ԿԵԱՆՔԸ՝ ԻՐ ՄԸ

ՄԱՆԷ ՄԱՐՏԻՐԵԱՆ 
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

Երեքշաբթի, 12 Նոյեմբեր 2319

Բարեւ, ես ծնած եմ 22 Դեկտեմբեր 2006ին, Դուին, անունս Մանէ է, արդէն 300 տարիէն աւելի է, որ դեռ ողջ-առողջ եմ: Ա՛լ տարիքս չեմ հաշուեր, միայն գիտեմ, որ տակաւին 224 տարի ունիմ ապրելիք: Կ’ըսեմ՝ միայն, որովհետեւ հիմա մարդիկ կ’ապրին մօտաւորապէս 714 տարի, բայց իմ սիրտս սկսաւ հիննալ, որովհետեւ բնական սիրտով ծնայ: Օրինակ ծոռանս թոռնիկը առանց սիրտի ծնաւ, ինչպէս հիմակուան բոլոր մարդիկը, բացի անոնցմէ, որոնք ինծի պէս 2054ին կորսնցուցին իրենց բնական սիրտը եւ տեղը ստացան ելեկտրոնական սիրտ: Այդ սրտերուն պատճառաւ զգացումները ջնջուեցան: Հիմա մանուկները, առաջուան նման, չեն իջներ բակ եւ իրարու հետ խաղար: Անոնք միայն մէկ ընկեր ունին, իրենց հեռատեսիլ-գործիքը: Բայց կան մանուկներ, որոնք եթէ բախտաւոր են, կը ստանան զգացումներով սիրտ, ինչպէս թոռնիկիս թոռը, որ այսօր այցելեց ինծի: 

Ան քովս եկաւ եւ ըսաւ.

– Մանէ տատիկ, անցեալ օր տարօրինակ թուղթեր գտայ դարակիդ մէջ: 

– Ի՞նչ թուղթեր:

– Նկարներ: Մէկուն վրայ դուն եւ տղայ մը, եւ միւսը կապոյտ էր, մէջտեղն ալ տարօրինակ բան մը:

– Կը յիշե՞ս ուր դրուած էր:

– Այո՛։ 

– Ուրեմն բե՛ր, տեսնե՛մ: 

Թալինը մտաւ սենեակս, բացաւ դարակը եւ գտաւ կապոյտ թուղթը։ «Նայէ՛, այս է»։ Առի ձեռքէն այդ թուղթը եւ ուշադրութեամբ նայեցայ ու արցունք մը կաթեցաւ այտիս վրայ: «Ասիկա սիրտս էր, փոխուելէն առաջ», եւ թուշիս վրայի արցունքը ցուցամատովս մաքրեցի: 

– Բայց իմ սիրտս այսպէս չէ: 

– Գիտեմ, այդ 300 տարի առաջ էր, բոլոր սիրտերը այսպէս ձախի վրայ էին:

– Բայց իմս աջի վրայ է:

– Ատ ալ գիտեմ:

– Գիտես որ իմս կլոր է: 

– Այո՛, գիտեմ, հիմա նոյնը ունինք: Առաջ զգացումներ գոյութիւն ունէին, հիմա միայն դուն ունիս:

Ան շշմած ձեռքը դրաւ իր կուրծքին վրայ՝ «Զգացո՞ւմ»: 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆԱԿՆԿԱԼԸ

ՊԵՏԻԿ ՓԱՅԱՍԵԱՆ
Հալէպ, Ազգ. Քարէն Եփփէ ճեմարան, 8րդ դասարան

Մանկութենէս կը սիրէի Դեկտեմբեր ամիսը, որովհետեւ կը հաւատայի, որ Կաղանդի գիշերը Կաղանդ Պապան անպայման պիտի այցելէր մեր տունը եւ որպէս նամակիս պատասխան՝ ուզած նուէրս պիտի բերէր։

Դեկտեմբերի սկիզբը, մեծ ուրախութեամբ տօնածառը կը զարդարէինք եւ գեղեցիկ գիրով գրուած մեր նամակները կը դնէինք ծառին տակ։ Մեր նամակները, ըսի, որովհետեւ, թէեւ եղբայրս ինձմէ մեծ էր, բայց ինքն ալ խաղալիք մը կ՚ակնկալէր Կաղանդ Պապայէն։

Երբ չափահաս եղայ, գիտցայ որ մեր նուէրները ոչ թէ Կաղանդ Պապան կը բերէր, այլ՝ մեր ծնողքն ու հարազատները։ Սակայն, ամէն տարի նոյն խանդավառութեամբ շարունակեցինք նամակներ գրել ու անհամբեր սպասել Կաղանդի գիշերուան։

Կարեւոր չէր, թէ ո՛վ էր նուիրատուն, կարեւորը նուէր ստանալն էր։ 

– Մամա՛, Կաղանդ Պապան ե՞րբ պիտի ստանայ մեր նամակները,- քմծիծաղով մը հարցուցի մօրս։ 

– Այս տարի ուզած նուէրդ պիտի չստանաս, Պետի՛կ. նամակ գրելդ աւելորդ էր արդէն։ 

Մօրս դէմքին արտայայտութիւնը խիստ էր, բայց չյանձնուեցայ, փորձ մը եւս կատարեցի։ 

– Ինչո՞ւ, մամա՛. տան մէջ քեզ չեմ նեղացներ, դպրոցն ալ հնազանդ աշակերտ եմ, հարցո՛ւր ուսուցչուհիներուս, ես քեզ չեմ խաբեր։ 

– Պետի՛կ, միայն հնազանդ ըլլալը չի բաւեր, պէտք է նաեւ աշխատասէր ըլլաս։ Ես նիշերէդ գոհ չեմ, աւելի ջանք թափելով կրնաս բարձրացնել նիշերդ, բայց դուն, ըստ երեւոյթին, գոհ ես ու չես ուզեր ինքզինքդ յոգնեցնել։

Ամէն օր նոյն յանկերգն էր, գոց սորված էի այլեւս։ Եթէ եղբայրս առաջնակարգ աշակերտ է, պայմա՞ն է որ ես ալ նոյնը ըլլամ։ Մտածեցի, որ մայրս կը սիրէ զիս, պարզապէս այսպէս կ՚ըսէ, որպէսզի աւելի լաւ սորվիմ դասերս, բայց Կաղանդի գիշեր անպայման կ՚ուրախացնէ զիս։ Եղբայրս ալ նոյն կարծիքը ունէր. 

– Մի՛ նեղուիր, Պետի՛կ, կը ստանաս ուզած նուէրդ։ Չե՞ս գիտեր, մաման միշտ  այսպէս կ՚ըսէ, վերջը կը մեղմանայ. ի վերջոյ մայր է, փափուկ սիրտ ունի։
 
Երկար սպասումէ ետք, 2019ի վերջին օրը հասաւ։ Նոր Տարուան առաջին ժամերուն երգով ու պարով դիմաւորեցինք Կաղանդ Պապան։ Անոր ծանր տոպրակին մէջ բազմաթիւ նուէրներ կային, բայց, ափսոս, իմ ուզած նուէրս չկար․․․։ Հասկցայ, որ Կաղանդ Պապան, Կաղանդ Մաման, կամ ի՛մ պապաս, ներողամիտ չէին կրցած ըլլալ։ Անոնք վճռակամ էին։

Սիրած ժամացոյցս պիտի չստանամ, մինչեւ որ նիշերս բարելաւեմ։ Ուրիշ ճար չկայ…։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՀԵՏԱՑԱԾ ԶԳԱՑՈՒՄԸ

ԱՐԹԻՒՐ ՅՈՎՍԷՓԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

14 Փետրուար 2186

Իր արուեստական տան մէջ, Վարդան ժամը եօթին, ջղային եւ մինակ կ՚արթննայ, ինչպէս ամէն առտու։

Այս նոյն վիճակով կը սկսի պատրաստուիլ, իր մեքենայէն կը խնդրէ, որ սուրճ ու նախաճաշ պատրաստէ մինչեւ որ լողաւազանին մէջ լողայ մաքրուելու համար։ Այն պահուն որ ջուրէն կ՚ելլէ, այդ նոյն ջղային վիճակով, իր մեքենան նոր հագուստը արդուկուած կը բերէ իրեն, որ հագնի։ Վերջը կը ցատկէ առանձին շարժող անիւներուն վրայ, որպէսզի զինք տանին մինչեւ խոհանոց, նախաճաշելու համար։

Այսօր մեքենան իրեն համար պատրաստած էր երեք կարմիր քառակուսիներ․ Վարդան կարմիրները շատ չէր սիրեր, Վարդան ընդհանրապէս բան չէր սիրեր, ինչպէս աշխարհի բոլոր բնակիչները։ Արհեստագիտութեան մուտքով աշխարհը դարձեր էր անգոյն ու մանաւանդ անսէր։ Այսօր առաջին անգամ ըլլալով Վարդան մոռցեր էր իր մեքենան բեռնաւորել, հետեւաբար այս մոռացումին պատճառով  ինք պէտք է երթար հաց գնելու։ Կ՚որոշէ քալելով երթալ, մանաւանդ որովհետեւ ինքնաշարժին բանալիները կորսնցուցած էր։ Ճամբան շատ երկար չէր, բայց շատ նեղ էր, հացի խանութէն վերադարձին ճամբան, ինչպէս միշտ, գետին կը նայի։ Կը տեսնէ որ գետինը ոտքեր կան․ մարդ մը կար իր դիմաց… կ՚որոշէ դէմքը բարձարցնել եւ շունչը կը կտրուի, աչքերուն մէջ փայլեր կը լեցուին, ամբողջ մարմնի արիւնը կը տաքնայ։ Վարդան չէր հասկնար, թէ ինչ կը պատահէր իրեն։ Առաջին անգամն էր որ այդպիսի բան կը պատահէր, երբ աղջկան մը կը նայէր։ Հացը կը ձգէ եւ արագ վազելով տուն կ՚երթայ, որպէսզի կարդայ թէ ինչ կը պատահէր իրեն։

Անմիջապէս համացանցը կը բանայ ու կը նայի, բայց՝ ոչ մէկ բան։ Միակ բանը, որ կար, մեծ մայրիկին բժշկական տետրակն էր, հոն կը փնտռէ իր հիւանդութեան նշանը եւ ահա կը գտնէ․ իր հիւանդութիւնը կը կոչուի «սէր»։ Սէ՞ր, ինչպէ՞ս թէ սէր, ի՞նչ է սէրը։ Վարդան սիրահարա՞ծ էր․ եւ այս բառն ու գիրքը ժամեր կ՚ուսումնասիրէ ու կը մտածէ, թէ ինչպէս կ՚ըլլար իր կեանքը, եթէ ճանչցած ըլլար սէրը։

Ան հասկցաւ, որ այս «հիւանդութիւնը» պէտք է ետ բերել։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻՆ «ԲԱՐԻՔՆԵՐԸ» ՎԱՅԵԼԵԼ Կ’ՈՒԶԵՄ

ՏԻՐՈՒԿ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Տան օդափոխիչը քսանչորս ժամ կ’աշխատի։ Կը տաքնամ ու պատշգամին դուռը կը բանամ։ Դուռը թող բաց մնայ ու քամին սառեցնէ ոսկորներս։

Սրճեփը ելեկտրական օճախին վրայ կը դնեմ, երկու վայրկեանէն սուրճը պատրաստ է, բայց պիտի չխմեմ այդ լեղի սուրճը։ Թող մէկ կողմ մնայ ու սառի։

Ձեռնահեռաձայնիս շարժը վերջացաւ։ Սեղանիս վրայի շարժըրը թող տեղը մնայ։ Ձեռնահեռաձայնս պիտի չգործածեմ։

Ուզած երկվայրկեանիս տաք ջուրը կը հոսի։ Ծորակը կը գոցեմ։ Երեսս պիտի չլուամ ու վաղը պաղ ջուրով պիտի լուացուիմ։

Սառնարանիս դարանները, խոհանոցիս դարակները թող պարպուին։ Անոնց պարապութիւնը դիտեմ եւ սնունդի կարօտ մնամ։

Լուացքի մեքենայ, լուացք չորցնելիք մեքենայ մէկ կողմ թող մնան։ Լուացքս ձեռքով պիտի լուամ։

Լոյսերը պիտի մարեմ ու մոմի լոյսին տակ պիտի նստիմ։ Ո՛չ հեռատեսիլ, ո՛չ դիմատետր եւ ո՛չ ալ instagram: Սրտիս զարկերուն եւ մտածումներուս խօլ հեւքը լսեմ ու ծնկաչոք աղօթեմ։

Տաքուկ անկողինս ու վերմակս պիտի ձգեմ ու բազկաթոռին վրայ առանց ծածկուելու քնանամ։ Անհանգիստ թող ըլլամ ու խաղաղ քունի կարօտը քաշեմ։

Այսօր այսպէ՛ս պիտի ապրիմ։ Գո՛նէ այսօր։

Մինչ օրս պատերազմի մէջ եղողներուն կրած չարչարանքը մասամբ մը կրել ու անոնց՝ կեանքի ամենէն էական պէտքերը չունենալու դառնութիւնը զգալ կ’ուզեմ։

Անծանօթ ճամբուն մէջտեղը ձեռնահեռաձայնս մարել ու տանս ճամբան փնտռել կ’ուզեմ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՍ ՍԷ՜Ր ՊԻՏԻ ԵՐԳԵՄ ՈՃՈՎ ԱՅՆՔԱՆ ՏԱՐԲԵՐ

ՊԵՏՐԱՐԿ
(1304 – 1374)

Ես սէ՜ր պիտի երգեմ ոճով այնքան տարբեր,
Որ իր դաժան սրտէն հառաչանքներ հազար
Բրտօրէն փրցընեմ, տենչանքներ ալ հազար
Վառեմ սառցակալած իր մտքին մէջ, ու դեռ

Տեսնեմ դիմագիծերն ինչպէս կը փոփոխուին,
Աչքերը կը թրջին, գո՜ւթ կը հոսին հիմա,
Երբ ա՛լ օգուտ չկայ, այլեւս կը զղջայ
Սխալն իր ակամայ ու տանջանքն ուրիշին:

Ու դեռ, ձիւներուն մէջ, վարդեր կարմրաբորբոք
Կը շարժին իր շունչէն, փղոսկրն ի յայտ ահա՝
Անցորդներն զմայլող կը փոխէ մարմարի:

Այս ամէնն ես կ’ընեմ ու կեանքըս կը մարի,
Այլ կ’ափսոսամ ոչինչ, զիս կը նեղէ ո՛չ ոք,
Սպասելով փառքին որ յետոյ պիտի գայ:

Իտալերէնէ եւ անգլերէնէ թարգմանեց՝
ՈՅԺ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ԿԸ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ՈՀԱ․
Մենք դրամ կը բաժնենք արեւմտահայերէնով ստեղծագործել փափաքող հայ երիտասարդներուն, բայց չենք գիտեր ինչ ըսել է «ստեղծագործել», ինչ ըսել է «ստեղծագործութիւն»։ Ինչ որ սխալագրութիւն է՝ բարի եկած է, մենք մեր փափաքին գոհացում կու տանք, փափաքէն անդին չենք կրնար անցնիլ, ձեռքերնէս միայն փափաքիլ կու գայ, արդէն առանց սխալագրութեան արեւմտահայերէնը կարելի չէ։

ՈՀԲ․
Կը տեսնես, որ երկրի նախագահներ, հոգեւորական ու աշխարհական ղեկավարներ իրարու կը փաթթուին, իրարու ձեռք-ոտք կը բռնեն, ուրիշ անդամներ կը բռնեն, իրենց սիրոյն ու բարեկամութեան մարմնական արտայայտութիւն կու տան, հոգ չէ թէ իրարու ետեւէ ինչ կը խօսին կամ ինչ քար կը նետեն կամ ինչ պատերազմի կը սկսին այդ հանդիպումներէն առաջ կամ ետք։ Ձեր սէրը, եթէ ունիք անանկ բան մը, աս փաթթուիլներով արտայայտելու պէտք չունիք, սիրելինե՛ր։ Մենք ձեր սիրոյն ու բարեկամութեան ծանօթ ու վկայ ենք։ Մեզի անծանօթները այդ սիրոյն յաջորդելիք քայլերն են։

ՈՀԳ․
Ամերիկայի մէջ դիւրին է այսօր երգել՝ «դեռ ճամբայ ունինք, պիտ հասնինք Սասուն»։

ՈՀԴ․
Բարերարներուն նիւթական՝ դրամական աջակցութիւնը, որուն համար շնորհակալ ենք, հասկնալի է արդարեւ, սա «բարոյական» աջակցութիւն կոչուածը ի՞նչ է։ Անբարոյական բարերարներուն բարոյական աջակցութիւնը ի՞նչ է արդեօք։

ՈՀԵ․
Մարդը անշուշտ պիտի օգտագործէ ժողովուրդը, իր ժողովրդականութիւնը, որովհետեւ դուք թքեցիք այդ ժողովուրդին վրայ, կոխկռտեցիք զայն ու քալեցիք՝ անոր վրայ առ առաւելն միայն խնդալով։ Այսպիսի կացութեան մէջ եթէ պոպուլիզմը չյաջողի, հապա ի՞նչը յաջողի. ձեր սրիկայութի՞ւնը։

ՈՀԶ․
Ազերիներն ու թուրքերը ըմբշամարտի մէջ միշտ կը պարտուին հայ ըմբշամարտիկներէն ու բոլոր այլ մարզաձեւի մարզիկներէն։ Դեռ օր մը համացանցի վրայ չհանդիպեցանք լուրի մը, որ ազերիի մը կամ թուրքի մը հայ մարզիկի մը դէմ տարած յաղթանակը արձանագրէր, այնքան որ իսկապէս թուրք եւ ազերի մարզիկները մեր գութը կը շարժեն․․․։

ՈՀԷ․
Պէյրութի այսինչ վարժարանը Հայաստանի այսինչ համալսարանին քանի մը սնտուկ գիրք նուիրած է, որոնք արեւմտահայերէնով եւ Սփիւռքի մէջ լոյս տեսած են։ Ասքանին մէջ մեծ բան մը չկայ, սակայն որպէսզի փաստենք, թէ մենք սա պարզ արարքը կրնանք լուրջ արարողութեան, հայրենասիրական քարոզչութեան եւ կամ պիտի տեսնէք․․․ ատկէ ալ աւելի բանի մը վերածել, այսինքն փիղի մորթով մրջիւն կրնանք բուծանել, սոյն քաջագործութիւնը «հոգեւոր ներգաղթ» կ’անուանենք։ Սնտուկները ստացողները կը յուսան, որ «նմանօրինակ քայլը օրինակ կծառայի մյուս կազմակերպություններին՝ այն համոզմամբ, որ ժամանակն է արդեն մտածենք նաև հոգևոր ներգաղթի մասին»։

Չկարդացուող ձեր գիրքերը աղբ թափելու տեղ Հայաստան ղրկեցէք, որպէսզի․․․ «հոգեւոր ներգաղթ» տեղի ունենայ։

ՈՀԸ․
Ասիկա ժողովո՞ւրդ է։ Ասիկա անհովիւ հոտ է, որ մէյ մը ասկողմ կ՚երթայ, մէյ մը՝ անկողմ, մէյ մը աս հրապարակը կը լեցնէ եւ «յեղափոխութիւն» կը պոռայ, մէյ մը՝ միւս։ Բայց այդպէս մի՛ ըսէք։ Մարդիկը դեռ նոր արթնցան։ Չեն ալ հաւատար, որ արթնցան։ Մէկ քունէն միւս քունին չանցնին։

ՈՀԹ․
«ԵԱՀԿ Երկիրներու Դեսպաններուն Ներկայացուեցաւ Հանրաքուէի Կայացման Հանգամանքները»։

Նախակրթարանի մէջ աշակերտներուն կը բացատրես, որ բայը ինչ պայմաններու տակ յոգնակի եւ ինչ պայմաններու տակ եզակի պէտք է գործածել։ Պէյրութի «Աղքատ» օրաթերթի նախակրթարանի աշակերտներուն ալ պէտք է բացատրել, որ վերի նախադասութեան մէջ «հանգամանքները» յոգնակի է եւ որովհետեւ պահանջատէր է՝ կը պահանջէ «ներկայացուեցաՆ» բայը, ոչ թէ՝ ներկայացուեցաՒ։

Բայց որովհետեւ Հայաստանը մեր հայրենիքն է, արեւելահայերէնն ալ արեւմտահայերէնին հայրենիքը կ’ըլլայ բնականաբար, մանաւանդ՝ իր սխալներով։ Եթէ հոն այդ սխալը տարածուած է, ինչո՞ւ մեր քով ալ չտարածուի։ Չէ՞ որ հայրենիքը սրբութիւն է իր ճիշդով ու սխալով։

ՈՁ․
Հայոց Ցեղասպանութիւնը չէին ընդունած, մինչեւ որ պատերազմը եկաւ եւ քիթերնէն, բերաննէն եւ ականջնէն դուրս ելաւ, ու հիմա անդրադարձան, որ այդպիսի բան մը եղած է։ Առջեւդ նայէ, որ ետեւդ տեսնես։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (710-715)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հետաքրքրուեր եմ կ’երեւի որ ճիշդ ի՞նչ է նոճին, եւ նոճաստան մըն է, ու կռնակը տուած նստած է, եւ երբ վերջապէս կը հարցնեմ՝ ի՞նչ կ’ընէ այստեղ, կը պատասխանէ․ «Կը մահամբերեմ», ու կը տեղեկացնեմ որ այս ծառերը կ’ապրին հազար, երկու հազար ու աւելի տարիներ:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը գտնեմ ես զիս դարաւանդը բուրգերուն, կը քալեմ աւազն ի վեր եւ Սփինքսն է ողջունողը զիս: Ըսուած է որ կը նմանիմ Իրեն: Որքա՞ն պիտի նայինք իրարու: Դժուար է հաստատել, քիթն եթէ գոյ ըլլար թերեւս… եւ արդէն կարծիքս պիտի համարուի ենթակայական…: Բայց կ’ուզեմ անպայման գիտնալ, թէ ոչ՝ պիտի մինչեւ հոս չգայի…: Ուրիշներու հարցնեմ, բայց որո՞ւն…: Շուրջս կը նայիմ…: Շրջող մակաբոյծներէն մէկուն եթէ՝ իսկոյն պիտի համաձայնի եւ անկասկած առաջարկէ մասնաւորաբար ինծի համար բանալ այցելուներու առջեւ գոց դամբարան մը, որուն պատերուն վրայ ալ դէմքս տեսնելով պիտի զարմանամ…: Իսկ եթէ քիչ անդին ճռուողող աղջիկներուն՝ թերեւս խենթուկ համարեն ու քրքջան եւ երբ յամառիմ՝ խրտչին ու ոստիկանը կանչեն…: Ճաբոնցի տարեց զոյգի՞ն… պիտի կարողանա՞մ ինքզինքս բացատրել… անգլերէն գիտեն եւ ակներեւ լրջութեամբ ու մեծ հետաքրքրութեամբ կը բաղդատեն զիս ու Ան… եւ գլուխնին կը շարժեն… կը թուի ինծի խոհականօրէն… բացի եթէ իրենց կերպն է ծաղրելու…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Մինչ կ’իջնեմ աստիճաններէն, յետադարձ ակնարկով մը կը ստուգեմ որ, այո, փաստաբանուհիին ցուցատախտակը փոքր է սովորականէն: Փողոցը պահ մը կը մտածեմ միւս կողմն անցնիլ եւ վարձակառքով ուղղուիլ տուն, բայց կ’որոշեմ քալել եւ արդէն միայն հեռուներէն շէնքերով շրջապատուած, նախապէս անգոյ տարածութիւն մը կը հասնիմ, ու կ’անցնիմ մօտէն ոտքերն իրարու անցած, կթոտ ծունկերով, ակներեւօրէն ցաւատանջ իշու մը, ու կը մտածեմ որ անասուններն ալ մեզի պէս կը հիւանդանան, սակայն անբառ պէտք է տոկան տառապանքին եւ ետ նայելով կը համոզուիմ որ պնդութենէ է եւ թէ կը մաքառի իր կղկղանքն արտանետել:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հասարակ սրճարան մըն է՝ հասարակ մարդոցմով, եւ պիտի անցնէի-երթայի, բայց նոյնպէս ժողովրդական մզկիթի մը ամբողջ ճակատը գրաւեր է…: Աթոռ մը կը քաշկռտեմ ու կը նստիմ, ու շատեր չէ որ աչք մը կը նետեն վրաս…: «Խնձո՞ր թէ ոչ՝ նարինջ», կը հարցնէ պատանին ու պատասխան չստանալով կը շարունակէ՝ «Ելա՞կ, ձմերո՞ւկ», ու կ’անդրադառնամ որ կլկլակի առաջարկ է եւ ծխախոտին «համ» ու «հոտ»ին կ’ակնարկէ: Կը մերժեմ ու թէյ մը կ’ապսպրեմ որ իսկոյն կու գայ, պատրաստ էր կ’երեւի, ծառայութիւնն արագ է այստեղ…: Մարդիկ կը ծխեն ու կը խմեն ու կը խաղան նարտ ու տօմինօ, թռցնելով բացագանչութիններ ու մտերմիկ հայհոյանքներ…: Խուլցա՜յ խռպոտած բարձրախօսէ արձակուած աղօթքի հրաւէրէն…: Զարմանալու բան չկայ՝ կէսօր է…: Բայց յաճախորդները խաղ ու խում ու ծուխ կէս ձգելով կը կանգնին ու կօշիկներ ու սանդալներ հանելով կը մտնեն մզկիթ: Բոլո՛րն ալ… մարդ չի մնար… ինձմէ զատ… ու պատանիէն, որ հիմա կասկածանքով կը նայի ինծի ու հաշիւը կը պահանջէ, հակառակ որ բերած թէյը կը մնայ ինչպէս որ է…: Կը վճարեմ ու կ’երթայ…: Եւ կը սկսին դուրս գալ արդէն եւ շատերու աչքերը վրաս են, «անցանկալի անձ» կը նկատեն զիս, եւ նոյնիսկ երբ – իսկո՛յն – կը վերսկսին խաղն ու ծուխն ու խումը, ոլորտն ատելական է ստուգիւ: Բայց կը յամառիմ նստիլ, առանց թէյէն նոյնիսկ ումպ մ’առնելու:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Բայց ուխտաւոր եմ ուրախ ու ոստոստ ու կը զարմանամ՝ ի՞նչ հաւատքի զօրութեամբ եւ դէպի ո՞ւր՝ խտիւական Գահիրէի փողոցներուն մէջ…

Հո՛ս, այստե՛ղ ըլլալու էր սկիզբը՝ Անթիքխանա փողոց, թիւ տասնեւվեց: Չէ՞ որ հօրեղբօրս կինը որոշեր էր ուտիճներու ջարդ մը կազմակերպել խոհանոցին մէջ, օժանդակութիւնս համարելով անհրաժեշտ: Եւ, Աստուա՛ծ իմ, ինչ անողորմ կոտորած, զինուած էր ան բաղնիքի փայտեայ հաստաբեստ մուճակով եւ անխնայ կը ջախջախէր սարսափահար միջատներն… իսկ ե՞ս, համհա՛րզն էի, թէ՛ կը փախցնէի թաքստոցներէ, թէ՛ կը փողէի վայր ու ուղի: Եւ երբեմն, յաջող հարուածի դրուատական իբրեւ, կը պոռայի՝ «Ոճրագո՜րծ», որ իր հակադարձն ըլլար՝ «Մատնի՜չ»:

Եւ ուրեմն, մեղքս քաւելու համար է, որ փնտռեր եմ ու գտեր՝ Մայրաքաղաքի Դեղարանը, զի հոս ու միայն հոս կարելի է գտնել այն զարմանազօր լուծակոյտը, որ կը դատարկէ վայրն ուտիճներէ, առանց սակայն զանոնք սպաննելու…: Հրա՜շք: Զի ի՞նչ է ուխտատեղն, եթէ ոչ միակ տեղն ուր վստահ պիտի գտնես այն ինչ որ ուրիշ տեղ կարելի չէ երբեք:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Անկողնիս վրայ եմ ամրափակ սենեակիս մէջ ու կը քնանամ… մթութիւնն ամբողջական չէ սակայն, նշոյլ մը կայ կարմիր, գետինն է, ոտքերէս անդին… միտքս կ’երթայ անմար կրակին, խորանին աջ կողմէն ալ տակաւին պլպլացող… ինկեր է հո՞ս, արձակուեր է թերեւս ձախ ոտքէ՞ս… պիտի մնա՞յ երբ արթննամ, հետեւի՞ թերեւս ո՛ւր որ երթամ… արծարծ է թէ միայն հիմա… երկար ու անդորր…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: