ԿԱՊՈՅՏԻՆ ՄՕՏ

ՅԱՍ

Կանաչ բոյրը ռունգերս կը շոյէ,
նեղ, շոգեբուխ կապոյտէն սպրդած,
թարմ։
Քալուածքէն մեղմ հով մը զայն քովս կը բերէ
ջերմութեան մը հետ,
որ աչքերէն կը ծորի,
ու կը հասնի անսայթաք:
Կը պարուրէ ուս, կոնք, ծունկ,
կը հրապուրէ գալարապտոյտով մը
ըմպելիի տուած զգլխանքով:
Աչքերէն աստղեր կը թափին դէմքիս
ու թեւերովս կ’երկննամ,
կը հասնիմ պարանոցին թեք,
հրաւիրակա՜նչ:
Զոյգ մը պատրոյգ ձի՛գ կը վառի,
կը ցոլայ բոսորագոյն:
Հայեացքը երբ անձրեւէ ոտքերուս՝
կը մերձենան, ամպերու նման
կը շփուին:
Փայլատակում…
Յորդառատ անձրեւը կ’ողողէ միջոցը
ցայտումներով անզուսպ:
Օդը տարփոտ է գարնան պէս:
Ամէն տեղ ծիլ, բողբոջ
կը ծաղկին իսկոյն:
Ձգուող հոսանք՝ կարմիր ու կապոյտ
կը հորիզոնանայ,
ու
մանուշակագոյն կը ծնի.
կը տարածուի
շքեղ անհունութեամբ
երկնատենչ:
Լռութիւն է
երանաւէտ…
յաւերժաբաղձ…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՁԻ

ԳԵՐՈՒԹԻՒՆ. գործ՝ Անոյշ Պանիքեանի

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

կքեցար ձի կքեցար երբ դպայ քեզի
թեւեր պէտք էին բաշիդ երկայնքին
ու երկինք մը արտասովոր պարզութեամբ
ուր ճեղքերէդ դուրս ձիանալով սուրայիր
քու մկանուտ սրունքիդ մէջ
աղօթքն է որ կը պակսէր
դոփեցիր ըմբոստութեամբ անկարող
ու ոռնացիր մրջիւններու զօրութեամբ
գետինը թրթռաց
դղրդաց հողը
բացուեցաւ ալիքը տարածուելու քարայրներու մէջ մթին
ուր դուռ չկայ որ ականջներ արձագանգին զարնուին
մուրացիկի շուքին բեռցած սլքտալէն յուսաբեկ
յոգնութեան տակ երակներդ պառկեցան
ձիութիւնդ պտիկ-պտիկ թափթփուեցաւ
հատիկներուն վրայ հողին
որ ծարաւի էր քեզի
համդ մնաց անոր բերնի խոռոչին
ծամծմուեցար առանց երբեք մարսուելու

դուն այստեղ ի՞նչ գործ ունէիր
հիւսէիր թեւեր մարմնիդ երկայնքին
ու չլսէիր աղաչանքը հողին
որ լափեց քեզ
շոյշոյելով ծամերը բաշիդ
ու քեզ խաբեց
գլուխդ փորիդ սեղմելով

ձի
կքեցար երբ դպայ քեզի

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՃԱԲՈՆԱԿԱՆ ՀԱՅՔՈՒՆԵՐ (ԻԲ․)

Ծ․ Թ․ ՊԱԼԵԱՆ

ՁԵ․
Ջուրը կանաչորակ – կը փայլի,
Գլխիվայր թաւալողը
Կը սպասէ։

ՁԶ․
Աքլորը արշալոյսին կանչեց։
Անընդհատ մենախօսեց
Ամբողջ օրը։

ՁԷ․
Գնչու փոքրիկը
Մուրոտ երեսով
Կ’երկարէ թաթիկը – յոյսով։

ՁԸ․
Ինչպէ՞ս մեղմացնել
Հուրը սիրոյ։
Դո՛ւն ըսէ․․․

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԵՐ ԳԱՂՈՒԹԸ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Մենք շատ հայասէր հայրենասէր գաղութ մըն ենք
Կը սիրենք կը պաշտենք կը պահպանենք մեր լեզուն
Մեր դպրոցները ետեւ ետեւի կը փակենք
Մեր սիրոյն գերագոյն արտայայտութիւնն է ատիկա
Եւ կը գանգատինք որ օտար վարժարաններ
Կը յաճախեն հայ աշակերտները
Չենք ալ անդրադառնար
Որ փակ վարժարաններ յաճախելը կարելի չէ այլեւս
Գիշեր-ցերեկ կը ներկուին մեր կիները
Վերէն վար եւ ժամերով
Կապիկի պէս կարմիր կապոյտ կանաչ
Առտուները կը քնանան
Գիշերները ճաշարանէ ճաշարան
Մեր ինքնաշարժները միշտ փայլուն են
Մեր գրպանները լեցուն են ուտելու եւ խմելու համար
Երբեմն ստիպուած նուիրատուութիւն ալ կ’ընենք
Այս կամ այն կուսակցութեան
Ասոր կամ անոր դատին ու մատին
Որ նկարնիս կամ անուննիս հոս-հոն տեսնենք
Մեր պարախումբին մէջ ցատկողներուն թիւը կ’աւելցնենք
Ապագայի կապիկ կը մարզենք
Հայաստանը Արցախը ինչպէ՞ս պիտի գրաւեն
Եթէ չմարզուին
Հայաստան ալ կ’երթանք տարին գոնէ մէկ անգամ
Հոն քիչ մը կը պտտինք
Շատ մը վրանիս կը խնդացնենք
Խորոված ուտելով Հայաստանի սահմանները կը պաշտպանենք
Իսկ արաղ խմած ատեն արդէն քանի մը հազար ազերի կը սպաննենք
Հայրենիքի սիրոյն համար կը կողոպտուինք ալ
Հարց չէ օգուտ է վնաս չէ
Հայրենասիրութիւնը կարգադրուիլ եւ բերանդ գոցել ըսել է
Այլապէս ի՞նչ հայրենասէր ես
Մօտ ատենէն մեր գաղութին թաղումը պիտի կազմակերպենք
Լուր կու տանք անպայման որ ներկայ ըլլաք
Փառաւոր թաղում մը
Չտեսնուած չլսուած
Գերեզմանին վրան ալ պիտի գրենք խոշոր տառերով
ՄԵՐ ԳԱՂՈՒԹԸ ԱՆՄԱՀ Է

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՒԵՏԻՍ

ԻՇԽԱՆ ՉԻՖԹՃԵԱՆ

ձայնով կրնաս տողանցել
ամբողջ պատանութիւն
ծայրէն մինչեւ ծայրը միւս
հիւսք առ հիւսք
ներդաշնակ
ուրիշ լեզուն քուկդ հիմա
բարեշունչ կորութիւններ
ծածանալիք
ամենածանր թախիծն անգամ
այրացաւ անբերելի
մորմոք զեղում խանձ
կ’ունենան խաղաղածուփ
երթեւեկ ելեւէջ
մեղմ ու սորուն
գնդացող հունչ
տարածք կ’ընկալէ կը հաստէ կը վարգէ ոլորումներով
թաւալք մտայ մտամոլոր
մոլոր օրօր մանուկ
պատաներգ
թրթռացող
շողածին

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՈՐ ՀԱՍՆԻ

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

կը դատարկես
ու կը սպասես որ հասնի
մէկիկ-մէկիկ հատիկ-հատիկ վեր իյնայ
կը բռնես
մտերմիկ խանդաղատանք մ’մինչ այդ օտար անսովոր
քեզ իր աչքին զինք քու աչքիդ ուրիշներէ կը զատէ
մտածումը
թշնամի է այս պահուս
եւ չի կրնար ամենեւին արդարացում մը գտնել
ինչ որ կայ
առանց իրեն կայ արդէն
ոչ աչք ունի
ոչ ականջ
ունի միայն բաբախում
որ կշռոյթն է իր ուսերուն հեծնողին
երբ չես խօսիր
չես ըսեր
չես նայիր
ու չես տեսներ
չես լսեր
ականջ կու տաս ոչ մէկուն
կը բարձրանայ իր փոսէն
ան՝ ինչ որ կան
մակերեսիդ
կը հանդիպիք իրարու
ու մէջ մէջի կը մտնէք
իրարու շնորհակալ
միասնացած կը մեկնիք
խաղէն դուրս
անկէ անդին ամէն ինչ
կատակ ժամանց
եւ գիջութիւն կը դառնայ
կը հեռանաք
իրական հացը ուտելու
կը յագենաք
մինչեւ ձեր խորունկին շուքին մնացած անկիւնները կը կշտանաք
որ այլեւս չանօթենաք
քանի պիտի պարպուիք
եթէ նոյնիսկ աչքի պոչով
ետեւ դառնաք ձեր ըրածը դիտելու

մորթը ձգել ճամբուն վրայ
թող հաւաքեն ուզողներ
ու թարմ միսով դեռ չքալուած ճամբան ընել
հոգ չէ միսը քերծելով
սակայն գոցուիլ
սպաննել
անցնիլ մարդուն վրայէն
թաղուելու պէս գոցել դուռը ետեւէդ

չհասկնալ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԵԿՆՈՒՄ ԱՆՁՐԵՒԻ ՏԱԿ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Հայեացքս դէպ’պատուհան
անձրեւ կը տեղայ.
թաց գնացքս է ուղղութիւն
առանց հրաժեշտի
դէպ’կայարան.
լաց կը լսեմ. ձայն մը
որովայնէ բարձրացած
անձրեւին շռնդալից կաթիլները
կռնակս կը հարուածեն,
կը քալեմ անայլայլ.
սեղանին վրայ թէյը կը պաղի․
նստած ես. անհո՞գ արդեօք.
բաժակէն ըմպես ումպ մը
պիտի իջնէ որկորէդ
եւ երկու կաթիլ իմ այտէս վար,
ժպիտը պիտի ողբայ.
կիթառին թելերը պիտի դողան.
խուլ փսփսուքը պիտի թրթռայ
իմ ետեւէն. պիտի հետապնդէ,
գիտեմ հիմա. ձեռքդ վեր,
հրաժեշտի ողբը, կը սրբէ թարթիչներէդ
թաց, լուռ արցունքը…
կը քալեմ անձրեւին տակ առանց թրջուելու,
բայց աչքերէս վար… թախիծը կու լա՜յ:

Ե՞ս կը մեկնիմ, թէ դո՜ւն
անյայտ է այս պահուն.
երկու ձեռք առանց բարձրանալու
կը սեղմուին իրարու
եւ երիզը կը փրթի,
լոյսերը կը վառին.
մինչեւ հոս էր,
վարագոյրը կը փակուի.
շրթունքդ կը հպի շրթներուս.
ես այն եմ,
որ կու լայի.
աստղ մը՝ սահանքի ճամբուն վրայ
չիյնալու համար
կառչած է երկինքին,
ուրիշ աստղի մը պոչին.
աստղափոշին կը թափի մեր վրայ:

Շառաչուն անձրեւը ապտակով կ’իջնէ.
ես կ’երթամ դէպ’կայարան․
վերջին փափաք մը քեզմէ
արտօնէ՛. արտօնէ, որ
դո՛ւն ալ գաս
ինձմով:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: