ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ Է

46287176_495819504233599_8118017557044133888_n.jpg

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Գիշեր է, բայց ի՜նչ գիշեր…: Գիշերուան բերանը բաց, շրթունքը չոր, քիթը գոց եւ շունչը կտոր-կտոր։ Արթուն գիշեր մը, որ արթնցնել կ’ուզէ ո՛չ միայն մարմինը, այլ հոգերը։ Ան՝ գիշերը, որ զիս արթնցնել կ’ուզէ, այն է, որ հոգիիս խաղաղութիւն պիտի բերէ. զայն կը նախընտրեմ քնաթաթախ առտուներէն։ Քունի վրայ կանգ առնել ի՞նչ օգուտ…: Եւ ցերեկն ալ ի՞նչ կը խոստանայ քեզի, եթէ դուն հասկացողութիւն չունիս կեանքին հանդէպ։ Ահաւասիկ ես ալ արթնցայ քունէս եւ այսքան շատախօսելուս պատճառն է հիւանդութիւն մը, որ կ’ըսեն, թէ քնանալով կ’անցնի անպայման։ Այո՛, այս հիւանդութեան համար քնանալը անհրաժեշտ է, բայց հոգեկան հիւանդութիւններուն եւ կատարուած անթիւ մեղքերուն առթիւ արթննալն ալ անհրաժե՞շտ չէ։ Անշուշտ սոսկալի ցաւ մը պիտի բերէ ան ու այդ ցաւին հետեւանքը քեզի կը խոստանայ. «Զաւա՛կս, եթէ դիմանաս՝ պիտի բժշկուիս ու եթէ հաւատաս՝ պիտի փրկուիս»: Հետեւաբար քեզի կը սպասէ անհուն սէր մը։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

ՔԵՐԹՈՒԱԾՆԵՐ

46415021_737472543285358_2129861594753007616_n.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԻՂՁ

տեղատարա՛փ սիրահարս
անձրեւ չես դուն
ո՛չ ջուր ոչ հեղեղ
այլ արիւնս հրաբորբ
տաճար, սրբատեղ
բազում նկար տողանցք կատարող.
վէմի մը վրայ յորդառատ
գլգլուն գետակս.
որո՞ւն աչքերով պիտի նայիս բոլորին,
ըսէ՛, ե՞րբ, ե՞րբ կու գաս դարձեալ
զերթ սրբանկար.
երբոր գաս, մի՛ երթար,
եթէ երթաս, շո՛ւտ եկուր․
ներշնչումս աստղերէն
պիտի ներմուծես երակներէս
ծալուիս, պլլուիս, հեղեղիս
եւ խայտամ եռուն փրփուրներով․
սաղարթները բողբոջին,
հովերը փչեն եւ լեռները որոտան
տեղատարա՛փ, յորդահո՛ս սիրելիս,
ընդերքէս արձագանգես
եւ շրթներէս դուրս հոսիս
երկինքն ի վար առկայծող ես.
ո՜վ բանաստեղծութիւն…

 

ԾԱԾԿՈՅԹ

մութը յուշիկ-յուշիկ կ’իջնէ
իր բեհեզէ վարագոյրները ցած կը ձգէ
քաղաքին վրայ.
փողոցներ կը խլրտին. աջ ու ձախ
կ’երթեւեկեն մարդիկ,
ցուցափեղկեր կը ճռնչեն,
անձրեւ կը մաղուի
լազուրէ երկինքէն,
թերեւս քիչ վերջ պիտի ըլլայ
տեղատարափ
եւ մաքրէ աղտը քարերուն, որոնք
օրն ի բուն քրտնեցան
ներբաններու տակ.
ո՜հ, սիրելիս,
գիշերը քո՞ւն պիտի բերէ․
օդէն կախուած մաղէ վարագոյրը
իր ցանցէն աղօտ լո՞յս կը ներածէ.
երկինք ու երկիր իրարու կը փարին,
օրն ի բուն սպասեցին.
ոմանք աղբակոյտերու մօտ,
ոմանք ալ հանգիստ բարձի մը վրայ
քուն կը մտնեն.
իսկ ես, սիրելիս,
ես,
լազուրէ երկինքին տակ
կը սպասեմ որ փակուին աչքերս.
այն պահուն քուն կը մտնեմ
զերթ փախչող սարդ, ոստայնը փնտռող,
թոյնով կը ծածկեմ պատկերները
եւ անդորր կը ննջեմ.
սուտը կը պահեմ…
մինչեւ առտու
լոյսին ծնունդ առնէ
իրականը…

 

ԴԵՂԻՆ

աշուն մըն էր,
աշնան օր մը դեղին.
դեղինը ունի իր երանգները
աղօտ, տմոյն. կը կոտրտի լոյսը
տերեւներուն վրայ չոր, փշրուն,
լոյսին նման տերեւներ կոտրուկ.
կարմիրը դեղինին կը նախանձի՞…
տատրակ մը սրճագոյն
կը վայելէ՞ աշնան սիւքը.
իր խանձած փետուրներով
կը փնտռէ զոյգը, հեւքոտ,
ո՜հ, որեւէ տատրակ,
որեւէ աշնան դեղինին մէջ
դարձդարձիկ կը կտցահարէ
սաղարթներուն վերջին ջրակաթիլները.
գեղգեղանքը խռպոտ․
այս աշնան կ’արտասուէ
տերեւներու մէջ, սառած
իր զոյգին կարօտով
ծռած ճիւղերուն տակ
ինքն ալ կորսուելու
եւ շնչատ մնալու պատրաստ
իր ճիգը դեղնած…
դեղին աշուն մը տատրակի…

 

ՎԵՐՋԻՆ ՆԱՄԱԿԸ

թուղթ մը դեղնած,
եւ թանաքամանին մէջ մելան
փետուրէ գրիչ մը թաթախ
կապոյտին մէջ
գրիչին ծայրը հոլանի
պարուհի մը չքնաղ
մեղմօրէն տողերուն վրայ
իր առանցքին շուրջ
դարձող պալերինի նման.
վերջին նամակն է. մոլորած
կարօտով հրաբորբ,
որ թուղթն ալ պիտի այրի
եւ դառնայ մոխիր
գրիչին ծայրով
նման այն լարերուն,
որոնք կը փրթին սրտէն ու կ’արիւնին.
պիտի սպիանայ այս խոր վէրքը
վերջին նամակով.
սեղմուած ձեռքերուս մէջ
շրթներուս արանքէն
համբոյրով մը դրոշմուած.
կարդալու փափաքը
կը սեղմուի հոն գիծերուն միջեւ
հեւացող շունչովս
կը փղձկի հեծկլտուքը
դեղին թուղթին վրայ
արցունքը կը մաքրէ
տառերը խառնիխուռն
եւ գրիչը կը կոտրի
յուշերուն հուրը կը մարի

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԱՇՈՒՆԸ

20181112_143144

ՖՐԻՏՐԻԽ ՀԷՕԼՏԵՐԼԻՆ

Առաւել յայտնութիւն՝ փայլք բնութեան,
Ուր օրը մեծ խինդով կը վերջանայ․
Տարին պերճանքով մը կ’ամբողջանայ,
Ուր պտղունք կը միանան ’րախափայլ։

Երկիր՝ գեղազարդ․ հազիւ կ’աղմկէ
Ձայնը բաց դաշտէն, արփին կը վառէ
Օրը աշնան մեղմ, դաշտեր կեցած են՝
Տեսարանը լայն, օդը կը շարժէ

Ճիւղեր ու ոստեր՝ խարշափով ուրախ,
Երբ դաշտեր պարապով փոխարինուին,
Կ’ապրի լի իմաստն պայծառ պատկերին,
Ինչպէս պատկեր մը, որ կը պարուրէ

պերճանքը ոսկեայ։

15 Նոյեմբեր 1759

Friedrich Hölderlin: Der Herbst

Գերմաներէնէ թարգմանեց՝
ԻՇԽԱՆ ՉԻՖԹՃԵԱՆ

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԼՈՒՍԱԳՆԱՑՔ

Լուսագնացք

ՅԱՍ

«Բարի Լոյս» մը,
Լո՛յս մը բարի…
Կը կանչէ անդո՜ւլ:
Ձգուած ցոլքերուն
Անոր հիացիկ
Կ’անցնիմ կածանէն
Այդ գաղտնախորհուրդ,
Յանձնուած համբուն
Դիւթանքին ճամբուն.
Ճամբորդն եմ հլու
Լոյսին թեւաբաց,
Լուսաբացին ա՛յդ.
Եւ կ’ուզեմ ըմպել
Լոյսը շիթ առ շիթ,
Որպէս փրփրուն
Գինի զարթօնքի..․

Նոյեմբեր 2018

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: