ԵՐԿԻՆՔԻՆ ԳՈՅՆԸ

Հեղինակ՝ ՓԻԹԸՐ Հ. ՌԷՅՆԸԼՏ
Բնագրի թարգմանութիւն եւ պատում՝ ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ

Մարիան արուեստագէտ էր, գծագրել եւ ներկել շատ կը սիրէր։

Ան ունէր սեփական պատկերասրահ մը, բայց անշուշտ բոլոր գործերը հոն չէր ցուցադրեր, գծածներուն մեծ մասը ընկերներուն ու ծանօթներուն կը ղրկէր։

Մարիան նաեւ որմնազարդեր կը պատրաստէր, որոնք իր գաղափարները կը ցոլացնէին։ 

Դպրոցին մէջ ալ ծանօթ էր իր նախագծած ու պատրաստած զգեստներով, ներկի տուփով եւ ունեցած հաստատ համոզումով, որ իւրաքանչիւր անձ արուեստագէտ է։

Օր մը ուսուցիչը աշակերտներուն անակնկալ մը ըրաւ եւ գրադարանի նորոգութեան համար անոնց պարտականութիւն մը տուաւ․ պատերէն մէկը անոնք պիտի ներկէին։

Մարիան երբ լուրը իմացաւ, անհամբերութենէն սկսաւ երկվայրկեանները համրել։

Դասարանին մէջ ձայները բարձրացան․ գաղափարի փոխանակումները շատոնց սկսած էին։

Աշակերտները կը խօսէին, բայց միեւնոյն ժամանակ կը գծագրէին։ 

Միասնաբար պատրաստեցին խոշոր նկար մը, ամէն մէկը նկարին մէկ ծայրէն բռնեց եւ բոլորը միասին ուղղուեցան դէպի գրադարան։ 

Ճամբան.

— Ես ձուկը պիտի նկարեմ,- ըսաւ մէկը։

— Ուրեմն ես ալ ուրիշ մը կը գծեմ։

— Ես ալ ովկիանոսը պիտի ներկեմ։

Մարիան պոռալով.

— Ես ալ երկինքը պիտի ներկեմ,- ըսաւ,- եւ շուտով տուփին վրայ ծռեցաւ ու մէկ-մէկ ներկերուն նայեցաւ։

Կապոյտ գոյնը չկար…

— Առանց կապոյտի ինչպէ՞ս երկինք պիտի գծեմ։ 

Յանկարծ զանգը հնչեց …վրձինները ձգելու ժամանակն էր։

Դպրոցը վերջացած էր։ Մարիան դէպի հանրակառք քալեց, նստաւ, ու ճամբայ ելան։ Ան պատուհանէն դուրս դիտել սկսաւ։

Արեւը մայր կը մտնէր։

Մտքին մէջ կը շրջէր նոյն հարցումը․

— Առանց կապոյտի ինչպէ՞ս երկինք պիտի գծեմ։ 

Երբ տուն հասաւ, պատշգամէն երկինքին մթննալը դիտեց։

Գիշերը աղուոր քնացաւ, քունը բաւական խորունկ էր…

Երազին մէջ գոյնզգոյն երկինքին մէջ հոլի նման կը դառնար։

Գոյները իրարու միանալով անսովոր գոյներ մէջտեղ բերած էին։

Յաջորդ առտու Մարիան փողոցը անձրեւին տակ հանրակառքին կը սպասէր։

Երկինքը կապոյտ չէր։

Ժպտեցաւ։

Երբ դպրոց հասաւ, խենթի պէս գրադարան վազեց։ Կարծես թէ կը մրցէր։

Շուտով աման մը առաւ եւ սկսաւ մէկ-մէկ գոյները մէջը թափել։

— Աս ալ դնեմ, ա՜, կեցի՛ր, սա չմոռնամ…

Ընկերները անձայն իրեն կը նայէին։

Նոր գոյն մը ձեռք ձգելու համար բոլոր գոյները վրձինով խառնեց։

Գործը վերջացնելէ յետոյ պատին մօտեցաւ եւ ներկել սկսաւ։

— Այս ո՞ր գոյնն է.- հարցուց տղոցմէ մէկը։ —Ասիկա՞։ Այս․․․ երկինքի՛ն գոյնն է,- պատասխանեց ժպտելով։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՆԱՊԱՍՏԱԿԸ ԵՒ ԻՐ ԸՆԿԵՐՆԵՐԸ

Հեղինակ՝ ԺԱՆԷԹ ԼՕԼԵՐ
Նկարազարդում ՝ ԻՌԵՆԷ ՋԱՆ
Բնագրի թարգմանութիւն եւ պատում՝ ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ

Նապաստակը շատ անհամբեր էր։
Ընկերներուն համար Զատկուան խաղ մը պատրաստած էր։
Ան բոլոր հաւկիթները տարբեր գոյներով ներկելէ յետոյ, ամէն մէկը զատ-զատ չորցուցած ու զարդարած էր։
(Յօրանջել)
Բայց այլեւս ժամանակը եկած էր քնանալու։

Յաջորդ առտու նապաստակը նախաճաշը ընելէ յետոյ, առջի գիշեր պատրաստած գոյնզգոյն հաւկիթներով լեցուն կողովը ձեռքը առնելուն պէս դուրս ելաւ։
Երբ դռնէն ելաւ, իրեն ժպտեցան նախ արեւը, ապա գոյնզգոյն ծառերն ու ծաղիկները։
Ան ցատկռտելով զառիվար իջնել սկսաւ։ Քանի մօտենար՝ սիրտը աւելի ուժեղ կը տրոփէր։ Քիչ յետոյ ընկերներուն քով պիտի հասնէր։

Վերջին անգամ ուժով մը ցատկեց…

Մէկէնիմէկ հաւասարակշռութիւնը կորսնցուց եւ գլորեցաւ։
Նապաստակը մէկ կողմ ինկաւ, իսկ հաւկիթները՝ ուրիշ կողմ։
Բոլոր հաւկիթները աջ ու ձախ տարածուեցան։
Երբ Նապստակը «վա՜յ, հաւկիթներս», կը գոչէր, յանկարծ
հեռվէն շուն մը իրեն մօտենալով «Կեցի՛ր, կեցի՛ր, ես քեզի կ՚օգնեմ…» ըսաւ։
Եւ այդպէս ալ ըրաւ. ծաղիկներուն ու ծառերուն միջեւ պտտելով հաւկիթները հաւաքել սկսաւ։
Այդ պահուն փոքրիկ շնիկ մըն ալ ուրիշ հաւկիթի մը ետեւէն զառիվար կը վազէր…
Յետոյ սկսան մօտենալ ուրիշներ։
Հեռու անկիւն մը, ախոռին քով գտնուող խոշոր շունն ալ հաւաքած հաւկիթները ամանին մէջ կը դնէր։ Իրեն կ՚օգնէր նաեւ իր ճերմակ ընկերուհին։

Նապաստակը գետին մէջ ուրիշ շնիկ մըն ալ տեսաւ։ Ան ալ կը ջանար հաւկիթ հաւաքել։
Յետոյ իմացուեցաւ թռչունի մը զօրաւոր ճռուողիւնը։ Ան կը ջանար ծառին ճիւղին վրայ գտնուող հաւկիթը առնել, բայց չէր յաջողեր։ Իրեն մօտեցաւ սրճագոյն շուն մը եւ առաւ հաւկիթը…
Այսպիսով բոլոր հաւկիթները հաւաքուեցան… բայց նապաստակը ուրախ չէր․
– Ի՞նչ եղաւ,- հարցուց շուներէն մէկը։ Բոլոր հաւկիթները հաւաքեցինք։
– Այո, բայց ես այս հաւկիթները միասին խաղալու համար պատրաստած էի․ ո՛չ կրցանք խաղալ, ո՛չ ալ կրցանք զուարճանալ,- ըսաւ նապաստակը։
– Ո՛չ, կը սխալիս. ամէնքս հոս ենք, եկէ՛ք խաղանք։
Նապաստակը շատ ուրախացաւ․ բոլոր հաւկիթները հաւաքեց ու պահեց, որպէսզի ընկերները գտնեն ու բերեն…
Երբ խաղը վերջացաւ, բոլոր կենդանիները իրենց տուները վերադաձան։
Նապաստակը շատ ուրախ էր, որովհետեւ այլեւս վստահ էր, որ եթէ գլխուն փորձանք գայ՝ ընկերները անպայման իրեն կ՚օգնեն։
Այսպիսով, անոնք միասին հաճելի Զատիկ մը անցուցին։

22 Ապրիլ 2020

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: