skypeին ընդմէջէն հարցուցի։

Չէի հասկցած, որ ան, մինակը, իր հարազատ օճախին մէջ, ամէն մէկ տերեւին հետ իր ձանձրոյթն էր որ կը փաթթէր, ու անոր տարածած հոտը անուշ յիշատակներու մարմնացումը կ՚ըլլար։


***

– Եկէ՛ք, հրաւիրուած էք, այս տարի Կաղանդին մեզի հրաւիրուած էք։
Հրաւէրը ստանալուս պէս մտմտուք ինկաւ ներսս, հապա՞ եթէ հրաւէրին անսայինք, երթայինք եւ ետ դառնալ չուզէինք…


***

Ըսաւ որ անկարելի է մաքրուիլը։ Ամէն ինչ անճանաչելի դարձած է, վարագոյրներս սեփ-սեւ եղած են, իսկ փշրուած պատուհանը իբրեւ անցք ծառայած է թաղի կկուներուն համար, որոնք գրադարանիս վրայ, կամ՝ առաստաղէն կախուած լամբարին բոյն շինած են ու կը ծրտեն հա կը ծրտեն՝ իրենց ձագերուն հետ ծնունդ տալով նաեւ տեսակ-տեսակ ոջիլներու։


***

Ու յանկարծ փշրուեցաւ հայելին, այն պատկերը, որ զիս դէպի հոն կը տանէր։ Որքա՜ն մօտենայի կտորներուն՝ այդքան պղտոր կ՚երեւէր չորսդիս. աչքե՞րս տկարանալ սկսան, թէ հայելիէն էր յանցանքը․
Լքում
          Պա տա ռո տում
Փըշ
      րանք


***

Որոշած եմ ընտելանալ, նոյն շունչը զգալ, ըլլալ հո՛ս, ինչպէս լուսաւոր մթութեան մէջ արգանդին եւ ներծծել հիւթը կեանքին։


***

Դրինք։ Տօնածառը դրինք։ Անոր մերկ մարմինը գոյնզգոյն իրերով եւ լոյսերով զարդարեցինք, աստղն ալ գագաթին զետեղեցինք ու լուսաւոր ծառին աղուորութեան մէջ բոցկլտացին բոլորին աչքերը…։ Այլեւս ի՜նչ փոյթ թէ դուրսը հով է ու անձրեւ, կամ գիշերուան աստղը կը փայլի՞ , թէ ամպերուն տակ իր տեղը կ՚որոնէ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (10)

ԱՇՆԱՆ ՏԵՐԵՒ

maxresdefault (1).jpg

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
Օրօրուելով, օրօրներով, քամիին հետ շուրջպարերով, իջաւ, յանգեցաւ: Վերցուցի զայն գետինէն, դրի յուշատետրիս մէջ։ Չեմ գիտեր թէ ինչու, սակայն, երբ ամէն անգամ յուշատետրս բանամ, մեծ մօրս պատգամը կը զնգայ ականջիս. «Մենք ձեզի պէս չենք կրնար ըլլալ, դուք մեզի պէս պիտի ըլլաք»։


***


Գոյնզգոյն շքերթ…
կարմիրի հրավառութիւն,
դեղինի նրբութիւն,
նարնջագոյնի ջերմութիւն։
Կանաչը զիջած է իր տեղը
ու դարձդարձիկ պտոյտքի մէջ
կեանքը կը թուի տօնահանդէս։

Ակնթարթային շքերթ…
պարապութիւն, մերկութիւն։


***
– Զիս բացակայ չդնէք,- ըսաւ քամիին հետ հեռացողը։

– Աչքէ հեռու, սրտէ հեռու,- պատասխանեցին մնացողները։


***
Պոկում,
սանձազերծում.

Խելագար մարմրուք,
հողմալար երգ։

Աննպատակ թռիչք,
մթնոլորտին մէջ շիկ։

Արեւահար դեղնաթոյր,
նախանձելի հեշտաբոյր։

Յեղակարծ վիժանք,
մագնիսական հմայք։

Վերջին ճիգ,
ապարդիւն։

***
Սուր քամի:
Ու մերթ առանձին,
մերթ ընկերովի
կը քայքայուի
մէկ հովին զարնուելով
մէկ քարին

կը հիւծի:

Անդին լուսանկարչական մեքենան բռնած
իւրաքանչիւր շարժում կ’անմահացնէ
լուսանկարիչը
«Օ՜, ինչ գեղեցիկ տեսարան է» շշնջալով:


***

Խաշամ խաշամի վրայ,
խաշամ խաշամի տակ
կը սմքին,
մինչդեռ հողը 
նոր հիւսուած սաւանով
կը տաքնայ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (9)

սեւգնդիկ

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***

«Խենթ Յակոբ» կը կոչէին զինք մեր թաղեցիները: Պատշգամբէն կը դիտէի, թէ ինչպէս ոտքերը քսելով կ’երթար-կու գար թաղին մէկ ծայրէն միւսը: Մինակը կը խօսէր, կը լռէր, կը սուզուէր, կը կռուէր երբեմն ու բարձրաձայն կը պոռար…

– Ահա նորէն խմեր է, ո՜վ գիտէ,- կ’ըսէր մեծ մամաս՝ աչքերը պիշ-պիշ իրեն սեւեռած:

Չեմ յիշեր ով պատմեր էր, կամ՝ յօրիներ, բայց լսած էի, որ ժամանակին, ան խենթի պէս սիրահարած էր ու իր սիրած աղջիկէն բաժնուելուն համար՝ խելագարած: Կը զարմանայի սիրոյ այս գերադրական տարողութեան վրայ ու կը խորհէի, որ ատիկա ֆիլմերու, վէպերու, կամ շէքսփիրեան թատրոններուն մէջ գոյութիւն ունեցող վիճակ էր, մանաւանդ որ այդ շրջանին «Օթելլօ» կը կարդայի ու սիրոյ լաւագոյն դրսեւորումը կը տեսնէի անոր կերպարին ընդմէջէն: Տպաւորուած էի մանաւանդ հերոսին մէկ խօսքով, որ անընդհատ կը կրկնուէր մտքիս մէջ, թէ սէրը հաւատարմութիւն է ու վստահութիւն, իսկ երբ կասկածը մտնէ յարաբերութեան մէջ, այլեւս սէր չէ, այլ՝ քաոս: Ու տարուած սիրոյ զեղուն արտայայտութիւններով, ես՝ ռոմանթիք դեռատիս, կը սկսէի երազել այն մեծ սիրոյն մասին, որ պիտի ներշնչէր ու տանէր զիս դէպի անսահման վերացում:

Յակոբ անվնաս էր, թաղեցիներէն ոչ ոք կը նեղացնէր, ան իր աշխարհին մէջն էր: Ու թաղեցիները, ընդհակառակը, կը կանչէին զինք ու ճաշ կու տային: Օր մըն ալ պնակ մը ճաշ մայրս ինծի տուաւ, որ տանիմ խենթ Յակոբին:

– Յակո՛բ,- պոռացի. կեցաւ: Երկիւղով կամաց մը մօտեցայ իրեն ու տուի ձեռքիս պնակը, որ դրուած էր տոպրակին մէջ: Երկար ու անխնամ մօրուքով, հին ու պատռտած ցնցոտիներով Յակոբը խզուեցաւ պահ մը իր աշխարհէն, գլուխը շարժեց որպէս երախտագիտութեան նշան, նստաւ գետին, բացաւ տոպրակը ու սկսաւ ուտել՝ մէկ կողմէն ինծի համար անհասկնալի իր զրոյցը շարունակելով…

«Բարի է», եղաւ պատասխանս ի դէմ մօրս «տուի՞ր» հարցումին:

Յակոբ բարձրաձայն կու լար ալ երբեմն. այնքան բարձր, որ ներսերէն թաղեցիներս պատշգամբ կը վազէինք, տեսնելու համար ցաւը մեր հերոսին: Մարդիկ խղճալով կը մօտենային ու դրամ կու տային. ոմանք՝ քսանհինգ սուրիական ոսկի, ոմանք՝ յիսուն, ուրիշներ՝ հարիւր կամ աւելի, բայց քաոսին դէմ կռիւի ելած Յակոբ երբեք ալ մուրացկան չէր. «Ո՜վ կարդալ սիրտը գիտէ»:

***

Գրուած է․ «Երանի՜ հոգիով աղքատներուն»: Ինչպէ՞ս կարելի է դատարկութիւնը երանութիւն համարել: Կը սիրեմ պարզութիւնը կեանքի, լուռ երջանկութիւնը, ու դատարկ եւ մեղկ հոգիս երանելի է, այո՛, որովհետեւ պարարտ է՝ լեցուելու համար բանաստեղծութեամբ եւ ասեղնագործուելու հլունքներով: Անմռունչ գիշերուան մէջ, ներաշխարհս կ’եռեւեփի ու պատրաստ է կառուցելու համեստ դղեակը երազիս: Այլեւս ի՜նչ փոյթ, որ երազը ցնորք է:

***

Գտնելը ի՜նչ հիանալի զգացում է: «Փնտռողը կը գտնէ»: Բայց ինչպէ՞ս կ’ըլլայ որ առանց փնտռելու գտայ. ինքնաբերաբար, առանց ճիգի ու տանջանքի, ասուպի արագութեամբ, նոյնիսկ առանց իսկ գիտնալու իր գոյութեան մասին: Գտայ ու հասկցայ, որ կորսնցուցած էի, որ պէտք էր փնտռելու ելլէի: Գտայ ու զգաստացայ, որ «մարդ միայն հացով չ’ապրիր»: Գտայ չփնտռուածը ու գիտակցեցայ, որ գտնելէն աւելի կարեւորը պահելն է: Հիմա ինչպէ՛ս եւ ո՛ւր պահեմ գտածս, երբ ողորկ է ու լպրծուն:

***

Կը բաւէ որ ներքին լարերուն հպիս՝ ու թաւջութակս մեղմալար ու թաւ կ’երգէ խորունկը հոգւոյս:
Թաւջութակս հպումէ կ’ախորժի ու յուշիկ-յուշիկ կը հեծէ:

***

Կրկէսէն ներս, ամէնուն աչքին մէջ փայլք, ժպիտ ու ուրախութիւն առթող ծաղրածուին կոպերը այրուցքէն կը վառէին՝ տարածուելով անհունին մէջ սրտին: Եթէ գիտնային, որ անոր սիրելին հոգեվարք կ’ապրէր, պիտի ծիծաղէի՞ն ի դէմ ժպիտ բաշխող ծիծաղաշարժ ծաղրածուին:

***

Ծարաւս չի յագենար. որքան խմեմ, աւելին կը տենչայ: Վարա՛ր ջրվէժ, այս ո՞ւր կ’երթաս անյայտ ափեր, խառնեմ մէջդ ցաւոտ էջեր, զանոնք ընեմ թղթէ նաւեր, որ հոսքդ վարար ու ջինջ նոր առաւօտներ բերէ ինծի:

 

20 Օգոստոս 2018
Երեւան

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (8)

ՇՐՋԱՊՏՈՅՏ

արջ

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

 ԱՐԱՀԵՏ
«Զգուշացե՛ք / Տարածքում արջեր կան», գրուած է ցուցատախտակին վրայ: Խեղճ արջերը այնքան իրենք զիրենք վարկազուրկ կը զգան հիմա, որ շուարած են․ իսկապէ՞ս մարդիկ պէտք է զգուշանան, թէ իրենք:

ՋԵՐՄՈՒԿ
«Հանգային ջուր է», ըսին,
ու վիզս տուի ամէնէն առաջ,
որ պրկուած ջիղերս քակէ.
արձակեց ներսի սանձերս բոլոր
ու մարմինս ջուրին մակերեսին վրայ
ալիք-ալիք ծփալ սկսաւ:
«Վէրքեր կը բուժէ», ըսին.
ու տուի իրեն բոլոր ցաւոտ մասերս.
ու փրփրակէզ գոլ հոսանքին
ջերմեռանդ յուզումով
գլորուող արցունքս խառնեցի.
Ծարաւցած հոգիս ծծեց նեկտարը ակին,
դարձաւ ջերմակէզ ու սթափ,
պատրաստ՝ նո՛ր յագեցումներու:

ԼԱՍՏԻՎԵՐ
Որպէս լաստ ծառայող գերաններուն վրայէն կը քալեմ մերթ հաստատակամ, մերթ զգուշաւոր, մերթ կաղալով, մերթ ոստոստելով. կածանը նեղ է, եզրը՝ կիրճ, սակայն վճռած եմ անպայման բարձրանալ լեռն ի վեր: Ու դիմացս, ահա, ագռաւն է, որ բոյն շինած է եղեւինին վրայ ու բարձունքէն կ’անիծէ մարդիկը, զի մինչ օրս հանելուկ մնաց իրեն համար, թէ ինչո՞ւ անոնց կողմէ չէ ընդունուած ինք ու կը քշուի, հա կը քշուի մէկ ծառէն միւսը:

ZIP LINE
«Կը վախնամ», ըսի, «զաւակներու տէր եմ, ինչպէ՞ս փորձեմ, փորձելու բա՞ն է»: «Փորձէ՛, հակառակ դէպքում՝ շատ բան ես կորցնելու», ըսաւ զբօսավարը: Ու վստահելով խօսքերուն` ուժս հաւաքեցի ու ամբողջ մարմինով տրուեցայ սքանչելի բնութեան:

Երկիրը կորսնցուցած էր իր մագնիսական ուժը ու հեռու ժխորէն, վազքէն, օրէնքներէն, կաշկանդումներէն, նեղութիւններէն, հարուածներէն, հոն, այդ պարապ միջոցին մէջ, կապոյտին մօտ, երազի մը թեթեւութեամբ՝ ես սկզբնական վիճակիս կը վերադառնայի, ե՛ս կ’ըլլայի:

զիփ

ԲՈՒՍԱԲԱՆԱԿԱՆ ԱՅԳԻ
«Ծանօթ ըլլալը այդքան ալ էական չի իրար հետ ժամանակ անցկացնելու համար», այսպէս պատասխանած էր անծանօթ երիտասարդը, երբ «ես քեզ չեմ ճանչնար»՝ անտարբեր հայեացքով պատասխանած էի զիս սուրճի հրաւիրելու իր առաջարկին:

Ու մեր դէմը, ահա, կակաչներուն վրայ թիթեռնիկներ կը թառին, ու հակառակ որ ինքն ալ կը դիտէ ու կը հմայուի, կը զարմանամ, որ ինչպէս չի գիտնար, որ թիթեռնիկի սէր փնտռելու համար ծառին քով չեն գար, երբ այսքան կակաչներ բուսած են այգին:

ՍՕՍԻՆԵՐՈՒ ՊՈՒՐԱԿ
Հսկայ ծառեր, խիտ անտառ, տեսակաւոր թիթեռներ, ամէն կողմ կափ-կանաչ, տերեւներուն վրայ փոշիի նիստ չկայ, կը փայլփլին, կը շողշողան: Որքան հիացայ սօսիներու վիթխարիութեամբ՝ այնքան փոքր ըլլալս զգացի: Ու պուրակի զգլխիչ բոյրը մտաւ քունքերէս ու խունկի պէս տարածուեցաւ ամբողջ մարմինիս մէջ։ Գլուխս դրի խոտին ու արբեցայ լուռ քաղցրութեամբ՝ լի շշուկովը սիւգին. եւ ի տես անոր ձիգ կեցուածքին՝ արթնցան քնացած զգայութիւններ, որոնք անունիս հետ նոյնացումս տենչացին:

s0si

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (7)

20180506_193312.jpg

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***

Աչքերուդ մէջ արեւ կար: Ու ես լողացի այդ արեւուն մէջ: Արդեօք ե՞ս վարպետ լողորդ էի, թէ պարզապէս արեւուդ մէջ լողալու համար լողալ գիտնալը հարկաւոր չէր: Աչքերուդ մէջ արեւ կար ու ես ըմպեցի կաթիլ մը շող:

 

***

Մահը մարմնական փշրանքը չէ, չեմ սարսափիր այդ մահէն, սակայն երբ փշրուի մեր կառուցած անկեղծութեան պատը, յայնժամ ես կ’ապրիմ մահը:

 

***

Ջերմաչափիս սնդիկը անթեք կ’ուղղուի դէպի վեր: Ճակտիս թաց կտորները չեն օգներ կասեցնելու անոր սլացումը ու չդիմանալով բռնկումիս՝ ան կը փշրուի:

 

***

Կարծեցի որ հետս աչքխփուկ կը խաղայ եւ հիմա ուր որ է՝ պիտի բացուին աչքերը: Ան ընդամէնը «քիչ մը քնանամ», ըսած էր. ես ի՜նչ գիտնայի…:

 

***

Անցայ փողոցներէն, մայթերէն, խանութներէն, մեծ ու փոքր պողոտաներէն: Բոլորն ալ սպասումի մէջ էին: «Է՜հ, ձեր գործին անցէ՛ք,- պոռացի միտքէս,- սպասուածը այդքան ալ ակնթարթային չէ»:
Վերադարձայ նոյն փողոցներէն, մայթերէն, խանութներէն, մեծ ու փոքր պողոտաներէն, մարդոց աչքերը տակաւին յառած էին երկինք: Պիտի տեղա՞յ, ի վերջոյ, մանանան:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ՈՒ ԽՈՀԵՐ (6)

my library 2.png

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
Քայլ կայ, որ սպառիչ է,
ու այդ քայլէն պարտասած՝ անապատի արեւի շողը կայլակ կը կարծէ.
Քայլ ալ կայ, որ ուժ է,
ու այդ քայլէն արիացած՝ ամէն քայլափոխի հետ սէր կը քաղէ:

 

***
Կարծեցի որ լռութիւնը լեզու է ու կը պարզէ ամէն բան՝ երբ բառերու յորձանուտին մէջ խեղդուի լեզուս, սակայն դուն ընդամէնը լռութիւնս տեսար ու չլսեցիր թմբուկիս զարկը, որ ներսի պատերուս կը հարուածէ. «լուռ է», ըսիր ու չլսեցիր ղօղանջը ականջներս զրնգացնող. «լռակեաց է», կրկնեցիր ու չկրցար սպաննել վիշապը բառերս խեղդող. դո՛ւն չկրցար կարդալ զիս:

 

***
Թաւշահնչուն լարերովդ գերէ սիրելիիդ ականջը, որ գգուէ թաւշամորթ մարմինդ, մինչ թաւշապատ գիշերուան մեղմ լուսինը թող հսկէ պատուհանէդ:
Թող թաւշածուփ մարգագետիններուն վրայ տապլտկի չարաճճի մանչուկդ ու թարմ ու նուրբ հողէն ուժ ստանայ, քանզի թաւիշը իր մեղմութեան մէջ պինդ է եւ ամուր:

 

***
Ամէն օր կը ժպտինք իրարու, կը ծանօթանանք, առաւել եւս կը ճանչնանք զիրար ու հետզհետէ կը մտերմանանք եւ մեր կապը կ’ըլլայ անքակտելի: Այսպէս ամէն օր, հին կարօտը սրտիս՝ ես իմ նոր անկիւնս կը կառուցեմ եւ մտերիմ գիրքերուս հաճոյքը կը վայելեմ. ու կը մտորեմ, թէ ինչպէ՛ս կ’ըլլայ, որ երբ գիրքին դուռը կը փակեմ ու կը շարեմ զայն իր համապատասխան տեղը, տակաւին ինքզինքս մէջը կը զգամ, հո՛ն՝ դռնէն ներս, դարակին վրայ: Ու այդ պահուն է, ահա, որ ներքին զրոյցը կը սկսի մտերիմիս հետ. այնպիսի հաւատարիմ մտերմութեամբ, զոր ոչ ոք կրնայ խլել մեզմէ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (5)

29497320_10204690187651900_2835048851994312704_o (1).jpg

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
Կարկամօրէն կուղպ մնացած լեզուին տակ խլացնող ձայն կար ու դուրս գալ կը տենչար, բացաւ ներքին դարանները բոլոր, որ շունչ տայ բառերուն, որ խրած արմատները ճիւղեր արձակեն, բառաճ տեղի ունենայ, բառը բար դառնայ, բարբառէ, բայ-բայէ, երբեմն պարզ հանդերձանքով, երբեմն ճոխ ու պճնուած: Անոնք ուրախ կը կայթեն հիմա, իսկ լռութիւնը կը թեւածէ՜…

***
Կարծեց որ այդպէս է կարգը: Տէրհայրները կ’ըսեն բաներ, զորս չի հասկնար: Բայց սուրբ են, պէտք է երկիւղածութեամբ մօտենայ անոնց: Աջը համբուրէ ու իրենք քաշեն զայն, համեստօրէն: Յետոյ մեծցաւ ու օր մըն ալ միջնորդ մը ամուսնութեան առաջարկ ներկայացուց: Ի՜նչ երէցկին: Չէ՜, ինչո՛ւ ինք սո՞ւրբ է. վայելքներէ հեռու կեանք ինչպէ՞ս պիտի կարենար ապրիլ, ճաշարան-սրճարան երթալ չկայ, պարել-ցատկել չկայ: Այդ ի՜նչ բան է: Չէ՜, ինք յարմար թեկնածու չէր երէցկնութեան: Մերժում:
Օր մըն ալ աւելի մեծցաւ: Եւ տեսաւ, որ չէ՜, սխալած էր. անոնք ալ պարզ մարդիկ են: Սովորական կեանք ապրող անձինք: Բայց ինչո՞ւ տակաւին չէր հրապուրուեր անոնց խօսքերով կամ քարոզներով. միալար, միանուագ. հազար անգամ լսուած, հազար անգամ կրկնուած միտքեր, մտիկ ընես, չընես՝ բան չի փոխուիր:
Օր մըն ալ, ահա, երբ արդէն ամուսնացած ու զաւակներու տէր դարձած էր, վարդապետ մը եկաւ քաղաք ու այնպիսի ճառ մը արտասանեց, որ կլանեց բոլորը: Այս մէկը այդ միւսներուն չէր նմաներ: Այս անգամ ալ մեր հերոսը ափսոսաց, որ ինչո՞ւ գիտակից ու շնորհալի մարդիկ կուսակրօն կը դառնան: Այդպիսի սերունդ ինչպէ՛ս շարունակել…

***
Կան անոնք, որոնք քամիի հոսանքէն հաճոյք կը ստանան: Չփորձէք փնտռել փականներ, գոցելու համար դուռ ու պատուհան: Անոնց քով յարատեւ դռնբաց է:

***
«Արագընթաց գնացք է», ըսին ու մեծ շուքով բացում ըրին. «Տեղ շուտ կը հասցնէ, փորձէ՛»: Փորձեցի: Ու հիմա գնացքը որքան արագ կը սուրայ, այնքան մտքերս ետ-առաջ շրջան կ’ընեն, ներսս կ’ալեկոծի ու ստամոքսիս այրուցքի ցաւ կը պատէ: Արագընթաց գնացքը, այո՛, կը սուրայ, բայց ինչո՞ւ ես ի՛մ կայանս չեմ հասնիր:

***
Նախադասութիւններս լի են հարցման նշաններով: Անոնք այնքան ազատ կը սլանան մէկ բառէն միւսը, որ կը թուի թէ նշաններու շքերթ կայ բառերուն վրայ․ ի զուր մի՛ հարցնէք հարցման նշանին ճիշդ տեղը դնելը ինչո՛ւ չեմ սորված. անոնք այնքան շատ են ու անկառավարելի, որ հարցման նշանի կանոնին չեն կրնար ենթարկուիլ:

***
Մեթրոյին մէջ բազմաթիւ աչքեր կան, աչքեր խոժոռ ու տխուր, աչքեր յոգնած ու պարտասած, աչքեր անյոյս ու հիասթափ, աչքեր ընկղմած ձեռնահեռաձայներու մէջ, աչքեր պիշ-պիշ աչքերդ քամող, աչքեր ծանօթութիւն աղերսող, աչքեր կարեկցութիւն հայցող…։ Մեթրոյին խեղդող սուլոցին տակ կ’որոնեմ վերջապէս աչք մը՝ որ ժպտի:

***
«Եւ կը ծլին ու կը ծաղկին» քաղաքին ծառերը… ատեն մը սիրտս բուրաւէտ կոկոն էր, եկան մեր պարտէզ եւ քաղեցին զայն: Պարտէզիս մէջ, ահա, ծիլ մը փթթեր է, ծիլը յոյսն է իմ, երազը ցնորք: Ե՛ս ալ «պատրանքը սիրեցի»:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: