ԴՈ՞Ր Ա ԿԵԹԱՍ, ԹԱՒՇԵԱ՛Յ, ՈՐ ՉԻՐ ԵԿԵ ԱՐԱՅԻԿ ԽԱՆԴՈՅԵԱՆԻ ԹԱՂՈՒՄԻՆ

ԱՊԱՐԱՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

ԱՆԱՀԻՏ ԱՐՓԵՆ

Էսա Թաւշեայ յեղափոխութիւն կերեւայ հէչ էլ յեղափոխութիւն չէր: Կո իշխանութիւն էր կը բաժնին, կո աթոռակռիւ էր կանին: Մըկա լաւ կերեւայ, որ ժողովրթին ուրանց խամար ա կբանցնեն: Ուրանք ժողովրթի խետ չաշխատան ոչ էն վախտ, ոչ էլ մըկա: Փոխանակ ժողովրթին խարցնեն՝ կուզա՞յ, վոր Վարչապետըն հրաժարուի ուրա աթոռից, ուրանք ուրանց մէջ կպայմանաւորուեն, թէ իմալ անեն, որ մենակ ուրանք ըլնեն: Իշխանութիւն համ նալին ա կզարկայ, համ մեխին: Չագուճն էլ կո էլի կիչնի ազգի կըլխին: Քանի ուրանց էր պէ՜էտք, ոչ մէկի խետ առանձին չին խօսայ, կասին Վարչապետ ժողովրթի ընտրուկն ա: Բա մըկա ընչի՞ էտա ժողովրթին շան տեղ չեն տընե: Ընչի՞ չեն խարցնու, թէ ժողովուրթ ինչ կուզայ: Էն վախտ, որ ժողովուրթ ուրանց պէտք էր, ցոյց էր կտին, թէ ուրանց խօսքից մէ մազ էլ յետ չեն կայնի: Մըկա, վոր պըտի էդ յեղափոխութիւնըն արդէն անեն, գողեգող էլի մտան իրար ծոց: Է՞, խաւն ա ծուից, թէ ծուն՝ խաւի՞ց: Բա ազգը՞ն ինչ խող տա ուրա կըլխին: Վոն քայլ ա կանայ, ժողովուրթ կըկայնի ընդու կողըն: Սասնայ Ծռեր եփ վոր ասին՝ մենք մեր քայլն արեր ենք, մըկա դուք գինաք՝ կելնէք փողոց, թէ չէ, կո ժողովուրթն ինչ կարեցաւ, արեց: Թաւշեաս էլ, վազելով, Սասնայ Ծռերի գործի ծերըն պըռնեց, բայց, ազգըն թողեց, խըլղի խօսքով ուրա կոմ քաշեց: Ու ըսենց, կամաց-կամաց, տակը մնաց մենակ մէ «դուխ», որըն կո էտա խըլղի դուխըն ա ու ամէն ինչ կանայ, որ զաւթողնե՛ր ուրանց լաւ ըզգան, ոչ թէ ժողովուրթ: Է կո տրա խամար էլ վին բըռնին, մէյմունութիւն արին, բաց թողին: Իսկ արդարութեան խամար կռիւ տւուկ-բռնւուկներն նստուկ են, փոխանակ էդ մարթկանց ազատեն, ԼԳՏԲ կքննարկեն, գյւամ թէ էսա օրուայ խացի կարօտ երկիրըն էլ կարեւոր խարց չունայ: Ազգայինի մասին էլ չխօսանք. Ալեքսանդր Վարպետեան կամ ուրիշներ ինչ ա կասեն, վոն ենք մենք, դոր կ’եթանք, վիր խամար… Էտի ուրանց պէտ չի: Չեն էլ ամչընայ, կխափեն, թէ ուրանք իրար չեն զանգե, գործ չեն դասաւորե: Բա Արոյի թաղումի՞ն ընչի չէկան: Չէկան-չէկան, մէ տող է՞լ չին կարե ուղարկին, թէ կցաւակցեն, որ ազգի հերոս ա մեռե: Ուրանց խօսքին չինք մացե, լիքը ժողովուրթ էր խաւքըւե. պատի՜ւ-յարգա՜նք: Բա իմա՞լ: Խոմ հասարակ մարթ չէ՞ր Արայիկ Խանդոյեան: Տարան Եռաբլուր թաղին, մեծամեծ զինուորների մօտըն: Եռաբլուրն ազգի խամար զոհւուկների տեղ ա, գերեզմանոց չէ: Եւ էսօր, եփ որ ոստիկան ու ժողովուրթ ախպերացեր են, էտա սուրփ տեղ տանող մէ քանի կիլոմետր ճամբէն Արայիկ Խանդոյեանի թաղումի խամար ոստիկանութիւնըն մատմատի չտուեց, վոր ճեմբայ բացէր, կարգուկանոն պախէր: Հա լաւ ընչի՞: Ըտուրով ի՞նչ կուզայ մեր իշխանութիւն ասա: Բայց ախր մըկաուայ իշխանութիւն Սասնայ Ծռերի ապստամբութեան ուսերին կայնաւ, վոր կարենայ ուրա գործըն յաջողցու, ախր, էսօր մենակ Սասնայ Ծռերն են կայնուկ իշխանութիւնների թիկունքին: Ախր ուրիշ պաշտպան չունեն ուրանք: Թէ չէ, չյանձնի՞նք Մայր Հողին Ազգի Հերոսին: Սաղըս էլ մէ մարթու պէս կայնուկ ինք, Կոնդի եկեղեցուց մինչեւ Եռաբլուր մարթիք ոտով գացին, պէտք ըլնէր, Արոյին ծեռների վրայ կտանինք, կիջըցնինք ծաղիկներով զարդարուկ իրա բաժին խողին: Արայիկ Խանդոյեանին քառսուն օրուայ աղօթք պէտք չի, էնի արդէն հրեշտակների մօտն ա:


Դժուար հասկանալի բառեր

Գյւամ թէ – իբրեւ թէ։
Դո՞ր – ո՞ւր։
Իմալ – ոնց, ինչպէս։
Խըլղ – ուրիշ։
Խոմ – հո։  
Կո – դէ։
Մըկա – հիմա։
Վին – ում։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՋԻԳՐԵԽԵԼԱՌ ԳԻՒՄՐԻՍ․․․

ԿԻՒՄՐԻԻ ԲԱՐԲԱՌ

34394844_915302395318427_3603044435367034880_n.jpg

ԼՈՒՍԻՆԷ ԱՂԱՋԱՆԵԱՆ

gumrigumri 2

Դժուար հասկանալի բառեր

Աշել – նայել։
Եոլով ու ղայդով – կարգ ու կանոնով, աւանդոյթի համաձայն։
Թամայել – բանի տեղ դնել, արժեւորել, ուզել։
Թէզ-թէզ – թրք․՝ արագ-արագ։
Լազիրակ – փոքրերին են դիմում, որպէս թէ լակոտ։
Խոլռդել – թարս նայել, դժգոհ ու արհամարհական նայուածքով։
Կոբլդել – կոպտել։
Ղզիգ – կնաբարոյ, ոչ առնական տղայ։
Ղուան – առողջ, ուժեղ։
Շախով – աշխուժօրէն, ոգեւորութեամբ, եռանդով։
Ոռը բաց – շռայլ։
Ջիգրեխելառ – սրտանց, ջիգեարով։
Սարթ – թրք․՝ տոկուն, հաստ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԼԱԼՈԻ ԲԱՆ ԷՐ, ՉԿԱՐԵՑԱՅ ԽՆԴԱՄ

ԱՊԱՐԱՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

34278618_913942115454455_1358041308643459072_n

ԱՆԱՀԻՏ ԱՐՓԵՆ

Ժողովուրթ խաւքվէ Աբարանա հրապարակ, Նիկոլին էր կսպասէր: Վոն էր կազմակերպէ, վոն վիր խետն էր եկէ, ոչ մէկի պէտքըն չէր: Ճիժ ու բիձա կխարցնին իրար՝ «Ընչէ՞ք կայնէ, ընչի՞ չէք էթա»: Կ’ասին. «Նիկոլըն գայ, էթանք»: Արեւի տակ ժամ ու կէս կայնան, ճժեր արդէն նստեր ին շոշին, մէկ էլ տենամ կո կ’էթան… Դո՞ր ա կ’էթաք, Նիկոլ էկա՞ւ… Ծէն-ծպտուն չկայ… Կլոխներ կախ կ’էթան: Կո ես էլ քելացի: Վիրեւ Աստուած, էտ քելալըն ըսկի Նիկոլի խետ քելալու նման չէր… Էրկու հերկէն, պըլպըլան դրօշ գացին առէչ, կնայեմ, խա, հերկէն են, բայց, ախր, աչքիս շատ են թազա: Որ էտի իմ իմացուկ դրօշըն չին, էն, որ Նիկոլի խետըն կըտանինք, էտի խասկըցանք, էտի հէչ: Խարցըն էն ա, վոր Նիկոլի խետի դրօշըն չէր կանայ ներքեւ պախուկ էթեր: Մենք որ կըտանինք, թեւներս կըխոքնէր, կըցաւար, բայց պանցըր կըպախինք, չինք իչըցնէ, դրօշի տակըն լիքը մարթ կըմըտնէր ու կ’եթէր մեր խետ: Էսա պըլպըլան դրօշ չըխասկըցայ ինչ էր: Դրօշ տանող մարթիք ինչոր խիւանդ քեաշ տին, ոչ թէ ուրանք դրօշը, էտա դրօշըն ուրանց կտանէր: Էհ, գացինք: Կո փուշներս թափուկ կ’էթինք: Խասանք յուշարձանին, տեսանք ճամբու բերան սիֆտակ ծածկուկ քարէ քանդակներըն հերթով կըբացեն. կըխօսան, ծափ կըտան, կ’անցնեն հառէչ: Ես ու իմ ախչիկ հիտըւներից կ’իրիշկինք, քանդակներ կընկարինք: Մէկ էլ տենամ, էտա բացողներ չըկան, բայց մէ չորս, թէ խինգ քանդակ հըլը ծածկուկ են մացէ: Կայնանք նայինք, նայինք, չը խասկըցանք: Ասինք՝ շորի տակից իրիշկենք, չիլաւ: Քանդակողներն էլ ին կայնուկ մացէ, կըսպասին ուրանց հերթին, բայց «ղեկավարներ» գացեր ին: Վիրեւ խորովածըն կըսառէ՜ր, «ճուր տու քշի արի՜ն», էտա քանդակների վարպետներ ուրանց թայֆի՜ց չին, թէ՞ մէ ուրիշ բան էր էլէ, չեմ գինայ: Լաւ ա, շինողներ ուրանք բացին ուրանց փակ մացուկ քանդակներ, տեսանք: Մըկայ որ ասեմ, չէք հաւատայ, էրկուսըն աբարանցու քանդակ ին, մէկըն արցախցու, մէկըն մոռցեր եմ վիրն էր… Խա: Աբարանցի Զարզանդի աղօթքըն լաւ էլ աղօթք էր, ըտո՞ւց ին զարզընդէ «ղեկավարներ»… Ընենց զարզընդէք, որ ես իմանամ, հըհընչի: Էն մէկել աբարանցու քանդակի անունըն էլ չին դըրէ, շինողին ցոյց տուին, նոր իմացայ, վոր էտ էլ ա աբարանցու ծեռի գործ: Գուրգէն էր անունըն: Բա քանդա՞կըն: Պըստիկ Մըհեր կամաց-կամաց տուս ա կըկեայ քարից, տակըն թուր ա խրուկ խողի մէչըն, հիտեւն էլ գէօմփ ա, վոր հեսա կ’իչնի չուզողի կըլխին: Խա՜… Դէ ըտենց ասէք, էլի՜: Մըկայ խասկըցայ, թէ ընչի ին փակ պախէ: Վախեցեր ին գէօմփըն ուրանց չուգուն կըլոխըն զարկէր-բացէր: Էհ, գացինք վիրեւ, դբայ մեր սուրբըն՝ մեր յուշարձան: Ռաֆայէլ Իսրայէլեանի սարքուկըն ա, անունըն՝ «Վերածնունդ»: Հայրենակցական միութիւն ծաղկեպսակ էր որ լըցեր էր զոհւուկների կոթողների վրէն… Չեմ գինայ իրանք է՞լ կըյարգեն, թէ՞՝ շատ ըլնի, ճոխ ըլնի: Մեղա՜յ, Տէր, մեղա՜յ: Զոհուածներ մեռուկ են, զոհուածներից բալքեմ չեն զարզընդի հիմիկուայ «ղեկավարներ», բայց էտ էլ շատ կը կասկածեմ: Իմ կարճ խելքով, Արսէն Տէր-Պօղոսեան ու Սեդրակ Ջալալեան շուտուընից պըտի Դրոյի էրկու կողերըն պառկուկ ըլնին մըկայ: Դո՞ր են: Գեըւա 100 ամեակ ա կընըշեն: Է՜…
Հայաստանի թազա կառավարութիւն մէ խատ կուլտուրական սիրուն պսակ էր տըրէ, էտի ընձի խերիք էր, չըմեղայ, չըմեղա՜յ: Լաւ ա՝ վարչապետըն իրա փոխնակին ուղարկեր էր, թէ չէ սըրտներըս կըճաքէր: Ժողովուրթ կազմ-պատրաստ կայնուկ էր իրա արուն թափուկ տեղ ու առաջնորդի էր կըսպասէր: Տիգրան Աւինեան էրկու խօսք ասեց, սըրտներս տեղն ընգաւ, թողինք-գացինք մեր տըներ: Ուրանք մացին ուրանք-ուրանց շուշուտ խօսան, էթան խորովածըն ուտեն: Շունըն քեաքեա ծեր քասակըթել, հըհընչի՜: Թողես մենակ զխտկուեն: Աբարանցիքից հէչ մէկըն էլ ըտոնց շան տեղ չըտրեց՝ կուշտ են: Ժողովըրթի քէֆըն ուրիշ քէֆ ա, ժողովուրթ էկեր էր իրա սուրբ օրըն յարգելու, իրա սըրտի խօսքըն իրա պապերին ասելու, ուրանց նըխշուկ ճըժերի երքուպարըն իրիշկելու: Էտ էլ խո զօռո՞վ չի, իմալ Աբարանի մըկաուայ «ղեկավարների» սուտ ճառերըն են: Թողես ժողովրթին փրթեն, ընտոնք ի՞նչ «ղեկավար», թուրքից բեթար են:

Դժուար հասկանալի բառեր

Բալքեմ – արաբ․, թրք․՝ գուցէ։
Գեըւա – իբր։
Գէօմփ – բռունցք։
Զարզընդել – վախենալ։
Զխտկուել – ուտել, լափել։
Թազա – արաբ․, թրք․՝ նոր, թարմ։
Հերկէն – երկար։
Ճիժ – երեխայ։
Մըկաուայ – հիմիկուայ, այժմեայ։
Նըխշուկ – սիրուն։
Շոշ – փողոց։
Պըլպըլան – պսպղուն, փայլուն։
Փուշներս թափուկ – վհատուած, յուսախաբուած։
Քասակըթել – ափսէ/թաս-դգալ, աման-չաման։
Քեաքեա – քաքի։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՉՈՒԱՆԻՆ ՄՆԱՑԱԾ ՅՈՅՍԵՐ

ԿԻՒՄՐԻԻ ԲԱՐԲԱՌ

30180131_887706004744733_126303566_n

ԼԻԼԻԹ ՄԿՐՏՉԵԱՆ

Ժաժքէն անցաւ 30 տարի…

Ըսելն է հեշտ 30 տարի, ըդիկ 10․950 օր է: Ամէն օրն իրա դարդով ու ցաւով, իրա սեւով ու սգով…

Էդ օրերն աշխարհքի կալենդարից պոկուած թերթեր չէին, մեր ապրած տարիներն էին, օր իրանց մէջ մաշին մեզի ու ապրելու հըմար բան չմնաց տակը: Իմպպոռտնի դոմիկների ժեշտը մէզէն նամուսով դուս էգաւ՝ ինքը մաշաւ, ծագռտաւ, բայց մենք հլը ղուան ենք ու հարսնիք, ծնունդ, կնունք կենենք ըդոնց մէջ: Դիկտով ու կառոպկով կփակենք դոմիկի ծագ ու ճուղը ու բարձր խնդալով աշխարհքին ցոյց կուդանք մեր քաղքի տեղը: Լեննագանցու լենբերան, լիաթոք խնդալու ձէնը կհասնի ալամ աշխարհի մրցոյթներ, ֆեստեւալներ, օլիմպիադաներ ու սաղ զարմանք կտռած կաշեն, թե օսկէ մեդալները, պատւոգիր, գովասանագիրները ինչ հպարտութեամբ գլուխ կխոնարհեն մեր դոմիկների շեմին: Գիւմրեցու կչկչան խնդալը խռպոտ կդառնայ, երբ կաշէ դոմիկէ մանկապարտէզին, արուեստի ու սպորտի դպրոցներին: Գիւմրուայ տռնգու տակ կտքայ ժեշտը, իսկ պպզած բերդ պարելն էլ մէ այլ ձեւի ճկուն է դարձրել մեր էրեխէքին:

Ալեքսանդրապոլ, Կումայրի, Լենինական, Գիւմրի, ըսկան անուն է փոխել քաղաքս, բայց մէ մականունըմ կպաւ ժաժքից յետոյ՝ աղէտի գօտի ու ըդիկ ամենաերկարը մնաց իրա պասպոռտի մէջ:

Դըսից էնքան զարդ ու զիբիլ սնունդ բերին լցին փորերս, օր ուղեղներս սկսեց սորվել ամէն իրավիճակի մէջ եոլա էրթալու ծերը բռնելը: 30 տարի դոմիկի մէջ մեծըցածի ֆանտազիան էլ չի հերքէ հաւատալու, կամ յոյս ունենալու օր կռնայ մէ օրըմ տուն ստանայ պետութեան կողմից: Բեդոնէ հոգին էլ չի տեղաւորուի քարը պատերի մէջ:

Արտասահմաններից, օր ղոնախ գուկայ Հայաստան, մեր քաղաք էլ չեն բերէ իրանց: Գիւմրեցու մարդասիրութիւնը, յարգել, պատուելը ժաժքի տակ չի մնացել, պռոստո հըմի վերեւները հասկցել են, օր աղէտի գօտի շահարկելը, էն է աղէտից 30 տարի յետոյ առնուազն անպատկառութիւն է: Գիւմրին այլեւս եկամտի աղբիւր չէ, ըդոր հըմար էլ իրանց հարուստ բիզնես ընկերներին կտանին Գառնի, Գեղարդ: Դրսի աշխարհի հըմար փակ կպահեն 30 տարի վերակառուցուող աղէտի գօտին, իսկ ներսէն ով ինչղ կյարմարցնէ սղմած կպահէ բգներս:

Կախեալ Հայաստանի իշխանաւորները կ’ըսեն. «Գիւմրին գալըստուկաւոր չի սիրէ»: Տո՛, ընչի՞ չի սիրէ: Գիւմրեցին սկզբից էլ ըսել է օր. «Իշուն էլ գալըստուկ կապես մարդ կդառնայ»: Ու ինչքաններին է էդ հաւատով ու յոյսով փորձեց մարդ սարքել, պռոստը գալըստուկը սարքին աթոռին կապելու թոկ ու նոյն փալանը հարի անկաջները քաշելով հերմետիկ փակին ժողովրդի ձէնը լսելու ճամփէն: Կար վախտ, օր յոյսներս ըդոնց գալըստուկներին էր, բայց տարիների ընթացքում յոյսերս մարաւ ու հանինք փռինք չուանին:

Թասիբով քաղաքըս ընտրութիւններին համապատասխան թուով մեռելի յարութիւն չէր տուել, ըդոր հըմար էլ ընկաւ սեւ ցուցակ: (Թէ 30 տարի սրտերըս վարդ էր պատռէ կարմիր ցուցակներից, հըմի է սեւից բըդի նեղուէինք:) Որպէս պատիժ դադարեցուեց շինարարութիւնը, աշխատատեղերի կրճատումների մեծ բաժինը օպտիմալացման ծրագրով մեզի բաժին հասաւ, ասֆալտած ուլիցներ էլ իրանց սեւ երսի պէս չտեսանք: Դաժէ ութ էրեխայ ունեցողի հըմար անվճար մանկապարտէզի արտօնութիւն չտուի սեւի մէջ մրոտած Գիւմրուն: Չուանի վրի կռգած, ռանգից ընգած յոյսը, աղէտի գօտու բազմազաւակը օրըմ հաւաքեց, սիրուն ծալեց դրեց ծոցաջեբը ու գնաց գալըստուկաւոր պաշտօնեայ՝ մարդու իրաւունքների պաշտպանի մօտ: Ուզածը մեծ բան չէր, իրա կորցրած հինգ սենեակի փոխարէն քիփիլիկ երկու սենեակըմ: Գալըստուկաւորը լսեց, փշաքաղուաւ դէմը դրած տեղեկանքներից, բժշկական դիագնոզերից, նկարներից ու էրեխէքի մեդալներից: Սաղ աշխարհ ֆռացած, լաւ կրթութիւն ստացած պաշտօնեան մեր ժաժքի թային էր ու հէչ մէ անգամ ճամփէն իրան Գիւմրի չէր բերել: Երկար բարակ չմտածեց, երեւակայութիւնը երեւի հերիք չտուաւ պատկերացնել, թէ քանիսն են աղէտից յետոյ մնացել անօթեւան ու 30 տարի անց հլը քանիսը կ’ապրին դոմիկների մէջ: Խեղճ անօթեւանին, որպէս մարդու իրաւունքների պաշտպան իստակ զրգեց մարդկանց շարքում նոյն ըզի վրայ կանգնելու իրաւունքից: Թուք ու մուր տալով բացատրեց, օր ինքը լիարժէք իրաւունքներ է ունեցել աղէտից յետոյ, երկու տարի ժամկէտում դատական հայցով հանդէս գալու պետութեան դէմ ու պահանջի իր ունեցուածքի լրիւ վերականգնումը, չհաշուած նաեւ այլ ծախսեր: Ու ինքը էլ բան չունի ըսելու մէկին, ով վախտին տէր չի կանգնել իրա իրաւունքներին: Միակ տեղը, օր ուղղորդեց, ըդիկ կիսաբաց լուսամուտների տաղաւարն էր, ըսաւ, օր նման մարդկանց հըմար միակ տեղն է, ուրտեղից կռնան կապեն իրանց յոյսը, պետութիւնը այլեւս ի վիճակի չէ դիմանայ նման ոչ իրազեկ քաղաքացիներին: Լեռդին բացած դռնից յոյսը կենդանութեան նշաններ ցոյց չտուաւ, ուր մնած կիսատ բացած լուսամուտներից շունչ առնէր: Յոյսը ջեբից հանեց, կապեց Սփիւռքի նախարարութեան դրօշակից ու հետ էգաւ իրա դոմիկ: Անձրեւից մաշած ժեշտերի վրայ տուֆից քարեր նկարեց, անցնող դառնողը ֆոտոներ էրին ու նկարներից մէկը գնաց հասաւ մոզամբիկցի մեծահարուստի մօտ: Էդ մարդը, ով քարտէզի վրայ իսկի չէր տեսել մեր սեւ կէտը, ելաւ էգաւ Գիւմրի: Իսկական տուֆից տուն նուէր տուաւ 30 տարի դոմիկի մէջ ապրող բազմազաւակին:

Ինչքան օր Սփիւռքի նախարարութիւնն է հեռու Սփիւռքից էդքան էլ մեր յոյսն է հեռվցել գալըստուկաւորներից ու 30 տարի ժաժքից յետոյ հլը 5000 դոմիաւորի յոյս կայ չուաններին մնացած:

 

Դժուար հասկանալի բառեր

Բգներս – կոկորդներս, բուկ – կոկորդ։
Գալըստուկ եւ գալստուկաւոր – փողկապ կրող, պաշտօնեայ։
Դիկտով ու կառոպկով – փայտերով եւ արկղերով։
Դոմիկ – ռուս․՝ տուն։
Ըզ – հարթութիւն։
Թայ – տարիք։
Ժաժք – երկրաշարժ։
Ժեշտ – թիթեղ։
Իմպպոռտ – import, ներածեալ արտադրութիւն։
Լեռդին բացուած – լայն բացուած։
Ղուան – առոյգ, ժիր։
Մէզէ – մեզմէ, մեզանից։
Սեւ երս – սեւերես, ամօթ չունեցող։
Քիփիլիկ – փոքրիկ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

«ՁԻՐ ՔԱՌՈՒՆՑ ՓԻՍԱՆ ՉՈ՞ՑԻ»

ՔԵՍԱՊԻ ԲԱՐԲԱՌ

26996112_839345346247466_1189292788_n
Ոտքի՝ Փէնըս Պէպօկ, նստած՝ «ձիր քառունց փիսա»ն


ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

w

– Պըզտէկ Պէտուր, չո՞ցիս։

Պէպկօս էնօնը Եաղըպ (Յակոբ) ի, ամմա քէսպըցէքը Պէտուր կէսին էր, ածականը ընծատ էր, իսըլի չումքի էր թոռըն իմ, ինծըքըլի պըզտէկ Պէտուր կը կինչին:

– Աղուր իմ, Պէպօկ, դօն չո՞ցիս։

Պէպոյը Թըրթըռինց Փէնըսն ի: Չիշոց քի տէրէքը պըզտէյ էր, ամմա չումքի կըծէքը սպիտկոծ էր, էտուր հէմօր քէսպըցէքը Պէպօկ կը կինչերէն էր:

– Ձիր քառունց փիսան չո՞ցի:

– … աղուր ի, Պէպօկ…:

Թամալա ըր կը տըսնէր զես Փէնըս Պէպոյը, պազը հարցընէր քի չոցիմ, իքընճը հարցումը կ’ընէր՝ «Ձիր քառունց փիսան չո՞ցի»: Իսըլի, ջուճոխ, ատ ֆախըթնէն եօ՞ գուտենէրէմ ո՞ւվնի միր քառունց փիսան: Իլան թամալա ըր կը հարցընէր, կը ճուպեպէրէմ քի աղուր ի…

Ըր քէչ մը մինտծցու, օր մը ըր կինա Պէպոյը հարցոց քի ձիր քառունց փիսան չո՞ցի, ասամ Պէպկօն․

– Պէպօկ, ըմըն աղըզ ըր կը հարցընիս քի ձիր քառունց փիսան չո՞ցի, կը ճուպեպէրէմ քի աղուր ի, ամա պըր հարցընիմ, ո՞ւվնի միր քառունց փիսան:

Պէպոյը կոշտ իլան մը խընտոց, պազնակ հարցոց.

– Տօ, Պէտուր, ո՞ւվնի Քառէդ:

– Քառէ՞ս. Կարոյը:

– Հա, հա՜, Կարոյը քէ՞նը փիսու կունա:

– Քէ՜նը…, քէ՜նը…. միեկ փիսու:

– Ո՞ւվնի ատ փիսան:

– Իմ Տօտը:

– Հա, հա, հա, հաաաա….: Տամակ ձիր քառունց փիսան չո՞ցի:

 

Վաղարշապատ, 13 Յունուար 2017

 

Դժուար հասկնալի բառեր

էնօն – անուն:
ըմըն աղըզ – ամէն անգամ:
ընծատ էր – այդպէս էր:
թամալա – միշտ:
իսըլի – ես ալ:
կէսին էր – կ’ըսեն անոր:
կըծէքը – մազերը:
չիշոց քի – չնայած որ:
չո՞ցիմ – ինչպէ՞ս եմ։
չումքի – որովհետեւ:
պազնակ – յետոյ:
ռահմաթլըք – ողորմած:
տամակ – ուրեմն:
տօտ – հայր:
քէնը – քանի՞:
քի – թէ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԽՕՐԱՏԱ

ՀԱՄՇԷՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

24323957_1701286049921425_207645538_o

ՌՈԶԱ ԽԱՍՏԵԱՆ

«Կօռձէյդ թըմիզ գընի՞ս տա» –
Հայծուծ մօմը տիմածի,-
«Փանջարածըն աշէծի,
Գօմմօր խէլկըս նէդէծի:
Շիպաս աբոյդ էպվաձ չա,
Դէշիմադ ավիլվաձ չա,
Չէյ դեսնում գու խընօծիդ,
Մալէյդ էրկը տըրվաձ չին:
Խէդը պուսաւ աձուկիդ,
Մէյվադ փըտի գու ձառին,
Բուբուլնիդ աստին-ընտին՝
Ալի գըբար կըրուշիդ:
Հըսաբն, օղուլ, ադմուն չա,
Քիճ մը էդռաֆըդ աշա,-
Զընգիննօն գու ընէր սալտ՝
Վէվ օր կօռձն ույ գընա լաւ…»:

Աճվիս քիճ մը ձըռէծի,
Քընտիս դագըն խնդածի,
Մըտկիս մէճը քըրֆէծի,
Ամա խորատիլ չայծի:
Ինծօ՞յ ասէյ հարիֆին,
Հընտէ «Քա՛, կընա կօռձիդ,
Հիմի հիչ կօռձ չընօղին
Օմբայնին ին ձըմաձիկ…»:

 

ԶՐՈՅՑ
Թարգմանութիւն հեղինակից

«Գործերըդ լա՞ւ ես անում» –
Հարցրեց մամը դիմացի,-
«Պատուհանից նայեցի,
Մնաց՝ խելքս նետէի:
Կարծեմ ճաշըդ եփուած չէ,
Յատակըդ աւլուած չէ,
Չոր եմ տեսնում խնոցիդ,
Անասունըդ կապուած չի:
Խոտը բուսաւ քո էգին,
Միրգդ փտում է ծառին,
Ճտերդ՝ ցիր ամէնուր,
Էլի կպար գրելուդ:
Հաշիւն, օղուլ, այդպէս չէ,
Կողքերդ նայիր ու տես,
Հարստանում են նրանք,
Ովքեր գործն են անում լաւ…»։

Ես աչքերս թեքեցի,
Քթիս տակ ծիծաղեցի,
Մտքումս հայհոյեցի,
Բայց չբարձրաձայնեցի:
Ինչպէ՞ս ասեմ յարգուածին.
«Աղջի՛, գնա քո գործին,
Հիմակ՝ հէչ գործ չանողի
Ամբարներն են բոլ ու լիք…»։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

ԳԱՐՕԴԻԾԱ

ՀԱՄՇԷՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

23698553_1684172018299495_1005217762_o.jpg

ՌՈԶԱ ԽԱՍՏԵԱՆ

Ցոյդը էգաւ, դընէյս դակ է,
փէճկօ կուզիմ ամա էլի,
հըմ էլ նէսը գըրագ ըլլի,
ճըտճըտունը լըսիմ փէդին:

Մէմ էլ կուզիմ գէջին նստաձ
դէսնուշ իմ հօյս,
քօվի լընգագ սէղնին վըրըն մաձուն՝ փըռշաձ
ուդէլիկնին օնուշ էպվաձ ձէռօկ խաս մօյս:

Գարօդիծա,
վէյուշի չակ,
կօռուշի չակ,
մէռնուշի չակ
գարօդիծա եէս ձընօղնուս հօմ ու հէդին…

 

ԿԱՐՕՏԵՑԻ
Թարգմանութիւնը հեղինակից

Ցուրտը եկաւ, տունը տաք է,
վառարան եմ ուզում բայց ես,
համ էլ՝ մէջը կրակ լինի,
ճըտճըտոցը փայտի լսեմ:

Մէկ էլ՝ հօրս կ’ուզեմ տեսնել,
աթոռակին ցածրիկ նստած,
նրա կողքի լայն սեղանին՝ մածուն բրդած,
ու ճաշերը համեղ ու տաք մօրս եփած:

Կարօտեցի,
լացելու չափ,
գոռալու չափ,
մեռնելու չափ
կարօտեցի ծնողներիս համ ու հոտին:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: