ՄԵՐ ԽԱՂԵՐԸ

ՅԱՐՈՒԹ ՀԱՄԱԼԵԱՆ
Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Նախասիրած խաղս ռիսքն է: Ռիսք խաղը կը խաղցուի երեքէն հինգ հոգիով: Խաղին օրէնքը հետեւեալն է․ քարտերը կը բաժնուին խաղցողներուն, ամէն մէկը իր զինուորները իր քաղաքներուն մէջ կը դնէ եւ իր մայրաքաղաքը կը զատէ:

Երկու տեսակ զառ կայ՝ յարձակելու եւ պաշտպանուելու համար․ երեք հատ յարձակելու եւ երկու հատ պաշտպանուելու: Քսան շէնքեր կան, որոնք բաժնուած են քաղաքներուն մէջ: Խաղը քաղաքներ գրաւելն է, եւ ով որ վերջաւորութեան բոլոր քաղաքները գրաւէ, ան յաղթած կ’ըլլայ: Ես ռիսք խաղը ամէն օր մէկ կամ երկու ժամ կը խաղամ ընկերներուս կամ ընտանիքիս հետ։ Տանս մէջ կը խաղամ կամ ընկերներուս  տունը կ’երթամ: Խաղը ունի իր օգուտները. առաջինը՝ որ կը սորվիմ քաղաքներուն անունները եւ տեղերը․ երկրորդը՝ որ խելքս աշխատցնել կը սորվեցնէ: Ես ռիսք խաղը շատ կը սիրեմ:

ՆԱԽԱՍԻՐԱԾ ԽԱՂՍ
ՃՕՆ ՊԱՐՍՈՒՄԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Շատեր կը խաղան՝ «անուն, բոյս, առարկայ» կոչուած խաղը, որպէս զբաղմունք: Բայց ես այս խաղը որպէս գիտելիքներու վերաքաղ կը խաղամ, ան ալ տարբեր լեզուներով՝ հայերէն, արաբերէն եւ քիչ մըն ալ անգլերէն: Այս խաղը նախ բառապաշարս կը զարգացնէ եւ միշտ նոր իրի կամ բոյսի եւ վայրի անուններ սորվիլ կու տայ եւ իմ մէջս նոր գիտելիքներ սորվելու հետաքրքրութեան հոգին կը զարգացնէ: Մենք դասարանով շատ կը սիրենք խաղալ, երբ ազատ պահ մը ունենանք: Ես՝ որպէս հայ պատանի, միշտ կը նախընտրեմ խաղալ հայերէն լեզուով, երբ մենք հայ ընկերներով հաւաքուած ըլլանք:

ՍԱՊՈՒԷՅ ՍՈՒՐՖ
ՖԼՕՐԱ ԽՏԸՐԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Սապուէյ սուրֆ: Այս խաղը շատ փոքրիկներ կը խաղան: Խաղին օրէնքը այն է, որ պէտք է տառեր ու դրամ հաւաքել վազած ատեն, ցատկել շոգեկառքերուն վրայ ու փախչիլ ոստիկաններէն: Այս խաղը մէկ հոգիով կը խաղցուի: Շատ կը սիրուի այս խաղը, բայց եթէ շատ խաղանք՝ մեր աչքերը կը վնասուին: Միւս կողմէ ալ կը ձգէ որ մարդ ուրախ եւ աշխոյժ մնայ: Ես օրական կը խաղամ երկու ժամ, այսինքն շաբաթը կը խաղամ տասնչորս ժամ: Այս խաղը կը խաղամ տունը ամէն օր, երբ դասերս վերջացնեմ:

ԽԱՂՍ
ԼԵՒՈՆ ԻՇԽԱՆԵԱՆ

Դամասկոս, Ազգ․ Սրբոց Թարգմանչաց Ճեմարան, 6րդ կարգ

Ես կը սիրեմ դասէն յետոյ մէկ ժամ խաղալ փապժի խաղը: Այս խաղը այսպէս է, որ պէտք է օդանաւէն իջնեմ եւ տուներուն մէջ փնտռեմ զէնքերով կրակողները, եւ ով որ տեսնեմ առջեւս՝ զէնքովս մեռցնեմ: Այս խաղը կարելի է մէկ կամ երկու կամ չորս հոգիով խաղալ: Կրնամ ընկերներուս կամ ուրիշ օտար մարդոց հետ խաղալ: Այս խաղով կրնամ ժամանց ընել: Բայց եթէ խաղի ընթացքին շատ ջղայնանամ՝ ան ինծի գլխու ցաւ կու տայ: Կրնամ այս խաղը խաղալ ձեռքի հեռաձայնի վրայ կամ փլէյ սթէյշընով եւ կամ ալ համակարգիչով:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՏԱՍՆՄԷԿԻԿ (Ը․)

ՍԳԱՐԱ ՆԱՈՒՄԱՆ

Ես
Կախեալ վիճակով
Միշտ պիտի չմնամ
Որովհետեւ ես պիտի շահիմ
Ազատութիւնը

Ես
Յոգնեցուցիչ տաժանքը
Ետեւ պիտի թողում
Վերջապէս պիտի գտնեմ ճամբան
Ըլլալու

Այլեւս
Պիտի չըլլամ
Տկար թշուառ բանտարկեալ
Մութ եւ հոգեխոց անցեալով
Երբեք

Ես
Պիտի թռչիմ
Բաւական բարձր երկինք
Հասնելու կապոյտ երկինքին, դառնալու
Ազատ

Իսկ
Եթէ հասնիմ
Լոկ փոքր մասը
Ունենամ այս բոլորին գումարին
Միշտերջանիկպիտիըլլամ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԵԾԱՆԻՒԸ

ԱՆԻ ՍՈՄՈՆԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Կրթարան, 8րդ դասարան

14 Փետրուար 2222ին, Արտակը հրաւիրուած էր իր տատիկին տունը։ Ճաշէն վերջ ան գետնայարկ իջաւ խաղ մը բերելու։ Քալած ատեն հետաքրքրական բան մը տեսաւ, որ երկու անիւ ունէր։ Բայց չհասկցաւ, թէ ի՛նչ էր, միայն հասկցաւ, որ շատ հին բան մըն էր։ 

Տատիկը անհամբեր կը սպասէր Արտակին, բայց Արտակը կ՚ուշանար, տատիկին համբերութիւնը հատաւ եւ վար իջաւ տեսնելու թոռնիկը։ Ան նկատեց, որ Արտակը անշարժ կեցած կը դիտէր իր մանկութեան հեծանիւը։ Տղան տեսնելով տատիկը անմիջապէս հարցուց․

– Տատի՛կ, ի՞նչ է այս տարօրինակ բանը։   

– Ասի իմ մանկութեան ամենալաւ նուէրս էր, որ շատ կը սիրէի,- ըսաւ տատիկը։
– Ամէն օր կը քշէի ընկերներուս հետ։ Գիտեմ, որ հիմա պիտի հարցնես, թէ ի՞նչ են այս երկու ոտնափոխերը։ Փորձեմ բացատրել, թէ ինչպէս կը գործածէինք այդ երկու ոտնափոխերը։ Առաջ հեծանիւները շարժելու համար պէտք է ոտքով ոտնափոխը դարձնէինք որ շատ աւելի հետաքրքրական էր եւ կրնայինք մրցիլ մեր ընկերներուն հետ։ 

Արտակը ապշած կը նայէր տատիկին, փորձելով հասկնալ, թէ ինչպէ՞ս շինուած էին հեծանիւները։ 

Քանի մը տարի վերջ, ան որոշեց վերաշինել ոտնափոխով հեծանիւներ, որպէսզի մարդիկ գործածեն իրենց ոտքերը, ինչ որ նաեւ աւելի առողջարար է մարդուն համար։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ (ԿԹ․)

ԿԱՐՕ ԱՒԵՏԻՍԵԱՆ

ՈՁԱ․
Նորէն «բազմավաստակ եւ երկարամեայ» ազգային ծառայող մը մահացեր է։ Աստուած հոգին լուսաւորէ՛։ Բազմավաստակներէն ու երկարամեաներէն կը վախցուի, աթոռը բաւական տաքցուցած կ’ըլլան, աթոռի եւ ոռի յոռի ու անքակտելի միութիւն գոյացած կ’ըլլայ, այնքան, որ ազգին միացուցածը մարդ ա՛լ չի կրնար բաժնել։

ՈՁԲ․
Մեր փայտակարանցի տախտակամարմին երեսփոխանուհին մեծ գործ տեսած է, նախագահ Առիւծը համոզած է, անոր ըսած է․ «Ոսկորներս քեզի մատաղ, միայն թէ  խորհրդարանին ընդունիլ տուր Հայոց Ցեղասպանութիւնը, թէեւ սուրիացիներդ առաջին օրէն ալ գիտէիք, ըլլալէն իսկ առաջ գիտէիք որ ցեղասպանութիւնը ցեղասպանութիւն էր, սակայն կը սպասէիք, որ ամբողջ աշխարհը ընդունի պաշտօնապէս եւ յետոյ դուք ընդունիք, որ սուլթանին նեղութիւն պատճառած չըլլաք»։  

ՈՁԳ․
Լեզուն կը խեղուի, այո, նաեւ այն ատեն, երբ քաղաքիդ մէջ գրեթէ երկու դար առաջ ծնած ու հասակ առած բանաստեղծիդ անունը այսօր դուն թերթիդ մէջ սխալատառ կը գրես՝ Մկրտիչ Պեշիքթաշլեան։ Պէրպէրեանն ալ Պերպերեան է ձեզի համար։ Փառք կու տանք, որ դեռ տառերը կը գործածուին։

ՈՁԴ․
Մենք ազգային գործիչներ ենք, ազգին համար աշխատելով Սփիւռքի մէջ դրամ կը շահինք, Հայաստան կ’երթանք-կու գանք հարկաւ հազարումի անգամ, հայրենասիրութեան չափանիշը անշուշտ այդ երթալ-գալերով կրնաք չափել, տուն-տեղ ալ կ’առնենք հայրենիքէն, ուրիշ տեղէ առնելու տեղ, գոնէ գիտենք որ հոն թափած դրամնիս պարապի չէ, հայրենի հողին կը միախառնուի ու պտղատու ծառի կը վերածուի, կարեւոր ալ չէ պտուղին համը․ ու երբ թոշակառու ըլլանք, կ’երթանք ու մեր հայրենիքը կը վայելենք։ Դուք ասկէ լա՞ւ հայրենասիրութիւն կը փնտռէք։

ՈՁԳ․
Մարդը գիշեր-ցերեկ յօդուած կը գրէ, նոյն բաները նոյն թերթերուն մէջ, իմաստունի հովերով, հարցումներու հռետորաբանութեամբ։ Եթէ դրած հարցումներէն միայն մէկ հատին պատասխանած ըլլար մինչեւ հիմա՝ ասքան գրելու պէտք չէր ունենար։

ՈՁԴ․
Օտար բարեկամս կը գրէ․ «Դուք, հայերդ, ամէն տեղ ազգական, ծանօթ, բարեկամ, խնամի ունիք։ Բարեկամուհիս Մարսէյ պիտի երթայ մէկ շաբաթ եւ մնալու տեղ չունի, հայ մը չկա՞յ, որուն քով մնայ․․․»։ Նախ կը զարմանամ իր համարձակութեան կամ ի հարկին՝ լկտիութեան վրայ, եւ որովհետեւ գիտեմ որ կատակասէր տիպար մըն է, կը հարցնեմ․ «Բարեկամուհիդ Հայոց Ցեղասպանութիւնը ընդունա՞ծ է»։ «Այո՛, կը պատասխանէ, բայց ալճերիացի է», կը յարէ։ «Նոյնիսկ եթէ ինք անձամբ ընդունած ըլլայ ցեղասպանութիւնը, Ալճերիան տակաւին չէ ընդունած զայն։ Կը ներես, չեմ կրնար օգտակար դառնալ»։

ՈՁԵ․
Ամէն մարդ շնորհակալ է, մէկը չ’ըսեր՝ մինչեւ հիմա ինչի՞ կը սպասէիք, որ ձեր հաւատարիմ փոքրամասնութեան դէմ գործուած պատմական ոճիրը թուղթի վրայ չէիք ճանչնար։ Անոնք ալ ըսեր են․ «Մեր յիշոութիւնը զօրաւոր է, թուղթի պէտք չունինք, մեր պէտքարանին պատերուն վրայ արդէն մէկ անգամ արձանագրած ենք ու ամէն մտնել-ելլելնուս գոնէ մէկ անգամ վերաքաղ կ’ընենք պատմական այդ ոճիրը»։

ՈՁԶ․
«Հայկական PR մրցանակաբաշխութեան հետազօտութեան արդիւնքներուն համաձայն, «Սփիւռքի զանգուածային լրատուամիջոցներ» անուանակարգին մէջ «Աղքատ» օրաթերթը 2018-2019 թուականներուն ընդգրկուած եղած է լաւագոյն եռեակին մէջ»:

Հայաստանի մէջ հայաստանցիին կողմէ արեւմտահայերէնը չի կարդացուիր ընդհանրապէս, կամ ալ, ըսենք, կայ 0,01 տոկոս ընթերցող։ Սակայն, ո՜վ լկտիութիւն, չես գիտեր ո՞ ր քարին տակէն գլուխը ցցելով դուրս կու գայ ո՞ր հիմնարկութիւնը, որ կ’ելլէ ու իր չկարդացած թերթին չես-գիտեր-ինչի մրցանակ կը յատկացնէ։ Իսկ մեր շքանշանասէր ու մրցանակասէր սփիւռքահայերը հինգ ոտքով կը վազեն, մրցանակը կ’առնեն, լուսանկար մը կ’առնեն, մրցանակի վկայականն ալ կը բռնեն ու կ’ուրախանան, առանց հարցնելու, թէ իրենց թերթը Հայաստանի մէջ ո՞վ, քանի՞ հոգի, ե՞րբ եւ ո՞ւր կարդացած է։

ՈՁԷ․
Մեր հիմնարկութիւնը, որ արեւմտահայերէնի ճակատագիրը տնօրինելու վճռական աշխատանքը ձեռքը առած է, որոշած է՝

«Գտնել երիտասարդ ուժեր եւ տաղանդներ, որոնք աշխատին արեւմտահայերէնը կապել մեր այժմու իրականութեան, լեզուն դարձնելով ժամանակակից»:

Գտնել երիտասարդ ուժեր եւ տաղանդներ․․․ Մեսրոպ Մաշտոցը պէտք է կենդանացնենք, ըստ երեւոյթին, որով նոր գիւտի մը կարիքը կայ․ արդեօք հայ ժողովուրդի ո՞ր մառաններուն մէջ պահուըտած են այդ ուժերն ու տաղանդները․․․ ո՞վ գիտէ։

Սեպենք թէ գտնուեցան այդ անգտանելի ծաղիկները․ այս գիւտէն ետք անոնց գործը պիտի ըլլայ հետեւեալը․ «․․․աշխատին արեւմտահայերէնը կապել մեր այժմու իրականութեան, լեզուն դարձնելով ժամանակակից»։

Արդէն հոս նոր Մեսրոպի պէտք ունիք, հին Մեսրոպը ձեզի չի կրնար օգնել։ «Այժմու իրականութիւն» կոչածնիդ եթէ դուք էք, արեւմտահայերէնը ձեզի կապուելիք աւելորդ պոչ չունի, ո՛ր Մեսրոպն ալ որ բերէք, կրնաք վստահ ըլլալ։

ՈՁԸ․
Սա ճանաչումներէն չձանձրացանք դեռ։ Աս ճանչցաւ, ան ճանչցաւ։ Աս դեռ չճանչցաւ, ան դեռ չճանչցաւ։ Ասիկա պիտի ճանչնայ, անիկա պիտի ճանչնայ։ Աս ճանչնայ՝ լաւ կ’ըլլայ, ան ճանչնայ՝ լաւ կ’ըլլայ։

ՈՁԹ․
Հիմակուընէ ըսեմ, որ սխալմամբ չմոռնաք, թէեւ վստահ եմ որ չէք մոռնար։ Գալ տարի ալ Փետրուարեան ապստամբութեան հարիւրամեակն է։ Հարիւրամեակէ հարիւրամեակ ցատկող լարախաղացներուն աչքը լոյս։

ՈՂ․
Ինչո՞ւ․ ամեակէ ամեակ եւ հարիւրամեակէ հարիւրամեակ ցատկելը գէ՞շ բան է։ Հարկաւ լաւ է անոնց համար, որոնք ուրիշ ընելիք չունին եւ լարախաղացութիւնը թէ իբրեւ նկարագիր, թէ իբրեւ պաշտօն, թէ իբրեւ գործ, թէ իբրեւ զբաղմունք որդեգրած են։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՎԱՅՐԱԳ ՎԱԳՐԻ ՍՐՏՈՎ ԱՐԱՐԱԾՆ ԱՅՍ ԽՈՆԱՐՀ

ՊԵՏՐԱՐԿ
(1304 – 1374)

Վայրագ վագրի սրտով արարածն այս խոնարհ,
Երեսն իր մարդկային, պատկերն իր երկնային,
Ժպիտի եւ լացի, յոյսի եւ սարսափի
Միջեւ կը շարժէ զիս, կը փոխուիմ շարունակ:

Եթէ չընդունի զիս կամ թոյլ տայ՝ արձակուի՜մ,
Այլ պահէ զիս միջեւ աշխարհներու երկու,
Սիրայոյզը սրտիս թոյն է՝ քաղցըր թէեւ,
Կը հոսի մարմնիս մէջ, ի՞նչ յոյս մնաց կեանքիս:

Ոյժն իմ սպառեցա՜ւ, ալ մօտ եմ փլուզման,
Չեմ կրնար դիմանալ փոփոխ այս կացութեան,
Կ’այրիմ ու կը սառիմ, կարմիր եմ ու ճերմակ:

Երանի փախչելով վերջ տայի տանջանքիս,
Նմանելով մէկուն որ քիչ-քիչ կ’անհետի,
Սակայն ի՞նչ յոյս ինծի՛՝ չեմ կրնար մեռնի՛լ իսկ:

Իտալերէնէ եւ անգլերէնէ թարգմանեց՝
ՈՅԺ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ (716-719)

ՈՅԺ

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Կը հարցնեմ հօրս․ «Ճի՞շդ է որ ձեր տան պարտէզին մէջ խնձորենիին տակ թիթեղ մը լեցուն ոսկեդրամներ թաղած էիք»: Կը դիմադարձէ․ «Հարցումդ մահուան քառասնամեակիս առիթո՞վ է»: Իրա՜ւ, եւ ինչ որ իր ողջութեան չէի հարցուցած, մահէն այսքան ալ ժամանակ ե՞տք: Կ’ըսեմ․ «Ասիկա եկաւ միտքս»: Կ’ըսէ․ «Այո, երբեմն մայրս կը պատմէր: Բայց դուն ոսկիի սէր չունէիր, ի՞նչ պատահեցաւ»: «Ոսկիի սէրս չէ, այլ՝ պատմութեան»: «Պատմութիւն մը պակաս ըլլայ»:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Հո՞ն հանդիպած էինք, թէ եկած այլ տեղէ՝ մոռցած էի ի սպառ, աղջիկ մըն էր չքնաղ, գեղեցկութեան տիպար, պարտէզն այդ հանրային, բազմութեամբ ալ բզզուն, վախ մտաւ սրտիս մէջ, լուրերն էին ստոյգ, ախտն էր համաճարակ, ըսի՝ մեկնինք շտապ, բայց անվրդով էր ան, դիցուհիի նման, վեհապանծ արձանի, չպարծեցաւ նոյնիսկ, կռահեցի իսկոյն, կը կարծէր անկասկած՝ որեւէ ախտի դէմ գեղեցկութիւնն էր բաւ, բայց յայտնեցի իրեն՝ վտանգը կը սպառնար իր գեղի՛ն մանաւանդ, ինչպէ՞ս պիտի կրնար կեանքն իր շարունակել, իսկ ինք ըսաւ՝ նայէ՛, անիւը կը դառնայ, ըսի՝ ջրանիւ է, հրճուեցաւ, ծափեց՝ ուրեմն առո՜ւ կայ, քաշեց ձեռքէս՝ եկո՜ւր, եւ արդէն չէր հեռու, ու բազմութեան մէջէն ճամբայ բացինք մեզի…

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Շահեցա՜յ սի՛րտն աղջկան եւ յոյզն երանութեան կը շրջի երակներուս մէջ: Եւ ահա կը զգուշացնեն որ բոզութեան ասպարէզին մէջ ունեցած էր անհերքելի հռչակ: Չեմ հաւատար չարամիտ նախանձորդներու: Իրարու հետ ենք միշտ, կը պտտինք ու կը զրուցենք ու կը ճաշենք ու կը խմենք, փափաքելով կարծես որ մարմիններու մարմաջն յանգի վերջիմաստային խորհուրդի: Կ’անդրադառնամ որ սինեմա չենք գացած բնաւ, ու կ’առաջարկեմ, եւ երբ պայման կը դնէ որ պոռնկագրական չըլլայ ֆիլմը, ինչպէ՞ս չկասկածիմ որ բոզ եղած է իսկապէս:

ԵՕԹՀԱՐԻՒՐԵՒՏԱՍՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ
Նստած եմ ու կը նայիմ ճերմակ թուղթին ու կը գրեմ… պտլիկ մրջիւն մը յայտնուեր է ու կը պտտի… ուրկէ՞ ու այսպէս յանկարծ… ցուցամատս կը խծբծէ զայն… կորսուեցաւ գրիչիս հետքերուն մէջ…: Գրեր եմ քանի մը տող, երբ ուրիշ մը կը տեսնեմ ու կը ճզմեմ ու չեմ շեղիր մտքերէս…: Երրորդն է… կ’ոչնչացնեմ ու կը դադրիմ գրելէ: Մրջիւններ հետաքրքրող ոչինչ կայ շուրջս ու մրջիւններ չկան: Կը վերցնեմ թուղթը եւ անշուշտ տակն ալ դատարկ է: Կը վերագրեմ խաղակատակ գրուածին: Չէ՞ որ՝ «Ի սկզբանէ էր Բանն եւ Բանն էր առ Աստուած եւ Աստուած էր Բանն»: Ուստի ձեռքերս կը ծալեմ կուրծքիս: Չորրորդ մը կ’երեւնայ բայցեւայնպէս: Ասիկա Բանին գործը չէ: Ուրե՞մն: Պատկե՞րն էր ի սկզբանէ: Այսպէ՞ս կը գոյառնեն տիեզերքներ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆ ՀԱՒԱՏ Ա ԼԻ (ԻԱ.)

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԿԱ.
Նամակներ դիզուած են գրասեղանիս վրայ: Անոնք փոշոտած եւ դեղնած են: Որքա՞ն ատենէ ի վեր հոն կը սպասեն. ձեռք չէ դպած: Պահարաններ չեն բացուած: Ինչո՞ւ չեմ բացած, չեմ համարձակած բանալ, գիտնալ, թէ ինչե՛ր կան հոն գրուած: Պիտի չկարենայի պատասխանել. տողերը շարուած են օդին մէջ, թելերու վրայ: Պատասխաններ տեղ չեն հասած, բայց որոշ են: Քար մը ծանրացած է սրտիս վրայ եւ օր մըն ալ փշրուած ու աւազ դարձած է: Պահարաններ կը սպասեն բացուելու…։ Պատասխաններ երբեք չեն տրուիր եւ անկարելին կարելի չի դառնար:

ԿԲ. 
Ալիքներ կը ծեծեն ծովափը: Ժայռերուն վրայ կը մնան փրփրներու հետքեր. աղ: Ճայեր վայնասուններ կ’արձակեն ու կը սաւառնին նաւերու ուղղահայեաց: Արեւը չի ժպտիր, բայց ճայեր վտառները կը նշմարեն ու կը ջանան կուլ տալ: Ձուկեր կը փախին եւ որքա՛ն արագ շարժին, այնքան ծուղակը կ’իյնան իրենց փայլուն թեփերուն պատճառով: Եւ վերջ… նման կեանքի պահերուն, որոնք սաւառնելու եւ լողալու չափ արագ կը հոսին:

ԿԳ.
Թառամած ծաղիկ մըն էր, որ ինկաւ գիրքին մէջէն: Թերթիկներէն մաս մը պակաս էր: Այն թերթիկները հեռացող սիրելիին համար գլորած արցունքներ ըլլային…

ԿԴ.
Իւրաքանչիւր էջ նոր ուղի մըն է, նոր սկիզբ մը, ուր կը կորսուի ընթերցողը եւ գտնելու համար իր ճամբան կը հասնի գիրքին վերջաւորութեան:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: