ՔՕՌՕՆԱ

ԵՓՐԵՄ ՍԱՐԳԻՍԵԱՆ

Քորոնա
Գօռօնա
Կորոնա
Քոքոնա
Թաքաշահ
Ժահրաժահռ
Դաքաժահռ
Ժահրադաք
Պսակաժահռ
Պսակաժայռ
Պսակացէվ ժահռ
Պսակաւոր արուեստից ժահռ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԸՆԿՈՅԶԻՆ ԽՕՍՔԸ

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Ընկոյզ մը դիր ափերուդ մէջ,
Դանակով կտրէ մէջտեղէն.
Ոհ, մեղմանոյշ զգացի ցաւ,
Ձեռքերէս յարութիւն առաւ։

Գաղտնապահ մը չեմ ես հարկաւ,
Կեղծ կեղեւով ալ զարդարուած․
Բերանս կիսախուփ է միայն,
Լեզուս բռնուի, հիասթափ համ։

Սիրոյ հոսանքին հետեւի՛ր,
Տեսիլները կը յայտնուին․
Եւ թափանցեմ տապ կամուրջէն,
Ուր այրիլ տագնապալի չէ։

Հեռու չարասիրտ ջարդերէն,
Մոլորած մայր մը գտեր եմ․
Մարած մայթին վրայ ան է,
Մանրէներ կը դատապարտեն։

Եւ ընկոյզի կեղեւէն ներս,
Գառնուկին ալ մորթին ներքեւ
Դուն երկնային գիրկին մէջ ես,
Բարձունք կը հասնին փուչիկներ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՆԵՐՇՆՉՄԱՆ ՎԱԽՃԱՆ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

կը քաշես ներս
կողերուդ միջեւ սնունդ ծուծի
լեռներուն ժխորը ամպերու տակ
շունչ շունչի
կը բարձրացնէ անոնց վեհութիւն
քօղածածկ երկինքը ունի ժպիտ
ճառագայթներու ներքեւ շողշողուն արեւ
լոյս կը ծագի այգին
բաց աչքեր կը շողան պսպղուն
կը բուրեն ծաղիկներ
թագադիր հարսերուն ծոցին մէջ
շունչ են երկինք ու երկիր
երկունքի ցաւերով նորեկներ
կանգնած են բարեւի փակ աչքեր
շունչ կը պաղատի
մեծ ու պզտիկ կենսական
եւ քայլ առ քայլ
մերձակայ ուղին կը մեկուսանայ
իւրաքանչիւր ներշնչում
կը մնայ շնչատ
ու կը մօտենայ
դէպի վախճան

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՈՉ ՄԷԿ ԺԱՀՐ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Ոչ մէկ
Այո ոչ մէկ ժահր
Կրնայ մեզ մեր հայութենէն բաժնել
Մենք հայ ենք
Ժահրահայ
Եւ այդպէս ալ պիտի մնանք
Պիտի հալածենք զիրար
Պիտի անարգենք մեր արժէքները
Թէեւ ամբողջ օրը արժէք մարժէք պիտի հոլովենք
Պիտի մնանք միշտ դրապաշտ
Մեր ժահրերուն մէջ հանգիստ տեղ առած
Քորոնան անոնց քով ոչինչ է ոչնիչ
Ժահրոտած է մեր հոգին մեր լեզուն
Մեր ամէն ինչը
Քորոնաները կու գան ու կ’երթան
Բայց հայաժահրը յաւիտենական է
Որովհետեւ մենք ալ յաւիտենական ենք
Մեզ հայ են ասում

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ՈՏՆԱԿՈԽ

ՍԵՒԱՆ ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Ես կայուն ճանապարհ եմ անբախտ։
Կ’երկարիմ, կ’երթամ դէպի անյայտ,
Կ’ունկնդրեմ ձայնը
Քսուելով փարատած, արիւնոտ, բոպիկ ոտքերու:
Երկինքը լացաւ տեսած տեսարանին՝
Ծիծերն կտրուած, քանդուած արգանդներ:

Զիս հունտով կը կերակրէիք,
Ես ալ ձեզ՝ հացով.
Բայց սխալեցաք,
Երբ փորերնիդ կշտացնել ուզեցիք լոկ չոր հողով,
Ցորենը ջուրով կը ջրէիք․
Ո՞վ ըսաւ ձեզի, որ արիւնով լուաք զիս:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԳԵՏՆՈՒՂԻԻ ԺԱՀՐԸ

ԱՍՈՒՆ

Հոտ մը հասաւ ռունգերուն,
մէկը ձեռքերը կը մաքրէր.
կը նեխէ՞ր.
ախտն ու ժահրը վարակած են մտքերը,
ձայնը ձգած դպչիլ կը թելադրէ:
Առիթը յարմար է
անհեթեթ բառակապակցութիւններուն
մարմին տալու,
միտք արտածելու:
Մարդը, այդ վայրին, որ արդէ՛ն չունէր մտերմութիւն,
դարձած է վախկոտ,
ներամփոփ.
զգոյշ դիմացինէն,
առանց հարցնելու, որ թերեւս ինքն է,
իր ներսդին է 
սարսափելին:
Կը շարունակէ․
«ես բոլորը կը սիրեմ, 
դեղինն ու սեւը, 
ինչպէս ճերմակը,
ինչպէս միշտ…»․
կեղծիքը կը ծորի, 
կը ծածկէ բոլորին խուլ ձեւացող դէմքերը,
մտքին մաղձը մատնուած է աչքերէն,
«Աստուած մեծ է» կը ձայնէ հեռաձայնին կոճակէն,
կոչնա՞կ, 
կեանքի՞ թէ մահուան…
դիմադրել, պաշտպանուիլ,
միշտ ուրիշէն, օտարէն․
շիճուկ կապած կը շրջինք,
նոր դիմակներ կը լեցուին, 
կարուած մարմիններուն:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ:

ԸՆԴՀԱՏՈՒՄ

ՎԱԶՐԻԿ ԲԱԶԻԼ

Համաճարակ է։

Հիւանդանոցներում շնչեր են յարակարգւում, 
որոնք նաեւ համրւում են ու նախարարների 
մամլոյ հաղորդագրութիւնների մէջ կուտակւում։

Հիւանդների կատիկին հասած խաւարը
հալւում է գթութեան քոյրերի աչքերում,
ուր նինջը ժամանակաւոր է եւ յոգնութիւնը՝
փոխաբերութիւն առողջապահական համակարգի։

Բժիշկների վերջին յոյսը հիւանդներն են,
իսկ դեղորայքը՝ պատրուակ
պատուհանից դուրս ապագային նայելու համար։

Արեւը ուրիշ օրերի նման ջերմացնում է զբօսաշրջիկներին՝
աննշմար ու սովորական ստորակէտեր,
երաշխաւորելու համար շարունակութիւնը։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն blog-ի վարչութեան հետ: