ՄԻՏՔ ԵՒ ԽՕՍՔ

Ընթերցումի ընթացքին այս կամ այն միտքը կամ խօսքը աւելի… կը խօսի մեզի, կ’ընդգծենք, կ’առանձնացնենք, կ’ուզենք յիշել, վերյիշել, սորվիլ կամ ի հարկին  մէջբերել զայն, վերադառնալ անոր։ Ահաւասիկ փունջ մը նման միտքերու եւ խօսքերու, որոնք դուրս բերուելով իրենց բուն աշխարհէն, նաեւ թերեւս հրաւէր մըն են կարդալու տուեալ հատորը կամ հեղինակը։

ՄԻՏՔ ԵՒ ԽՕՍՔ բաժինը կը զբաղի երկերէն միտք եւ խօսք հաւաքելով։

ՀԱՅԵՐԷՆ պլօկ

 

***

Արուեստին ծառայելը թէ՛ հաճոյք է եւ թէ՛ տառապանք, փշոտ վարդեր քաղելուն նմանեւ եթէ միայն հաճոյք ըլլար՝ վարդի տեղ անծաղիկ խոտ միայն պիտի բուսնէր արեւին տակ…:

Բենիամին Նուրիկեան
«Պանդուխտի մը Օրագիրը», Սփիւռքահայ Պատմուածք, Երեւան, 1984, էջ 321:

 

***

Սէրը առանց խենթութեան ոչխարներու սէր է:

Ռուբէն Սեւակ
8 Դեկտեմբեր, 1907 թուակիր նամակ, Երկեր, հատոր 2, Երեւան, 1996, էջ 77:

 

***

Չարիքը պէտք է չորցնել իր աղբիւրին մէջ:

Ռ. Զարդարեան
«Կեդրոնական Կառավարութիւն», Յօդուածներ, Իսթանպուլ, 2015, էջ 28:

 

***

Ամէն ինչ հարկադրաբար գրուելու է արձակուելու համար, քակուելու, ընդլայնուելու, ըլլալու ինքզինք ինքն իրմէ անդին, մինչեւ որ մեզ կրող ուժերը ձեւաւորուին, այլանան, ջնջումներու մէջ:

Գրիգոր Պըլտեան
«Գիշերային Այցելութիւն», Ինչ որ չես տեսներ, Երեւան, 2016, էջ 62:

 

***

Գրել միա՛յն ինչ որ կը գգայ մարդ, եւ գրել ամէ՛ն ինչ որ կը զգայ… առանց կեղծ ամօթխածութեան քօղին. պէտք է որ իրենց ոյժին գիտակցութիւնը ունեցող գրիչներ սկսին վերածննդեան այս մեծ գործը:

Ռուբէն Սեւակ
7 Հոկտեմբեր,1907 թուակիր նամակ, Երկեր, հատոր 2, Երեւան, 1996, էջ 34:

 

***

Ու մեր օրերուն սեւ ամայութեան մէջ, մեր սրտերուն անյագուրդ ծարաւին համար,
Կը ստեղծենք լուսաստինք, պայծառալոյս եւ աղուոր երազներ:

Վազգէն Շուշանեան
Երկիր Յիշատակաց, Երեւան, 1966, էջ 406:

 

***

Մերին մէջն է՝ հաճոյքը մեծ կամ պզտիկ զգալու կարողութիւնը:

Զաւէն Պիպէռեան
Մրջիւններու ՎերջալոյսըՍթանպուլ, 2007, էջ 131:

 

***

Իրական յաղթանակը մարդ ուրիշին վրայ չի տանիր, այլ իր սեփական անձին դէմ:

Շահան Շահնուր
«Մելամաղձիկ ժամեր», Սփիւռքահայ Պատմուածք, հատոր 1, Երեւան, 1984, էջ 137:

 

***

Ցանկութիւնը երբեմն կ’ուզէ քեզ վերածել անձեւ մարմնի, անպարագիծ, իրեն պէս անհուն:

Գրիգոր Պըլտեան
«Սեւ Ձայն», Ինչ որ չես տեսներ, Երեւան, 2016, էջ 103:

 

***

Բուն առանձնութիւնը մարդոց միջեւ զգացածդ է:

Զաւէն Պիպէռեան
Մրջիւններու Վերջալոյսը, Սթանպուլ, 2007, էջ 131:

 

***

Բացարձակապէս մինակ եղած ատենդ է, որ ինքզինքիդ հետ գլուխ գլխի կը մնաս, դուն քեզի ընկերակից կ’ըլլաս ամէն տեսակէտով: Եւ աշխարհի ամէն բանը կը կենդանանայ, քեզի հետ կ’ապրի, եւ ամէն բանի ապրիլը կը զգաս, կը տեսնաս՝ էնթանս կերպով, սկսելով ոտքիդ տակի քարէն մինչեւ ծովի թռչունը, դաշտի միջատը, պարտէզիդ խոտը:

Զաւէն Պիպէռեան
Մրջիւններու Վերջալոյսը, Սթանպուլ, 2007, էջ 136:

 

***

Մեր ճակատագիրն է ասիկա: Պէտք է համբերութեամբ կրենք մեր լուծը: Սիրով ու վշտով պիտի մեծ ըլլանք:

Ռուբէն Սեւակ
26 Մարտ, 1910 թուակիր նամակ, Երկեր, հատոր 2, Երեւան, 1996, էջ 214:

 

***

Տրամադրութիւն, մտային վիճակ ըսուածն ալ ի՞նչ է որ, եթէ ոչ աշխարհին հետ հաշտուելու կարողութիւն եւ համբերութիւն:

Բենիամին Նուրիկեան
«Պանդուխտի մը Օրագիրը», Սփիւռքահայ Պատմուածք, Երեւան, 1984, էջ 324:

 

***

Կարենալու համար ապրիլ այսուհետեւ,
Օդի, ջուրի, հացի նման,
Մենք պէտք ունինք հպարտութեան:

Վահան Թէքէեան
«Հպարտութիւն», Հատընտիր, Պէյրութ, 1978, էջ 144:

 

***

Ամէն ճշմարտութիւն կու տայ նոր ճշմարտութեան մը կարօտը:

Նիկողոս Սարաֆեան
Վէնսէնի Անտառը, Փարիզ, 1988, էջ 14:

 

***

Կը հաւատամ, թէ բարութեան անջնջելի կայծ մը կայ ամէն մարդու մէջ, եւ չարիքը այդ կայծին վրայ բարդուած տգիտութեան թանձր մոխիրն է միայն:

Բենիամին Նուրիկեան
«Պանդուխտի մը Օրագիրը», Սփիւռքահայ Պատմուածք, Երեւան, 1984, էջ 318:

 

***

Մեր տխրութիւնները կարծես դիտմամբ կը յարուցուին, որպէսզի ահագնացնեն մեր երջանկութիւնը:

Ռուբէն Սեւակ
11 Փետրուար, 1909 թուակիր նամակ, Երկեր, հատոր 2, Երեւան, 1996, էջ 129:

 

***

Մենաւոր կեանք չկայ անոնց համար, որ մտածել եւ ստեղծել գիտեն:

Բենիամին Նուրիկեան
«Պանդուխտի մը Օրագիրը», Սփիւռքահայ Պատմուածք, Երեւան, 1984, էջ 318:

 

***

Եւ մենք կը բարձրանանք ու կը բարձրանանք… քանզի վստահ ենք, որ օր մը պիտի հասնինք ձիւնածածկ գագաթներու յաւերժական շլացքի սպիտակափայլ մաքրութեան:

Ռուբէն Սեւակ
25 Ապրիլ, 1909 թուակիր նամակ, Երկեր, հատոր 2, Երեւան, 1996, էջ 138:

 

***

Գիրքը լոյս է, ուր որ երթայ՝ հետը լոյս կը տանի: Իրեն քսուող միտքը կայծ կ’առնէ, իրեն շփուող հոգիները բոց կ’առեն:

Լեւոն Շանթ
«Բանահիւսական երկերու հանրային արժէքը», Երկեր, Երեւան, 1989, էջ 854:

 

***

 Որպէսզի մեր կեանքը ըլլայ յուզիչ ու գեղեցիկ, հարկ է սորվիլ մաշիլ:

Վազգէն Շուշանեան
«Տառապիլ», Երկիր Յիշատակաց, Երեւան, 1966, էջ 394:

 

***

 Մարդու մը կեանքը տող մը բան է յաճախ: Բայց հազարաւո՜ր կէտերէ, որոնցմէ կազմուած է տողը:

Յակոբ Օշական
Սահակ Պարգեւեան, Լիբանան, 1985, Էջ 10:

 

***

 Ճիգը… ներքին ճիգն է, որ մարդը կը բնորոշէ անասունէն: Ճիգը մարդուն կռիւն է ինքզինքին հետ:

Զ. Որբունի
Վարձու Սենեակ, Փարիզ, 1939, էջ 31:

***

Մահն ու կեանքը իրենցմէ դուրս ուրիշ անիմաստութեան մը մաս կը կազմեն, անհեթեթին իմաստը ըլլալու է:

Վահէ Օշական
«Կռիւը», Սերունդներ, Պէյրութ, 1995, էջ 190:

 

***

Միայն մարդիկ չէ որ կը խափանեն մեր ճամբան, այլեւ յաճախ եւ աւելի շատ մեր անցեալի գաղափարները…

Զապէլ Եսայեան
«Նահանջող Ուժեր», Երկեր, Երեւան, 1959, էջ 256:

 

***

 Կառուցել աշխարհ մը աշխարհին դէմ, կերտել զայն նոյն ատեն անոր դիմացը:

Գրիգոր Պըլտեան
Շրջում, Երեւան, 2012, էջ 57:

 

***

Ինչո՞ւ համար ուրախ, աղուոր մտածումները տխուր բաներ են…:

Վահէ Օշական
«Կռիւը», Սերունդներ, Պէյրութ, 1995, էջ 151:

***

Պոռալը կը շարժէ մեր հոգին, հայհոյելը կը մեծցնէ:

Յակոբ Օշական
Սահակ Պարգեւեան, Լիբանան, 1985, Էջ 28:

 

***

 Յաղթել տխրութեան պահու մը եւ նուաճել մեր շուրջը յածող խուսափուկ երջանկութիւններէն մէկը՝ զիս աւելի պիտի հպարտացնէր, քան յետմահու փառքը:

Զապէլ Եսայեան
«Նահանջող Ուժեր», Երկեր, Երեւան, 1959, էջ 273:

 

***

(․․․) շոգեկառքէս
Դէպի հակառակ
Սիրտըս կը սուրայ։

 Նիկողոս Սարաֆեան
«Գնացք», Անջրպետի մը գրաւումը, Չափածոյ Երկեր, Անթիլիաս, 1982, էջ 13:

 

***

Չեմ գիտեր ո՛ր թղթակցութեանս մէջն էր, կարծեմ ըսած եմ թէ հարիւր տարի ալ ապրիս Պոլսոյ մէջ, չես կրնար ըսել թէ Թուրքիա ապրած եմ՝ բառին կատարեալ նշանակութեամբը, եւ կը ճանչնամ այս երկիրն ու իր բոլոր ցաւագին ու զուարճալի տարօրինակութիւնները։

 Երուանդ Սրմաքէշխանլեան (Երուխան)
Փոքր Ասիոյ մէջէն, Իսթանպուլ, 2015, էջ 50:

 

***

…եւ գիտցէք որ ձեր որդւոց կատարեալ կրթութիւնն ոչ միայն Եկեղեցւոյ եւ Ազգին մեծապէս օգտակար է, այլ եւ ձեզ ծնողացդ թանկագին գանձ մ’է, ուստի մի՛ խնայէք եւ ոչ մի ինչ Վարժարանաց համար (…)

Մատթէոս Պատրիարք Իզմիրլեան
[Անդրանիկ կոնդակ, 1895], Անդրանիկ կոնդակներ սահմանադրական շրջանի պատրիարքներու, Իսթանպուլ, 2013, էջ 106:

 

***

Այս աննման ժողովուրդին մէջ, ամէն Հայ որ կու գայ աշխարհ՝ «աթոռակալ» է ի ծնէ։

Շաւարշ Նարդունի
Ահա ես ճանկերս լայն բացած, Փարիզ, 1966, էջ 8:

 

***

Չէ՞ որ ամէն ժամ, ամէն վայրկեան, ամէն երկվայրկեան կը հեռանան մեզմէ մանկական բոլոր մաքրութիւններն ու անմեղութիւններն ալ ու կը պատէ մեզ փտութիւնը իր խաբուսիկ գեղեցկութեամբ եւ հրապոյրներով, մերթ այդպէս շպարով, մերթ անուշահոտութիւններով, օծանելիքով կամ վարսայարդարումով, գարնանային սա զեղչ-վաճառքի դժոխային իրարանցումին մէջ, վերազարթնող բնութեան դիմաց։

Երուանդ Կոպէլեան
«Դիմակ», Երազ չունեցող մարդիկ, Իսթանպուլ, 1984, էջ 11:

 

***

Ուժերու, դանդաղօրէն կազմուող քաոս մըն է ուղեղս, սաղմնային տակաւին, ծփանուտ ու մութ, մինչ ինծի տրուած ժամանակը կիսուած է արդէն եւ թերեւս ալ հասած իր վախճանին, եթէ նկատի առնենք անակնկալները: Ետեւէ ետեւ քանի մը կեանք անհրաժեշտ էր գոնէ:

Նիկողոս Սարաֆեան
Հսկում, Երեւան, 2012, էջ 88:

 

***

Բաներ կան, որոնք մեզ մեր ներսէն կը դրդեն խօսելու. բայց կը վախնանք նոյն այդ բաներէն ու կը լռենք: Տխուրը հոն է որ մեր վախը կ’արդարացնենք ու մաս չունեցող պատճառներու կը բեռցնենք մեր չքմեղանքը: Բայց մտահոգ ենք ոչ թէ կեղծիքէն, զոր կ’արհամարհենք միշտ, այլ ճակատագրովը պարտկել ջանացուածին, ու պահին ու այդ վիճակին լեղի ստուգութիւնը հիմնովին օտար որոշումներու կը վստահինք ու կ’ընենք մեր ուզածին ճիշդ հակառակը:

Յակոբ Օշական
Մնացորդաց, Ա. հատոր, Գահիրէ, 1932, էջ 14:

 

***

Ինչո՞ւ, արդարեւ, չկրնամ քնանալ հիմա՝ որ յոգնած եմ նոյնքան եւ որ ոչ մէկ սէր կը ծաղկեցնէ փշոտ երազ մը՝ կոպերուս տակ, հիմա որ յարաբերական բաներու ծիծաղը կայ դէմքիս վրայ ու ցամքած են բարեպաշտ երկիւղածութեանս արցունքները… հիմա որ կուշտ եմ վերջապէս լացէն ու խանդէն, ցասումներէն ու խոստովանանքներէն, անկեղծէն ու կեղծաւորէն, պատկերէն ու մեղեդիէն, հիմա որ ինքզինքս խլելով քաղքենի հանգստութեան մը մէջ՝ կը նետուիմ դէպի հեռուները որպէս զի չհասնիմ ոչ մէկ հանգրուանի, որպէս զի արագ եւ անդադար հոսում մը ըլլայ կեանքս եւ ըլլայ քաղցր մոռացութիւն՝ ինչո՞ւ չկրնամ քնանալ:

Նիկողոս Սարաֆեան
Հսկում, Երեւան, 2012, էջ 22:

 

***

Կ’անցնէր թաղումը, ասոր կապուած յուզումներուն տեղատարափը: Տունին մէջ ասոր բերած մեծ պարապը լեցնելու համար ճամբայ կ’իյնային նոր նոր պատրանքներ: Այսպէս է շինուած այս հսկայ խենթութիւնը զոր կեանք կ’որակենք:

Յակոբ Օշական
Հաճի Ապտուլլահ, Երեւան, 2000, էջ 67:

***

Սիրե՜լ, սիրուիլ.- ոսկեղէնիկ սուտ աղուոր.
Սիրե՜լ առանց սիրուելու.- սո՜ւգ ահաւոր.
Սակայն աւա՜ղ անսէր կեանքին.- կեա՞նք է որ…

Ռ. Սեւակ
«Սէրը», Երկեր, Երեւան, 1995, էջ 159:

 

***

Անհաշիւ պիտի սիրես ամէն բան
Ամէն ինչ – սուտ կամ իրաւ –
Թէ ոչ օր մ’ալ հովուն ծովուն ինչպէս հաշիւ
Պիտի տաս:

Զարեհ Խրախունի
«Անհաշիւ», Սփիւռքահայ բանաստեղծութիւն, Երեւան, 1981, էջ 387:

 

***

Կը հաւատամ դեռ յամառութեամբ
Մարդոց հոգիին հիմնական, սկզբնական ու իրական
Գեղեցկութեան:
Ու անոնց աչքերուն մէջ ծլած մէկ տժգոյն ճառագայթը
Բոլոր թանկագին ու ցոլարձակ քարերուն հետ չեմ փոխեր:

Վազգէն Շուշանեան
«Մարդոց համար», Սփիւռքահայ բանաստեղծութիւն, Երեւան, 1981, էջ 139:

 

***

Իմաստութենէն
Գիտութենէն
Եւ պատերազմէն առաջ
Մարդիկ սէրը ստեղծած էին:

Մկրտիչ Հաճեան
Սփիւռքահայ բանաստեղծութիւն, Երեւան, 1981, էջ 347:

 

***

Համբոյրներ կան, որ վա՜րդ կը ծլցնեն: Վարդն ի՜նչ է. համբոյրներ կան, որ մա՛րդ կը ծնցնեն:
Ռուբէն Սեւակ
«Ապրիլը յաղթել է», Երկեր, Երեւան 1995, էջ 356:

 

***

Պլպուլ մի՛ դու զարմանար
Զպայծառ վարդիս գեղ պատկերին,
Զի ով որ սէր չունենայ
Առ ինք չկայ գեղեցկութիւն:

Կոստանդին Երզնկացի
Տաղեր, Երեւան, 1962, էջ 141:

 

***

Սէրս կատարն է լերան լուսափայլ –
լեռն է – կը կանչէ –
միատեղ ելլենք լեռն ի վեր:

Զահրատ
«Լեռն ի վեր», Բանաստեղծութիւններ, հատոր Բ., Սթանպուլ, 2006, էջ 15:

 

***

Մինչդեռ Սէրը ինծի համար յաւիտեան հիւսիսայգն է զոր լերան ետեւը գուշակեցի, Աստուածն է որ առջեւէս անցաւ, քօղ մը նետելով աչքերուս վրայ…

Վահան Թէքէեան
«Մխիթարութիւն», Հոգեր, Փարիզ, 1901, էջ 97:

 

***

Գիտե՞ս թէ ան որ կ’երազէ վայելքը տառապանքով, խորհուրդով, սոսկումով ու զոհմամբ ընդխառնուած, հոծուած՝ պիտի սիրէր Կինը մթութեամբ լեցուն եւ Բնութիւնը՝ խորին ու պակուցիչ:

Ինտրա
Ներաշխարհ, Պէյրութ, 1955, էջ 146:

 

***

 Բիրտ ոյժն է շարժող եւ շարժուող ազդակը որ առջեւ կ’անցնի իրաւունքի պատրուակով իրաւունք ոտնակոխելու։

Մաղաքիա Արք. Օրմանեան
«Խոհք եւ խօսք», Երուսաղէմ, 1929 էջ 366-367:

 

***

 … սակայն նախապաշարեալ գաղափարներ եւ նախագրաւեալ տեսութիւններ ո՛չ տրամաբանութիւն կը ճանչնան եւ ո՛չ իրականութիւն կը զննեն, այլ պարտաւորիչ գոգ բռնադատիչ՝ երեւակայութեան հետեւանքներ են, որոց մասին ո՛չ պատճառաբանելը ներեալ է եւ ո՛չ փոփոխելը հնարաւոր է։

Մաղաքիա Արք. Օրմանեան
«Խոհք և խօսք», Երուսաղէմ, 1929 էջ 187

 

***

Ազատութեան գաղափարը կապէ եւ կանոնէ զերծ ըլլալը չէ. կարգ ու կանոն, չափ ու կշիռ, կերպ ու պայման Ազատութեան դաստիարակն ու պահապանն են։

Մաղաքիա Արք. Օրմանեան
«Խոհք և խօսք», Երուսաղէմ, 1929 էջ 40

 

***

 Իսկութիւն հետապնդող եւ ստուգութիւն փնտռող ենք ի բնէ եւ ի ծնէ, եւ իսկութիւն ու ստուգութիւն ճշմարտութիւն է։

Մաղաքիա Արք. Օրմանեան
«Խոհք և խօսք», Երուսաղէմ, 1929 էջ 483

 

***

Ներելու իրաւունքը կը պատկանի անո՛ր միայն որ ոյժը ունի պատժելու ալ՝  եթէ ուզէ:

Բիւզանդ Եղիայեան,
«Մոռնալու, Ներելու եւ Վրէժխնդրութեան մասին», Ներման Հարցը, Խմբ. Գառնիկ Աւ.Ք. Գ., Մոնթրէալ, 2017, էջ 10:

 

***

Որքա՜ն արագ կ’անցնին տարիները, եւ որքա՜ն ողորմելի է մարդը չկարենալ հրամայելու համար ժամանակին:

Ռուբէն Սեւակ
Երկեր, Երեւան,1996, էջ 206:

 

***

Բայց ջիղերը նախազգալու եղանակ մը ունին, որ լաւագոյն բան մըն է քան մտքին թափանցողութիւնը: Միտքը դանդաղ է եւ քիչ անգամ յստակատես, մինչդեռ ջիղերը միշտ արթուն են, կը գործեն արագ, եւ ուղիղ կը տեսնեն: Զգայութեան անկախ աշխարհ մը մեր էութեան մէջ:

Արամ Անտոնեան
«Երկունքը», Աքսորի ճամբուն վրայ, Երեւան, 2016, էջ 227:

 

***

Սիրով ու վշտով պիտի մեծ ըլլանք:

Ռուբէն Սեւակ
Երկեր, Երեւան, 1996, էջ 214:

 

***

Ինչո՞ւ ձգել որ ցանկութիւնը ծանծաղի անհնարին պահերու, կացութիւններու, դրուագներու մէջ, դառնայ գոյակցական սաղմ, ծալք, կնճիռ, քակուի, դառնայ իր նպատակին դիմող պատմութիւն:

Գրիգոր Պըլտեան
Շրջում, Երեւան, 2012, էջ 147:

 

***

Մեր քանքարաւորները, ամէն ասպարէզի մէջ, հնուց ի վեր, սովոր ենք, երեւելի և աներեւոյթ ձեւերով, հալածել ու հարուածել և վշտացնել ի խոր:

Նշան Պէշիկթաշլեան
Գրիգոր Նարեկացի եւ Սմբատ Բ․ (պատմական թատերախաղ 8 պատկեր), Փարիզ, 1950, էջ 41։

 

***

Կեանքեր կան որոնք կը բանին մահուան համար։ Կեանքեր ալ կան որոնք կը կառուցանեն իրենց անմահութիւնը։

Նշան Պէշիկթաշլեան
Գրիգոր Նարեկացի եւ Սմբատ Բ․ (պատմական թատերախաղ 8 պատկեր), Փարիզ, 1950, էջ 111։

 

***

Պոլիսը՝ ծննդավայրս, Հայաստանը՝ հայրենիքս, ա՛լ ուրիշ սիրոյ մը համար տեղ չկար սրտիս մէջ։ Մարդ քանի՞ հայրենիք կ’ունենայ վերջապէս, երկուքը շատ էր արդէն։

Վահան Թէքէեան
Կեսարիա․ Երթուդարձի եւ բնակութեան օրագիր մը, Իսթանպուլ, 2016, էջ 47:

 

***

Ահ, այս բարենորոգումները՝ յոյսի եւ յուսախաբութեան ի՜նչպիսի յաջորդական հոսանքներ կանցընեն մեր հոգիներէն ի՜նչպէս օր մը կը կարծենք թէ մեր ապրելու եւ զարգանալու իրաւունքը ապահովուած է վերջնականապէս, եւ ուրիշ օր մը՝ այդ իրաւունքը ուրացուած կամ կտրատուած կը գտնենք վերստին (․․․):

Վահան Թէքէեան
Կեսարիա․ Երթուդարձի եւ բնակութեան օրագիր մը, Իսթանպուլ, 2016, էջ 122։

 

***

Ինքնավստահ, անհատականութեան հակամէտ եւ ազգային գործի մէջ անիշխանական ենք մենք, եւ ճիշդ ա՛յդ պատճառով նոր սկսած ենք հասկնալ թէ կազմակերպական մեր հասկացողութիւնը նախակրթարանային է տակաւին։

Խաչիկ Թէօլէօլեան
«Հիւսիսային Ամերիկայի հայկական գաղութի կազմակերպումի կարելիութիւններ», Սփիւռքի մէջ, Փարիզ, 1980, էջ 17:

 

***

Զարմանալի երեւոյթ է ինծի համար, որ տակաւին «ամէն Հայու պարտականութիւնն է»ով սկսող այնչա՜փ նախադասութիւններ կը գրուին եւ կը խօսուին մեր կեանքին մէջ։

Խաչիկ Թէօլէօլեան
«Հիւսիսային Ամերիկայի հայկական գաղութի կազմակերպումի կարելիութիւններ», Սփիւռքի մէջ, Փարիզ, 1980, էջ 23:

 

***

Այն կազմակերպութիւնը՝ որուն անդամները վարժ են իրարու խօսքին միջամտելու ժողովի ընթացքին, վաղը չեն վարանիր քոյր կազմակերպութեան մը հանդէսը խաչաձեւելու, միւս օրն ալ ազգային սգատօնի մը թուականին․․․ պարահանդէս կազմակերպելու։

Խաչիկ Թէօլէօլեան
«Հիւսիսային Ամերիկայի հայկական գաղութի կազմակերպումի կարելիութիւններ», Սփիւռքի մէջ, Փարիզ, 1980, էջ 27:

 

***

Չարքաշ ու տոկուն ժողովուրդ մը ըլլալէ անդին, չափազանց յամառ ժողովուրդ ալ ենք, թէեւ մեր այդ յամառութիւնը կը ցուցադրենք ու կը կիրարկենք որոշ մարզերու մէջ միայն։

Խաչիկ Թէօլէօլեան
«Տեսութիւն եւ Հայութիւն», Սփիւռքի մէջ, Փարիզ, 1980, էջ 151։

 

***

Ի՞նչ է բանաստեղծութիւնը, ի՞նչ է բանաստեղծական կեանքն.- Զգայարանց թափում թօթափումն է. հեշտին հալումն է սրտին. յարաթռիչ ճախրումն է հոգւոյն՝ զմայլանաց աներեւակ աշխարհներուն մէջ:

Եղիա Տէմիրճիպաշեան
«Բանաստեղծութիւն եւ Ամուսնութիւն», Անգեղն Երգ, Երեւան, 2015, էջ 325:

 

***

Կասկածը հոգեկան այն պղտորութիւնն է, որուն մէջ տեղի կ’ունենայ զտումը ու բիւրեղացումը:

Նիկողոս Սարաֆեան
Վէնսէնի Անտառը, Փարիզ, 1988, Էջ 33:

 

***

Գարունը Փթթում է, Աշունը՝ փտտում:

Եղիա Տէմիրճիպաշեան
«Մտածումներ», Անգեղն Երգ, Երեւան, 2015, էջ 302:

 

***

Այն հոգին որ գահազուրկ է, կը նմանի առագաստի անկողնի մը՝ որուն փեսան չկայ, այն սիրտը որ թագազուրկ է, կը նմանի մատանիի մը՝ որուն վրայէն թանկագին գոհարը ինկած է: 

Ռուբէն Զարդարեան
«Եօթը Երգիչները», Ցայգալոյս, Վենետիկ, 1945, էջ 103:

 

***

Գիտակցութիւնը ամէնէն մեծ վտանգն է որմէ վեր պէտք է գալ գիտակցութեամբ, պահելով նոյն ատեն մանուկի մը սիրտը:

Նիկողոս Սարաֆեան
Վէնսէնի Անտառը, Փարիզ, 1988, Էջ 44:

 

***

Հոգին մշտական սկսում մըն է. նկարագիրը՝ կրկնութիւն մը:

Յ. Օշական
Անգղին Կտուցին տակ, Պէյրութ, 2008, էջ 342:

 

***

Բոլոր երջանկութիւնները ծպտուած դժբախտութիւններ են:

Նիկողոս Սարաֆեան
Վէնսէնի Անտառը, Փարիզ, 1988, Էջ 37:

 

***

Օրհնութիւն այն թեւին՝ որ օր մը թափահարեց, օրհնութիւն այն ձայնին՝ որ այս երկրին վրայ, երբեւիցէ, իր արձագանգն ունեցաւ:

Ռուբէն Զարդարեան
«Եօթը Երգիչները», Ցայգալոյս, Վենետիկ, 1945, էջ 90:


Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements